اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

آشوبم را پشتِ نقابت پنهان کن؛ آری، می‌دانم این است رسمِ مهمان‌داری‌ات؛ پنهان کردنِ تکه‌های کاملِ انسانی شکسته پشتِ تکه‌های جامانده‌ای که خون از لای‌شان چکه می‌کند. چه خوب بلدی خانه را مرتب نگه داری؛ پرده‌ها را بکشی، لبخندت را به صورتت سنجاق کنی و تمامِ ویرانی را پشتِ درهای بسته جا بگذاری؛ انگار ترک‌های دیوار فقط ترک‌های دیوارند، انگار صدای آرامِ فرو ریختنِ سقف نیمه‌شب‌ها از گلوی خانه نمی‌آید. مهمان که می‌رسد، چراغ‌ها را روشن می‌کنی، چای می‌ریزی و آن‌قدر آرام از روزمرگی‌ها حرف می‌زنی که هیچ‌کس شک نمی‌کند زیر این سقف، سال‌هاست چیزی دارد فرو می‌ریزد. اما من می‌دانم. پشتِ این نقاب، آدمی نشسته که هر شب تکه‌های خودش را از گوشه‌وکنارِ خانه جمع می‌کند؛ تکه‌ای از کودکی، تکه‌ای از اعتماد، تکه‌ای از آدمی که پیش از این ویرانی هنوز بلد بود به فردا سلام کند. هر بار یکی را برمی‌دارد، لبه‌ی گذشته دستش را می‌بُرد؛ خون می‌چکد، تکه‌ها دوباره از هم می‌پاشند و او، پیش از آن‌که کسی در بزند، همه‌چیز را جمع می‌کند و لبخندش را سرِ جایش می‌گذارد. پس آشوبم را پنهان کن؛ مهمانم را به آرامشِ ساختگی‌ات دعوت کن. بگذار چای‌اش را بنوشد، کنار پنجره بنشیند، به خانه‌ای نگاه کند که هنوز ایستاده است و نفهمد صاحبِ این خانه سال‌هاست جایی برای ایستادن ندارد. فقط نقابت را محکم‌تر بگیر؛ چون اگر روزی بیفتد، مهمان شاید خانه‌ی ویران را ببیند، اما تو را نه؛ تو سال‌هاست آن‌قدر پشتِ این نقاب زندگی کرده‌ای که دیگر چیزی پشتش نمانده. مهمان که رفت، چراغ‌ها را خاموش کن. در را ببند. و اگر صدای قدم‌هایی را شنیدی که از اتاقی به اتاق دیگر می‌روند، دنبالش نگرد. آن فقط آخرین تکه‌ی توست که هنوز دنبالِ صاحبش می‌گردد. .صاد.