اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

موضوع اصلی نوشتن راجع‌به بقیه چیزا رو ول کردم، تو کتاب اولم چسبیدم به تناسخ. چیکار می‌کنی صاد

کلا خیلی عجیبم.

آفرین!

بچه‌ها اگه به تناسخ و تک بُعدی نبودن انسان اعتقاد داشته باشین، کتابم گزینه خوبیه برای خوندن.

:)))

آخیش.

غمم گین شه؟

می‌زنمت.

آخجون، خواننده دومم پیدا شد.

خیالم راحت شد. یه خواننده پیدا کردم خزعبلاتمو بخونه.

جدی کتابمو می‌خونید اگه چاپ کنم؟

می‌دونین داشتم به چی فکر می‌کردم؟ یه سری چنلا دارن می‌رن بالا که اگه بهشون می‌گفتی یه روزی با یه محتوای چرت می‌ری می‌شی چندین کا، بهمون می‌خندیدن. تلگرام داره به کجا‌ می‌ره واقعا.

قول می‌دی کتاب منم که چاپ شد بخونی و همین‌قدر ذوق کنی؟

جدی یه پلی‌لیست بزنم؟

یه گروه/چنل باید بزنم، مختص گریه.

چی بنویسم؟ چی بگم اصلا؟ هیچی. هیچی.

دلار 205 هزار تومن.

خب دیگه شب بخیر.

بالاخره تمام.

یک بومِ شلوغ و رنگارنگ؛ کاغذهایی پراکنده، چند خطِ نصفه‌نیمه، عکس‌هایی که انگار هیچ ارتباطی با هم ندارند و وسط همه‌ی این آشوب، یک فنجان چای که هنوز بخارش بلند می‌شود. هیچ‌چیز سر جای خودش نیست؛ اما عجیب اینجاست که وقتی کمی بیشتر نگاه می‌کنی، می‌بینی این بی‌نظمی هم برای خودش نظمی دارد. انگار نقاش عمداً هرج‌ومرج را تبدیل به زیبایی کرده. یک اثر هنری که ثابت می‌کند گاهی قشنگ‌ترین چیزها، دقیقاً از دلِ شلوغ‌ترین ذهن‌ها بیرون می‌آیند. 🖇️ برای تو.