PL
Закрытый канал
🪞
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
471
Подписчики
Нет данных24 часа
+97 дней
-6130 дней
Архив постов
471
آخرین ظهر ِ تابستان که من و قلم کاغذ ضیافت گرفته ایم . 31\6\1405
در من چنان گریه‌ای برپاست که در تمام هستی‌ام نظیرش را ندیده‌ام . اما این بار اشک‌ها نه از چشمانم ، بلکه از درونم می‌چکند. عین ِ یک انبار سوخت در سینه‌ام می‌مانند و مرا همان‌جا به آتش می‌کشند. و من باز متولد میشوم ، و من باز متولد میشوم .. اما چه ضمانتی وجود دارد که ستاره‌های خاموش شده‌ام هم همراه ِ من از نو متولد شوند؟
و من با تیزی ِ این قلم هرروز سینه‌ی کاغذ را می‌شکافم و نمیدانم این خشم هم برای کاهش اندوه ، کاری از دستش بر می‌آید؟ ( من تو نوشته‌هام از ستاره‌ها منظورم امید و شور و شوق و رویاست )
