ﮬـۆژین

«پدر خیال می‌کرد آدم وقتی در حجرهٔ خودش تنها باشد، تنهاست. نمی‌دانست که تنهایی را فقط در شلوغی‌ می‌شود حس کرد.»

سمفونی مردگان، عباس معروفی.

منتظر زمان مناسب هستم. هیچ اسمی، چهره‌ای، و هیچ جایگاهی از یادم نرفته.

آدم از يه جايى به بعد از همه دورى ميكنه؛ از اونا كه رفتن اونا كه هستن حتى اونايى كه هنوز نيومدن.

از سلامت روانم فقط يه سلام مونده كه اونم به گربه ها ميدم.

دعای امشب اونقدری قشنگه که بارها زیر لب زمزمه‌ش می‌کنم و به‌خواب می‌رم:

خدایا به قدرت خودَت نگذار مایه‌ی رنج کسی باشم که مایه‌ی قوّت من است...

همونطور که ویکتوریا میگه، شاید هیچکدوممون آدم بدی نبودیم فقط در زمان اشتباهی همدیگه رو پیدا کردیم.

هر شب از سینه‌ی من تیرِ بلا می‌گذرد تو چه دانی که بر این سینه چه‌ها می‌گذرد؟ 🩵امیرخسرو_دهلوی

و اما عزیز من از بلاتکلیفی بدتر، مشخص شدن تکلیفی ایه که مطابق میل تو نیست و چاره ای جز پذیرفتن نداری.

امشب چقدر شبه.

باید درباره‌ی دیوانگی بعد از ورود به فصل پاییز تحقیق کنم. اگر وجود نداره، اثباتش کنم.

“کاش” میتونه یکی از غمگین ترین کلمه های بشریت باشه؛ کاش بودی، کاش نمیذاشتم بری، کاش بغلت میکردم، کاش میدونستم آخرین باریه که بغلت میکنم.

هرچیزی یه گلدن تایمی داره. مثلا تو نمیتونی یک ماه بعد تولدم بهم تبریک بگی و من خوشحال شم. یا یک هفته بعد از شبی که آسیب دیدم حالم رو بپرسی و من باور کنم که اهمیت دادی. یا بری دور هاتو بزنی، خستگی هاتو در کنی و بیای من ببخشمت. معلومه که تو فرصت رو از دست میدی، چون هرچیزی یه گلدن تایمی داره.

دیدین میگن هرکی هرچی داره از قدیم داره. من از قدیم غم دارم.

‏هر دری باز میشه غیر از همون دری که میخوام.