نعنایِ ژنرال/ rest

الان بین هر کلمه، اندازه‌ی سال‌ها، سکوت دفن شده بود.

- این، به اندازه‌ای که تو آسیب زدی، بهم آسیب نمی‌زنه فرمانده. غرق شد. درست مثل کاش‌های توی ذهنش.

- من اگه می‌خواستم انتقام بگیرم تو هیچ وقت نمی‌تونستی حتی اکسیژنی که ازش تنفس می‌کنم رو گیر بیاری.

+ زندگیت به اندازه‌ی کافی درد داشت. اومدم شدم یه درد اضافی.

- می‌دونی فرمانده، آدم‌ها باید جوری زندگی کنن که کاش نگن!

- ببخشید فرمانده. ببخشید ولی من دیگه توانی برام باقی نمونده. همه‌ش رو برات خرج کردم‌.

- هربار برت گردوندم. هربار جلوی رفتنت رو گرفتم. ولی این‌دفعه دیگه خسته‌م.

- تو ام خسته‌تر از اونی هستی که جای جفت‌مون بجنگی.

+ ببخشید که نه تنها خستگیت رو درمان نکردم، بلکه خستگی خودم رو هم روی دوش تو انداختم.

- نه فرمانده. خستگی‌هات برام قشنگ بود. ولی این اخری که نذاشتی پیشت بمونم، از پا درم آورد.

- منی که هر دفعه برمی‌گشتم، این‌دفعه برنمی‌گردم‌!

شاید مجازات واقعی همین باشه؛ این‌که کسی هنوز تو قلبت زنده باشه، اما دیگه حق نداشته باشی صداش کنی. به اقیانوس خیره شد. بی‌انتها بود؛ درست مثل "کاش" های ذهنش. با خودش فکر کرد شاید آدم نباید از همه‌چیز جون سالم به در ببره. شاید بعضی زخم‌ها قرار نیست خوب بشن؛ قراره هر روز به تو یادآوری کنن چه چیزی رو با دست‌های خودت از دست دادی. و تلخ‌تر از همه این بود که این‌بار نمی‌تونست جز خودش، کسی رو مقصر کنه. فقط خودش مونده بود و یه اقیانوس، یه مشت خاطره؛ و انسانی که هنوز دوسش داشت؛ اما دیگه برای برگشتنش دیر شده بود. واقعا، باز دیر کرده بود؟ فرمانده آروم زیر لب زمزمه کرد. "بعضی آدم‌ها رو وقتی از دست می‌دی، تازه می‌فهمی چقدر زنده بودی کنارشون... و من؟ من ظاهرا تموم عمرم رو صرف زنده موندن کردم، تا درست وقتی کسی برای زنده موندنم پیدا شد، خودم خفه‌ش کردم."