اینجادیوانهایمینویسد!
Открыть в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
6 254
Подписчики
+924 часа
-1527 дней
+2 03030 дней
Архив постов
سلام. ما دوباره جوانه خواهیم زد. شاید حالا شبیه دو شاخهی خشکیدهای باشیم که مدتهاست سهمی از باران نداشتهاند؛ شاید آنقدر از خودمان، از روزها و از تمامِ چیزهایی که بر ما گذشته خستهایم که دیگر حتی به بهار هم باور نداریم. اما من هنوز فکر میکنم زیرِ این همه خستگی، چیزی در ما زنده مانده است. چیزی کوچک، خاموش و سرسخت؛ مثل دانهای که تمامِ زمستان را زیرِ خاک دوام میآورد و هیچکس نمیداند چه زمانی تصمیم میگیرد دوباره سر از زمین بیرون بیاورد. ما هم دوباره جوانه خواهیم زد؛ نه همان آدمهای سابق، نه با همان زخمهای قدیمی، بلکه با ریشههایی عمیقتر و قلبهایی که یاد گرفتهاند بعد از هر پاییز، هنوز میشود به بهار فکر کرد. اگر امروز خستهای، بگذار خسته باشی. اگر امروز شکستهای، بگذار تکههایت کمی آرام بگیرند. قرار نیست همیشه قوی باشیم. فقط کافیست ریشههایمان را رها نکنیم. یک روز، وقتی باران دوباره شروع شود، وقتی نور از میانِ ابرها راهش را پیدا کند، وقتی زمین نرم شود و فصل عوض شود، من و تو، از زیرِ تمامِ این خاکسترها، دوباره سبز خواهیم شد. ما دوباره جوانه خواهیم زد؛ آرام، بیصدا، اما اینبار آنقدر ریشهدار که هیچ پاییزی نتواند ما را از یادِ بهار بیندازد. .صاد. https://t.me/sonearhs
سلام. مینویسم برای تو؛ برای تویی که شاید هیچوقت این کلمات را نخوانی، اما من هنوز نمیتوانم دست از نوشتنت بردارم. مینویسم چون بعضی حرفها، اگر گفته نشوند، در آدم میمانند و آرامآرام تبدیل میشوند به دلتنگی؛ به سکوتی که شبها بلندتر از هر صدایی شنیده میشود. مینویسم برای تو، برای چشمهایت، برای خندههایت، برای تمامِ لحظههایی که شاید برای تو ساده بودند و برای من، بعدها، تبدیل شدند به خاطرههایی که نمیدانم با آنها چه کنم. گاهی فکر میکنم اگر کلمات میتوانستند راه بروند، تمامِ این نوشتهها را به سمت تو میفرستادم؛ یکییکی، آرام، بیصدا. شاید یکیشان بالاخره به دستت میرسید و میگفت: «هنوز کسی هست که تو را به یاد میآورد.» اما راستش، دیگر نمینویسم تا برگردی. مینویسم چون دوست داشتنت، حتی اگر به پایان رسیده باشد، هنوز چیزی برای گفتن دارد. پس اگر روزی پرسیدی چرا اینهمه برای تو نوشتم، جوابم ساده است: چون بعضی آدمها را نمیشود در چند جمله خلاصه کرد؛ باید برایشان نوشت، تا وقتی که جوهر تمام شود یا دلتنگی. .صاد.https://t.me/sonearhs
سلام. از یاد نبردی که مرا؟ میدانم روزها گذشتهاند و آدمها، ناخواسته، میانِ شلوغیِ زندگی از هم دور میشوند. میدانم شاید دیگر مثل گذشته به خاطرم نیاوری، شاید نامم دیگر جایی میانِ فکرهایت مکث نکند؛ اما من هنوز گاهی میانِ یک خیابان، یک آهنگ، یک بوی آشنا، بیاختیار به تو فکر میکنم. نه برای اینکه برگردی؛ فقط برای اینکه بدانم تمامِ آنچه میانِ ما گذشت، برای تو هم روزی معنایی داشته است. از یاد نبردی که مرا؟ اگر هنوز گاهی گوشهای از خاطرت، تصویری از من مانده، همان برایم کافیست. من نمیخواهم دوباره چیزی را به زورِ خاطره زنده کنم؛ فقط دلم میخواهد بدانم آن آدمی که روزی اینهمه به تو نزدیک بود، حالا برایت کاملاً غریبه نشده است. من هنوز بعضی شبها به گذشته سر میزنم؛ نه برای ماندن، برای دیدنِ خودمان، پیش از آنکه همهچیز اینقدر دور شود. و اگر روزی، بیدلیل، دلت گرفت و ناگهان نام من از جایی دور در ذهنت گذشت، نترس. شاید فقط خاطرهای قدیمیست که هنوز نمیداند باید کجا آرام بگیرد. فقط همین را میخواهم بدانم: از یاد نبردی که مرا؟ .صاد.https://t.me/Akharin19_18Anar
سلام، عزیزِ من. من هنوز هم با خودم میجنگم؛ با آن بخشی از خودم که میخواهد فراموشت کند و آن بخشی که هنوز، با تمامِ خستگیاش، تو را نگه داشته است. هر روز سعی میکنم کمی از تو فاصله بگیرم، اما مگر میشود آدم از چیزی که درونش زندگی میکند، فاصله بگیرد؟ گاهی به خودم میگویم تمامش کن؛ دیگر به گذشته برنگرد، دیگر دنبالِ نشانه نگرد، دیگر از میانِ خاطرات چیزی را بیرون نکش و دوباره زنده نکن. اما شب که میشود، تمامِ آن حرفها فرو میریزند. میمانم و تو؛ با تمامِ چیزهایی که نگفتم، تمامِ دوستت دارمهایی که قورت دادم و تمامِ لحظههایی که میتوانستم کنارت بمانم و نماندم. عزیزِ من، من هنوز با خودم میجنگم؛ اما خستهام از این جنگی که هیچ برندهای ندارد. شاید یک روز بالاخره دست از جنگیدن بردارم؛ نه چون فراموشت کردهام، بلکه چون یاد گرفتهام بعضی آدمها را باید دوست داشت، حتی وقتی دیگر نمیتوان نگهشان داشت. تا آن روز، اگر گاهی بیدلیل دلم گرفت، اگر گاهی دلم خواست دوباره صدایت کنم، بدان هنوز چیزی در من هست که نتوانسته از تو عبور کند. و شاید آن چیز، تمامِ چیزی باشد که از منِ قدیمی باقی مانده است. .صاد.https://t.me/im_james_moriarty
سلام. چشمهایم را میبندم و آهنگِ سکوت را به خودم تزریق میکنم؛ برای چند دقیقه، میخواهم از هیاهوی جهان فاصله بگیرم، از صداهایی که مدام چیزی از من میخواهند، از آدمهایی که میآیند و میروند و از فکرهایی که حتی وقتی همهچیز ساکت است، دست از حرف زدن برنمیدارند. چشمهایم را بستهام و سکوت، آرامآرام در رگهایم میدَوَد؛ مثل دارویی که نمیدانم قرار است مرا درمان کند یا فقط درد را برای مدتی از یادم ببرد. اینجا دیگر هیچکس چیزی نمیگوید. نه گذشته، نه آینده، نه حتی خودم. فقط من ماندهام و سکوتی که عجیب شبیه صدای قلبم است. گاهی فکر میکنم آدم برای شنیدن خودش، باید از تمام دنیا فاصله بگیرد؛ باید چشمهایش را ببندد، دست از جنگیدن بردارد و بگذارد سکوت، برای چند لحظه به جای او حرف بزند. و من امشب، چشمهایم را بستهام و سکوت را نفس میکشم؛ شاید در این همه بیصدایی، بالاخره صدای خودم را پیدا کنم. .صاد.https://t.me/AboutBlueAraThoughts
سلام، عزیزِ گمشدهام. لایِ سبزیِ جنگل، تو را گم کردم؛ جایی میانِ بوی باران و صدای برگها، میانِ شاخههایی که باد آرام تکانشان میداد و نوری که از میانِ درختان، تکهتکه روی زمین میریخت. آنقدر دنبالت گشتم که دیگر نفهمیدم دارم تو را پیدا میکنم یا خاطرهات را. هر درختی که از کنارش گذشتم، خیال کردم شاید پشتِ آن ایستادهای. هر صدایی که میانِ برگها پیچید، برای یک لحظه فکر کردم صدایت است. اما نبودی. فقط جنگل بود و من؛ و ردپایی که هرچه جلوتر رفتم، محوتر شد. عزیزِ گمشدهام، شاید عجیب باشد، اما هنوز هم گاهی فکر میکنم تو را جایی میانِ همین سبزیها جا گذاشتهام؛ درست همانجا که آخرینبار خندیدی و من، به جای اینکه خوب نگاهت کنم، حواسم به رفتنت بود. حالا هر بار که به جنگل فکر میکنم، سبزیِ درختها برایم رنگِ دلتنگی دارد. انگار تمامِ این جنگل میداند من یک نفر را اینجا گم کردهام؛ کسی را که هیچوقت نتوانستم از میانِ این همه درخت، از میانِ این همه خاطره، پیدا کنم. .صاد.https://t.me/gorbe_siah8
