♪ܝ݅‌ِܝ‌ܦ̇ܝ̇ߺߊ

~ وای بر من، تو همانی که امیدم بودی؟ ~

وانمود کردم که فراموش شده ایی اما دردت در حافظه ی استخوان هایم باقیست

از اشک هایم تو را میشناسند...

و این منم خسته از زمانه‌ای که زن را فقط مجسمه‌‌ای مرمرین می‌خواهد.

چشم‌های تو سرچشمه‌ی دریاهاست.

نیستی و نمی‌دانی چقدر غصه می‌خورم. می‌فهمی که هیچوقت با هیچکس مثل تو صمیمی نمی‌شوم.

نت به نت پر از غمم، گرچه دم نمیزنم مثل بغض مانده‌ام در گلوی هر فلوت.