اینجادیوانهایمینویسد!
Открыть в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
6 254
Подписчики
+924 часа
-1527 дней
+2 03030 дней
Архив постов
متوجه شدین صاد هر ده دقیقه یا یک ربع یک بار نامه میذاره؟ بعد بقیه تو زمان کم کلب نامه مینویسن
عزیزِ خستهی من، سلام! نمیدانم این روزها چقدر به آمدنِ آرامش امید داری، اما میخواهم بدانی من هنوز به روزی فکر میکنم که این همه تنش و اضطراب کمی فروکش کند؛ روزی که دیگر نفس کشیدن، شبیه شمردنِ ثانیهها نباشد و شهر دوباره فرصت کند آرامتر بتپد. آن روز که این تنشها کمتر شد، دوباره تهران میبینمت. نه با عجله، نه با هزار حرفِ نگفته؛ فقط میآیم که ببینمت، کنارت بنشینم و برای چند ساعت، تمام این روزهای سخت را پشت سرمان جا بگذاریم. شاید تهران همان تهرانِ همیشگی باشد؛ همان خیابانها، همان شلوغی، همان چراغهایی که شبها روشن میمانند. اما من مطمئنم وقتی تو آنجا باشی، شهر برای من شکل دیگری پیدا میکند. عزیزِ خستهی من، تا آن روز فقط دوام بیاور. نه برای همیشه؛ فقط تا روزی که دوباره بتوانم روبهرویت بنشینم و بگویم: «دیدی؟ بالاخره آرامتر شد، حالا من اینجام.» .صاد.https://t.me/tehranenghelab123
سلامِ گرم به تو. پاهایم به سنگهای کفِ رودخانه میخورد، اما چیزی جز لذت ندارد؛ انگار رودخانه آمده تا تمام خستگیِ راه را از تنم بشوید و مرا، برای چند لحظه، از خودم پس بگیرد. آب از میان انگشتانم میگذرد و من به این فکر میکنم که بعضی چیزها قرار نیست بمانند؛ باید بیایند، لمسمان کنند و بروند، درست مثل خاطرهای که نمیتوانی نگهش داری، اما نمیخواهی هم فراموشش کنی. اینجا، میان صدای آب و سنگهایی که زیر پاهایم جابهجا میشوند، برای نخستین بار احساس میکنم جهان عجلهای برای رسیدن ندارد. پاهایم دردِ سنگها را حس میکنند، اما دلم چیزی جز آرامش نمیخواهد. کاش زندگی هم همینقدر ساده بود؛ کمی آب، چند سنگ زیر پا، و آدمی که برای چند دقیقه، هیچچیز از دنیا نمیخواهد جز اینکه بگذارد جریان داشته باشد. .صاد.https://t.me/shayad_man01
سلام، عزیزِ دورِ من. خندههایت مشقِ دلتنگیست؛ هر بار که تصویر خندیدنت از گوشهای از خاطرم عبور میکند، انگار دلم دوباره یاد میگیرد چطور نبودنت را تحمل کند و دوباره، درست همانجا که باید فراموشت کند، بیشتر دلش برایت تنگ شود. نمیدانم این روزها کجای زندگی ایستادهای، چه چیزهایی خوشحالت میکند و شبها قبل از خواب به چه کسی فکر میکنی؛ اما من هنوز گاهی میان شلوغیِ روز، بیهوا به تو فکر میکنم. نه از روی عادت؛ از روی چیزی شبیه دلتنگی که هیچوقت فرصت نکردم اسم دیگری برایش پیدا کنم. عزیزِ دورِ من، فاصله فقط چند خیابان و چند ساعت و چند هزار کیلومتر نیست. گاهی فاصله، همین است که آدمی درست در قلبت زندگی کند، اما دیگر سهمی از روزهایت نداشته باشد. و من ماندهام با خاطراتی که پیر نمیشوند؛ با صدایی که هنوز در ذهنم میخندد، با چشمانی که هنوز بلدند دلم را بیدلیل بلرزانند، و با تویی که شاید مدتهاست از من گذشتهای، اما من هنوز از تو عبور نکردهام. اگر روزی دلت بیدلیل گرفت، اگر شبی دلت خواست کسی را به یاد بیاوری که هنوز از دور برایت آرزوی آرامش میکند، بدان شاید همان لحظه، جایی دور از تو، من هم به آسمان نگاه کرده باشم و برای چند ثانیه دلم خواسته باشد فاصله وجود نداشت. و در نهایت عزیزِ دورِ من. خندههایت هنوز مشقِ دلتنگیست؛ و من هنوز هر شب، بیآنکه بدانی، نام تو را از روی تمامِ زخمهای دلم پاک میکنم و صبح، میبینم دوباره نوشته شده است. .صاد.https://t.me/pariya0md
نسل جدیدی از چنل نویس ها دارن پا به عرصه میذارن، یکیش شمایی.
بیشک قراره محشر تر باشید.
وقت بازنشستگیئه.
میان میگن چطوری سنگین مینویسی، چاتی پاتی فلانه.
خب گورخر! فلسفه خوندم، دهنم سرویس شده از تشخیص دادن یه سری چیزا.
بریم واسه نامههاتون، شاید این چالش رو فردای روز کنکور بذارم و تا چند روز باز بمونه، شاید هم تعداد محدود باشه.
ببخشید، اما نمیتونم فضایی رو تحمل کنم که توش برای ویو و ممبر دست به دامن یه ربات میشن!
