نعنایِ ژنرال/ rest

دلنوشته های کوچکی برای او . دلم می‌خواهد در هر زمان برایت بنویسم اما نوشتن از تو،گفتن از تو‌ دیگر دردهایم را تسکین نمی‌دهد تو‌ که دیگر نیستی من برای چه بنویسم..؟

تلاش برای تو و یادآوری تو مانند این می‌ماند که گلدان بدون گلم را هر روز آب بدهم تا گلی از آن بروید، خودم هم می‌دانم تو را یاد آوردن حکم فرو کردن تیری درون قلبم را دارد،ا ما انگار قلب من حاضر است خودش را بکشد تا تو از یادش نروی..

با آمدنت گمان می‌کردم بهار زندگی ام سر رسیده است اما منِ نادان دیگر نمی‌دانستم با آمدنت زندگی ام زمستانی بسیار سرد می‌شود،‌گاه با خود میگویم‌کاش مانند روزهای اول گرم میماندی اما دیگر گرمایی از‌ وجودت حس نکرده ام ..

همه چیزت برایم زیبا و دلنشین بود، یادت است؟ سرم را در پیچ و تاب موهایت فرو می‌بردم و بوی سحرآمیز موهایت را در نفس خود حبس می‌کردم، محو چشمانت می‌شدم زیرا مرا غرق خود می‌کردند؛ آن دو چشمان تیله‌ایِ زیبا تمام زندگی ام بودند، مژه هایت مانند سایبانی بلند روی چشمانت نشسته بود.. میتوانم تا آخرین لحظات نفس کشیدن خود از گرمای دستانت و آغوشت بگویم اما حالا تمام تن من از نبودنت یخ زده است.. برایت تا مرز دیوانگی عاشقی می‌کردم اما حالا دیوانه‌ای بی‌جان در کنار گوشه ای افتاده‌ام، اکنون مشخص شده است که من بیشتر تو را دوست دارم.. از اول هم میدانستم آن بحث‌ها بی‌فایده بودند چون تو هیچوقت مرا دوست نداشته‌ای. بعد از رفتنت روزهایم عادی می‌گذرد جانا اما لعنت بر شب‌ها که مرا تا مرز جنون و مرگ می‌برند، هیچوقت مرا ندیده‌ای که چگونه برایت درد می‌کشم من هم ترجیح دادم بروم و دیگر تلاش برای دوست داشتن اجباری نکنم..

اکنون من در سکوت و سیاهیِ زندگی ام مانند دیوانه‌ای شکست خورده و نا امید مانده‌ام، نمی‌دانم شاید یک روز از جایم بلند شوم یا شاید می‌ایستم و طناب دار را دور گردن خود می‌آویزم و خودم را تا ابد می‌خوابانم.. -یادداشت های یک دیوانه .

وای چقدر قشنگ‌و با احساس نوشته شده بود🫠تشبیهاتش چقدر عالی و زیبا بود✨

خورشیدِ زندگی گلویت را خشک کرده و فریاد هایت را بی صدا، میدانم که بی رحمانه و ذره ذره طعم‌ مرگ را به دهان خشک‌ شده ‌ات هدیه داده

خیلی قشنگ نوشته بودی و تقریبا ادبی بود. خسته نباشی

پسرک عزیزم، نور چشم من ؛ زیبای بی همتای جانم، میدانم‌ چه ها کشیدی و از این پس چه چیزهایی در مسیر تو سنگ خواهند انداخت. من میدانم و اگاهم که کسی برای گرفتن شانه های خمیده‌ات کنار جاده منتظر نمانده، میدانم زانو های زخمی شده‌ات میسوزد و توان راه رفتن را از تو گرفته، میدانم سرپا کردن خودت سنگین ترین وزنه ای است که بدن کوچک و نحیفت بلند کرده، میدانم زخم های سینه‌ات از هر دردی رنج آورتر است و طناب دارِ بغض نفست را بریده، پسرم میدانم در این مسیر بی انتها، خورشیدِ زندگی گلویت را خشک کرده و فریاد هایت را بی صدا، میدانم که بی رحمانه و ذره ذره طعم‌ مرگ را به دهان خشک‌ شده ‌ات هدیه داده ؛ میدانم جیگر گوشه ی من... گریه نکن پسرکم ؛ نمیخواهم لب های خشک شده‌ام را با بوسیدن اشک هایت تر کنم. گریه نکن که چشم هایت تحمل غم اشک هایت را ندارد.. گریه خلا های روحت را با ضعف می‌پوشاند.. گریه مرهمی برای زخم زانوهایت نیست عزیزکم..گریه به تو کمکی نمیکند..

- صفحه ی هفدهم از دفتر خاطرات پیرمرد، 21 سپتامبر 1998.

خب بریم برای ادامه ی پستا

هیونگه بدی دارم

آرزوی موفقیتت کوش؟

هیونگه بدی هستی🫵🏻

اینکه تو میتونی بخوابی ولی من نه حرصم نمیده؛ این حرصم میده که همش باید هی بنویسم ولی خب هیونگ دارم‌برات

بابا لعنتی یه تایمه بهتر بذار خب

انقدر کلاس دارم و کله هفته تایمم پر شده که نمیتونم‌برم دکتر برای چشمم😐

بس کنید

خدایا

از پارسال

ریاضی هم که میخواد امتحان بگیره هیچی نشده