ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

Открыть в Telegram

من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.

Больше
Страна не указанаКатегория не указана
6 257
Подписчики
-2624 часа
-1907 дней
+1 98230 дней
Архив постов
سلام ایران خانم. حالِ شما؟ من خوبم. اما شما...؟ آری، می‌دانم. نگویید «چیزی نیست»؛ از چشم‌هایتان پیداست. زخم‌هایتان هنوز درد می‌کند؟ می‌دانم. چشم‌هایتان هنوز از فرطِ این همه داغ، خون گریه می‌کند؟ می‌دانم. تنتان زخمی‌ست، ایران جانم؛ آن‌قدر زخمی که انگار تاریخ را با تیغ روی تنتان نوشته‌اند. اما من، همین تنِ زخمی را می‌پرستم. نه از سرِ ترحم؛ که شما ترحم نمی‌خواهید. من عاشقِ آن تکه از شما هستم که زیر تمام این دردها هنوز زنده مانده. عاشقِ خاکی که هر بار لگدمالش کردند، باز بوی خانه داد. عاشقِ صدایی که هزار بار شکست، اما هیچ‌وقت برای همیشه خاموش نشد. ایرانِ جان، شاید تنتان را زخمی کردند، اما نتوانستند معنای «خانه» را از قلبمان بیرون بکشند. و اگر روزی تمام این زخم‌ها خوب شوند، من باز هم شما را می‌شناسم؛ از همان خاک، از همان آسمان، از همان نامی که وقتی بر زبان می‌آید، چیزی تهِ قلبم بی‌اختیار می‌لرزد: ایران. پس، سلام ایران خانم. دیگر نمی‌پرسم حالتان چطور است؛ می‌دانم خوب نیست. فقط یک چیز را می‌خواهم بگویم: اگر روزی تمام دنیا زخم‌هایتان را فراموش کرد، من فراموش نمی‌کنم. اگر روزی کسی پرسید چرا هنوز دوستش داری؟ می‌گویم: چون بعضی عشق‌ها با دیدنِ زخم‌ها تمام نمی‌شوند؛ همان‌جا تازه شروع می‌شوند. و ایرانِ جان اگر قرار باشد روزی آخرین چیزی که در من باقی می‌ماند یک نام باشد، بگذار همان نام، نامِ تو باشد.
.صاد.

سلام ایران خانم. حالِ شما؟ من خوبم. اما شما...؟ آری، می‌دانم. نگویید «چیزی نیست»؛ از چشم‌هایتان پیداست. زخم‌هایتان هنوز درد می‌کند؟ می‌دانم. چشم‌هایتان هنوز از فرطِ این همه داغ، خون گریه می‌کند؟ می‌دانم. تنتان زخمی‌ست، ایران جانم؛ آن‌قدر زخمی که انگار تاریخ را با تیغ روی تنتان نوشته‌اند. اما من، همین تنِ زخمی را می‌پرستم. نه از سرِ ترحم؛ که شما ترحم نمی‌خواهید. من عاشقِ آن تکه از شما هستم که زیر تمام این دردها هنوز زنده مانده. عاشقِ خاکی که هر بار لگدمالش کردند، باز بوی خانه داد. عاشقِ صدایی که هزار بار شکست، اما هیچ‌وقت برای همیشه خاموش نشد. ایرانِ جان، شاید تنتان را زخمی کردند، اما نتوانستند معنای «خانه» را از قلبمان بیرون بکشند. و اگر روزی تمام این زخم‌ها خوب شوند، من باز هم شما را می‌شناسم؛ از همان خاک، از همان آسمان، از همان نامی که وقتی بر زبان می‌آید، چیزی تهِ قلبم بی‌اختیار می‌لرزد: ایران. پس، سلام ایران خانم. دیگر نمی‌پرسم حالتان چطور است؛ می‌دانم خوب نیست. فقط یک چیز را می‌خواهم بگویم: اگر روزی تمام دنیا زخم‌هایتان را فراموش کرد، من فراموش نمی‌کنم. اگر روزی کسی پرسید چرا هنوز دوستش داری؟ می‌گویم: چون بعضی عشق‌ها با دیدنِ زخم‌ها تمام نمی‌شوند؛ همان‌جا تازه شروع می‌شوند. و ایرانِ جان اگر قرار باشد روزی آخرین چیزی که در من باقی می‌ماند یک نام باشد، بگذار همان نام، نامِ تو باشد.
.صاد.

خب دیگه، برم بشینم درس بخونم. شب بخیر.

تو یه زندگی قبلی، شب‌ها پنجره رو باز می‌ذاشتی و به صدای بارون گوش می‌دادی. یه شب بارون بند نیومد و یه خبر رسید که همه‌چیز رو عوض کرد. شاید برای همینه که هنوز بارون برات فقط بارون نیست؛ یه جور دلتنگی قدیمیه که هیچ‌وقت اسمش رو نفهمیدی. https://t.me/My_Kenopsia

تمامم، امیدوارم خوشتون بیاد.

تو یه زندگی قبلی، هر شب قبل از خواب اسم یه نفر رو زیر لبت تکرار می‌کردی؛ انگار گفتنش باعث می‌شد فاصله کمتر بشه. اون آدم هیچ‌وقت نفهمید چقدر دوستش داشتی. عجیب اینجاست که هنوز هم وقتی دلت بی‌دلیل می‌گیره، انگار یه اسم قدیمی تهِ قلبت دنبال شنیده شدن می‌گرده. https://t.me/textfa_17

تو توی یه شهر کوچیک کنار دریا زندگی می‌کردی؛ بیشتر از اینکه حرف بزنی، نامه می‌نوشتی. عاشق کسی بودی که هیچ‌وقت جرئت نکردی احساست رو بهش بگی. آخرین نامه‌ات هیچ‌وقت به دستش نرسید و با همون حرف‌های نگفته از اون زندگی رفتی. https://t.me/Theeafra

تو یه مسافر بودی؛ شهر به شهر می‌رفتی و هیچ‌جا بیشتر از چند ماه نمی‌موندی. یه روز تصمیم گرفتی برگردی پیش کسی که دوستش داشتی، اما وقتی رسیدی، دیگه اونجا نبود. از اون روز به بعد، هیچ‌وقت واقعاً دنبال جایی برای موندن نگشتی. https://t.me/Taknevis_1

تو توی یه کتابخونه‌ی قدیمی کار می‌کردی؛ جایی که بوی کاغذ و چوب خیس‌خورده همیشه توی هوا بود. یه شب بین صفحات یه کتاب، نامه‌ای پیدا کردی که انگار دقیقاً برای تو نوشته شده بود. اسم فرستنده رو هیچ‌وقت پیدا نکردی، ولی تا آخر عمر اون نامه رو نگه داشتی. https://t.me/AboutBlueAraThoughts

تو نقاش بودی و بیشتر از آدم‌ها، خاطره‌ها رو می‌کشیدی. یه چهره رو بارها و بارها روی بوم آوردی، بدون اینکه بدونی صاحب اون چهره کیه. سال‌ها بعد فهمیدی کسی که همیشه می‌کشیدی، همون کسی بوده که قرار بود بزرگ‌ترین عشق زندگیت باشه. https://t.me/myskymoony

تو توی خونه‌ای بزرگ و پر از آدم زندگی می‌کردی، اما همیشه یه حس عجیبی از تنهایی داشتی. همه برات تصمیم می‌گرفتن؛ حتی اینکه باید چه کسی رو دوست داشته باشی. یه شب همه‌چیز رو رها کردی و رفتی، بدون اینکه حتی بدونی کجا قراره برسی. https://t.me/yadegar_rrr

تو وسط یه جنگ، هر روز آدم‌هایی رو نجات می‌دادی و هر شب خستگی‌هات رو قایم می‌کردی. یه نفر قبل از رفتنش دستت رو گرفت و گفت: «تو هم باید زنده بمونی.» اما این آخرین جمله‌ای بود که شنیدی. https://t.me/Arabella936

تو با یه ساز قدیمی از شهری به شهر دیگه می‌رفتی. یه آهنگ داشتی که هیچ‌وقت برای کسی نزدی و همیشه می‌گفتی برای کسیه که هنوز پیداش نکردی. شاید برای همینه که بعضی آهنگ‌ها توی این زندگی، بی‌دلیل گلوت رو می‌گیرن. https://t.me/Matiinaaa_me

تو از آدم‌هایی عکس می‌گرفتی که قرار بود برای همیشه از زندگیت برن. هیچ‌وقت نمی‌فهمیدی چرا درست قبل از رفتن آدم‌ها دلت می‌خواست ازشون عکس بگیری. انگار یه جایی درونت، قبل از خودت می‌فهمید که اون دیدار آخره. https://t.me/sarelline

تو نویسنده بودی و داستانی درباره‌ی دو آدم می‌نوشتی که توی زندگی‌های مختلف همدیگه رو پیدا می‌کردن و دوباره از دست می‌دادن. کتاب هیچ‌وقت تموم نشد. آخرین صفحه فقط یه جمله داشت: «شاید این بار بالاخره همدیگه رو پیدا کنیم.» https://t.me/hastishenasiiii

تو توی یه خیاط‌خونه‌ی قدیمی کار می‌کردی. برای همه لباس می‌دوختی، اما هیچ‌وقت برای خودت چیزی نمی‌دوختی. یه نفر هر سال برمی‌گشت و همون لباس خاص رو سفارش می‌داد، بدون اینکه هیچ‌وقت دلیلش رو بگه. خیلی دیر فهمیدی چرا. https://t.me/Azure_Depth

تو نگهبان یه فانوس دریایی بودی. شب‌ها تنها می‌موندی و چراغ رو روشن نگه می‌داشتی تا کشتی‌ها راهشون رو پیدا کنن. یه شب طوفان شد و چراغ خاموش موند. از اون شب به بعد، همیشه یه ترس عجیب از گم کردن آدم‌هایی که دوستشون داری همراهته. https://t.me/peterzborgg

جوابا آماده س بذارم؟

جاتون راحته؟ سخت نمی‌گذره بهتون؟

خوابیدین رو چنل؟