♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

بعضی آهنگارو میشه ساعت ها گوش کرد و تکراری نشد....

......

هنر، همیشه از زیبایی زاده نمی‌شود؛

گاهی از زخمی می‌آید که آن‌قدر عمیق است که زبان، برای گفتنش کم می‌آورد. من نقاشی نمی‌کنم که جهان را رنگی‌تر نشان دهم، نمی‌نویسم که کلمات را کنار هم بچینم، و به موسیقی پناه نمی‌برم که فقط صدایی شنیده شود؛ هنرِ من، راهی‌ست برای به رخ کشیدنِ آن همه اندوهی که در سینه‌ام پنهان مانده است. هر خطی که می‌کشم، ردِّ لرزشِ دستی‌ست که چیزی را از دست داده؛ هر واژه‌ای که می‌نویسم، تکه‌ای از بغضی‌ست که راهِ گریه را پیدا نکرده؛ و هر شعری که از من می‌ماند، شاید فریادِ آرامِ قلبی‌ست که کلمه‌ای برای توضیحِ خودش ندارد.

من از غم، هنر می‌سازم؛

نه چون غم را دوست دارم، بلکه چون نمی‌دانم با این حجمِ سنگینِ احساس چه کنم. نمی‌توانم آن را در سکوت نگه دارم؛ سکوت، گاهی از هزار فریاد دردناک‌تر است. پس رنجم را در قاب‌ها، در نُت‌ها، در واژه‌ها می‌ریزم تا شاید کسی، جایی، میانِ یک شعرِ نیمه‌تمام یا رنگی تیره بر گوشه‌ی یک بوم، صدای قلبم را بشنود. تمامِ شعرها و متن‌هایی که می‌نویسم از جایی دور در من می‌آیند؛ از جایی میانِ قلب و ویرانی، میانِ اشک و لبخند، میانِ چیزی که حس می‌کنم و چیزی که هرگز نمی‌توانم به زبان بیاورم. شاید هنر، همین باشد: ترجمه‌ی دردهایی که هیچ زبانی توان گفتنش را ندارد.... _غـزل

این روزها جهان برای من، به نقاشیِ رنگ‌باخته‌ای می‌ماند که تمام رنگ‌هایش را در غبارِ یک غروبِ بی‌انتها جا گذاشته است. غم، نه یک مهمانِ سرزده، که گویی بافتِ اصلیِ پیراهنِ روحم شده است؛ جوری که انگار با تار و پودِ وجودم عجین شده. هر چه تماشا می‌کنم، هر چه می‌شنوم، و هر چه به دنبالِ جرقه‌ای از نور می‌گردم، باز هم به همان نقطه می‌رسم: سکوت. انگار تمامِ ملودی‌های شاد، نُت‌هایشان را در گلویم گم کرده‌اند و واژه‌ها، دیگر نایِ چیده‌شدن در صفِ لبخند را ندارند. من در میانِ شلوغیِ پرهیاهویِ خیابان‌ها و در آرامشِ مطلقِ اتاق، یکسانم؛ زخمی کهنه که هیچ مرهمی به عمقِ آن نمی‌رسد. نه ترانه‌ای سدِ راهِ این اندوه می‌شود و نه شعری، طعمِ تلخِ این بی‌حسی را تغییر می‌دهد. درست مثلِ مسافری که در مثلثِ برمودایِ دلتنگی گرفتار شده باشد؛ همه چیز در اطرافم در جریان است، اما من، در مرکزِ این گردابِ خاکستری، ایستاده‌ام و بی‌آنکه بفهمم، دارم در بی‌کرانگیِ این غم غرق می‌شوم. اینجا، دیگر هیچ بهانه‌ای برای “بودن” نیست، جز همین سایه‌سارِ بلندِ تنهایی که بر شانه هایم سنگینی می‌کند…» _غـزل

...

«هم‌خوابگیِ حسرت»

خورشید، همان پادشاهِ سرگردانِ نور، در آغوشِ افق می‌سوزد تا شاید برای یک لحظه، ردِ گام‌هایِ نقره‌ایِ معشوق را بر دامنِ شب بیابد. و ماه… ماه، این مسافرِ شب‌زده و خاموش، در پیِ بوسه‌ای از گرمایِ خورشید، تمامِ عمرِ خویش را در پیراهنی از انجماد می‌گردد.

ما، عاشقانِ محکوم به هجریم!

او، در نیمروزِ خویش، از فرطِ خواستن، سیاه می‌پوشد و در خسوفی ابدی، تمامِ دردِ دوری‌اش را به رخِ ستاره‌ها می‌کشد. من نیز، چون خورشید، در التهابِ رسیدن، می‌سوزم و می‌سوزم، اما تقدیر، دیوارِ عظیمِ «روز و شب» را میانِ دستانِ ما کشیده است.

چه پارادوکسِ دردناکی‌ست این بودنِ ما!

او نوری است که تاریکی را عاشق است، و من تاریکی‌ام که در عطشِ نور، جان می‌دهم. اگر او به سویِ من بیاید، آسمان از هم می‌پاشد؛ و اگر من به سویش بروم، عالم در کامِ نیستی فرو می‌رود. ما دو مسافرِ تنهاییم که در آینه‌یِ زمان، یکدیگر را می‌بینیم اما لمسِ انگشتانمان، سهمِ ناممکنِ ماست. او در مدارِ خویش می‌گرید، من در محورِ خویش می‌سوزم؛ و این است حکایتِ ما: «نزدیک‌ترینِ دورها، و غریبه‌ترینِ آشنایان»

ما در آغوشِ هم گم می‌شویم، بی‌آنکه هرگز یکدیگر را یافته باشیم

گاهی زندگی آدم را تا مرز خاموشی می‌برد؛ تا جایی که جهان در سکوتی سنگین فرو می‌رود و دل، شبیه خانه‌ای متروک می‌شود. چراغ‌ها یکی‌یکی خاموش می‌شوند و آدم می‌ماند با اتاقی پر از سایه و سؤالات بی‌جواب. در آن لحظه‌ها، آدم از همه‌چیز می‌بُرد؛ از آدم‌ها، از رویاها، حتی از خویشتن خویش. انگار رشته‌ای که او را به جهان پیوند می‌داد، آرام‌آرام گسسته است. با خود می‌گویی هیچ‌کس زبان این دل خسته را نمی‌فهمد. کلمات در گلو می‌خشکند و اندوه، مثل مهی غلیظ، دورِ جان می‌پیچد. دنیا دور می‌شود، دورتر از همیشه. اما درست در همان ژرفای تاریکی، آنجا که امید را به خاک سپرده‌ای، معجزه‌ای آرام رخ می‌دهد. کسی پیدا می‌شود. نه با هیاهو، نه با وعده‌های درخشان؛ آرام و بی‌صدا، چون نوری کم‌جان که از شکاف پرده‌ای کهنه به درون می‌لغزد. کنارت می‌نشیند. شاید واژه‌های کمی بگوید، اما نگاهش چیزی را می‌فهمد که سال‌ها در دل پنهان کرده‌ای. گویی زبان سکوتت را بلد است. و کم‌کم، بی‌آنکه بفهمی چگونه، دستت را از میان ویرانه‌های خودت بیرون می‌کشد. یادت می‌آورد که هنوز در سینه‌ات نفسی هست، که هنوز می‌توان به صبحی دور فکر کرد، که هنوز دل می‌تواند از زیر خاکستر اندوه، جرقه‌ای از روشنایی پیدا کند. و آن‌وقت می‌فهمی

امید همیشه یک اتفاق بزرگ و پرهیاهو نیست. گاهی امید فقط انسانی است که در تاریک‌ترین شبِ زندگی‌ات پیدایت می‌کند؛ درست وقتی که حتی خودت خودت را گم کرده‌ای

_غـزل

یک روزِ دیگر هم زنده مانده‌ام. می‌گویند آدم‌ها قبل از مرگ، در چند ثانیه‌ی کوتاه تمام زندگی‌شان را یک‌بار دیگر می‌بینند. اما انگار تعریفِ ثانیه در دایره‌ی لغات دیگران با من متفاوت است. چون با تمام حالات احتضاری که آشکارا در من می‌جوشد، در این چند روز به اندازه‌ی چندصدسال مقابل چشم‌هایم مرور شده‌ای و به ازای هربار دیدنت، سینه‌ام یک بارِ دیگر درد آشنای آن روز را احساس کرده است. دوستانم می‌گویند باید ریشه‌ی عشق به تو را در دلم بخشکانم، آن وقت می‌توانم درخت دیگری بکارم. دیگر به یک‌گوشه خیره نمی‌شوم، اشک‌هایم بی مهابا روی صورتم نمی‌ریزند، طول می‌کشد اما خوب می‌شوم. از نظرشان روزی مسیحی ظهور خواهد کرد تا مرا به زندگی باز گرداند. تو کاجِ قلب من بودی، همواره سبز و رشید با ریشه‌هایی محکم و مستبد که اجازه‌ی رشد درخت دیگری را در زمینِ پیرامونش نمی‌دهد، حتی اگر سال‌ها از قطع شدنش گذشته باشد. تو یک کبوتر چاهیِ  کوچک نبودی که از بام من پریده باشی و بشود جایگزینت کرد. همای سعادت بودی و من، به گمانم سیمرغی بودم که تو تمام پرهایش را آتش زدی تا برایت بسوزد.‌ دلم می‌خواهد میان من و تو همه چیز به حالت عاشقانه سابق باز گردد، اما تو، پر و سیمرغ را با هم سوزانده‌ای! مرده‌تر از آنم که تو را بکشم و یا به سوی تو باز گردم. حالا باید این چند صباحِ دردناک را در دورترین جایگاه به هرچیز که عشق می‌نامندش روزها را تا انتهای توانِ جسمی که هنوز میخواهد در این دنیا بماند، سپری کنم. ـبرای_تو

مرثیه‌ی اشکِ آسمان آسمان، امروز دیگر آن آبیِ مستانه‌ی همیشگی نیست؛ گویی سینه‌ای سنگین از خاطرات، بر شانه گرفته است. ابرها، آن مسافرانِ بی‌قرار و آوارگانِ آسمان، امروز دیگر در جستجوی افق نیستند؛ آن‌ها آمده‌اند تا گریه کنند. آیا شنیده‌ای که ابرها چگونه با هم نجوا می‌کنند؟ آن‌ها در سکوتِ میانِ تپش‌های تندِ باد، از فراقِ خورشید می‌گویند. هر تکه از آن توده‌های خاکستری، در واقع قطعه‌ای از یک دلِ شکسته است که دیگر تابِ پنهان کردنِ غمش را ندارد. آن‌ها نمی‌گویند که می‌گریزند، بلکه می‌گویند: «ما از سنگینیِ این بی‌کرانگی، خسته شده‌ایم.» آن قطره‌های ریز که از دلِ ابر می‌لغزند و بر گونه‌ی زمین می‌نشینند، تنها باران نیستند؛ آن‌ها اشک‌هایِ غریبی هستند که از چشمِ آسمان جاری شده است. هر قطره، شعری است که نیمه‌تمام مانده، نجوایی است که در گلو حبس شده و در نهایت، با ضرب‌آهنگی آرام بر برگِ گل‌ها، سرودِ بی‌صدایِ تنهایی را می‌خوانند. ای خاک، بدان که این باران، نه از شدتِ عطش، که از شدتِ دلتنگی است. ابرها گریه می‌کنند، چون می‌دانند که برای رسیدن به زمین، باید خودشان را از دست بدهند؛ باید از پیکره‌ی خود فرو بپاشند تا در آغوشِ خاک، جان دوباره بگیرند. این همان غمِ زیبایی است؛ همان سوختن در تاریکی برای شکوفایی در روشنایی.

آسمان امروز، قصه‌یِ عشق‌هایِ ناتمام و رفتن‌هایِ بی‌بازگشت را با زبانِ باران روایت می‌کند…

_غزل

رقصِ بی‌پایانِ غریبه‌ها.

«آن‌ها در یک چرخهٔ ابدی، هم‌گام و هم‌مسیرند؛ اما هرگز هم‌سفر نمی‌شوند.

خورشید، با تمامِ شکوه و شعله‌هایش، تشنه‌ی لمسِ سرمایِ آرامِ ماه است، اما هر بار که می‌خواهد به آغوشِ شب بپیوندد، نورش شب را می‌کُشد و ماه را به گریه‌ی سپیدی می‌اندازد. و ماه، با تمامِ سکوت و نقره‌فشانی‌اش، در آرزویِ گرمایِ تپندهٔ خورشید است، اما هر بار که می‌خواهد به آغوشِ روز بپیوندد، سایه‌ی شب را با خود می‌آورد و خورشید را در تاریگیِ بی‌مهریِ خود غرق می‌کند. آن‌ها در یک تکرارِ بی‌پایان، هم‌زمان می‌تازند؛ یکی در اوجِ حضور و دیگری در اوجِ غیاب.

پارادوکسِ هستیِ آن‌ها در همین است: آن‌ها فقط به خاطرِ این “نرسیدن” وجود دارند.

اگر روز به شب برسد، معنای روز از دست می‌رود و اگر شب به روز، سکوتِ ماه از بین می‌رود. آن‌ها عاشقِ فاصله‌اند، چرا که فاصله‌شان، تنها چیزی است که باعث می‌شود هر دو، همیشه “بودن” را تعریف کنند. آن‌ها پیِ هم می‌دوند، نه برای رسیدن، بلکه برای تداومِ این تماشایِ بی‌امان؛ دو غریبه که در مرزِ تاریکی و روشنایی، با هم هم‌قدم‌اند، اما برای حفظِ زیباییِ خود، محکوم‌اند که هرگز، همدیگر را نبینند.» _غـزل