221 B ♘

دوستان خاک تو سر من... این خانم بزرگوار در قبال حرف اون زنیکه عرزشی این رو نوشتن....

ماشالا ادبم صفر خوبه پیامبرشون گفته ادب کنید 🤣🤣

تو غم ندیده ای صبر کن یه غم بزرگ بیاد تو زندگیت میفهمی چقدر درد داره خوشگلم

🤣🤣🤣🤣🤣🤣 گلم من وقت برای اراجیف شما ندارم راستش ببخشید فقط میدونی باید پشت مردمت باشی نه پشت رژیم مزخرفت

https://t.me/thebrainoftheLondon/836 ان دنیا چه میکنم؟ کیر میکنم تو دهن تو و خدات باهم که این همه ادم مردن خم به ابرو کسی نیومد ان دنیا نبود تو چه میکنی؟ من تو همین دنیا تورو میکن-

لجن واقعا لجن

متاسفم برات کسی که دیس دادی

Your funny sticker can kiss my a*ss

بی احساس هایی که دیس لایک دادن.... الهی سر خودتون بیاد البته..... اسرائیل زحمت کشید اصلیتون رو زد

میدونین من تو خانواده ای بزرگ شدم که به همه احترام میزارم ولی شمایی که به این ریکت خنده رفتی جز بیشعوری صفت دیگه ای براتون پیدا نمیکنم

امروز، ایران بیشتر از همیشه شبیه خانه‌ای است که چراغ‌هایش روشن مانده، اما هیچ‌کس دلِ ماندن در آن را ندارد.

خیابان‌ها همان خیابان‌ها هستند؛ درخت‌ها هنوز ایستاده‌اند؛ باد هنوز از میان پنجره‌ها عبور می‌کند... اما چیزی در هوای این سرزمین کم شده است. سه نام دیگر، سه زندگی دیگر، به حافظه‌ی این خاک اضافه شد؛ نه فقط به فهرست خبرها، بلکه به فهرست سکوت‌هایی که هر روز سنگین‌تر می‌شوند. ایران امروز خسته است. خسته از مادرانی که هر صبح با امید بیدار می‌شوند و شب با ترس می‌خوابند. خسته از جوانانی که آرزوهایشان را آرام‌آرام در جیب‌های خالی‌شان دفن می‌کنند. خسته از روزهایی که پایانشان همیشه بوی فقدان می‌دهد. شاید دردناک‌ترین بخش ماجرا این باشد که مردم، دیگر از شنیدن خبرهای تلخ شوکه نمی‌شوند؛ فقط چند لحظه سکوت می‌کنند، به صفحه‌ی تلفنشان خیره می‌شوند، و با خود می‌گویند: «باز هم ایران...» اما حافظه‌ی یک ملت، با طناب یا سکوت از بین نمی‌رود. نام‌ها می‌مانند، خاطره‌ها می‌مانند، و هر نسلی، روایت خودش را از روزهایی خواهد نوشت که قلب ایران، سنگین‌تر از همیشه می‌تپید.



شری

به یادِ آن 4 نفرِ صبح...

00:04

هیچ صبحی بخیر نیست گویی نفرین خانه است

شری

💔

اصفهانم..