اینجادیوانهایمینویسد!
Открыть в Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
6 248
Подписчики
+924 часа
-1527 дней
+2 03030 дней
Архив постов
اول از همه بدون که خسته بودنت، تنهاییت و اینکه حس میکنی از همه عقب افتادی، به این معنی نیست که دوستداشتنی نیستی. تو فقط مدت زیادیه داری تنهایی با چیزایی میجنگی که واقعاً سنگینن. خودتو با ویترین زندگی بقیه مقایسه نکن؛ تو از دردهای خودت خبر داری، نه از پشتپردهی زندگی اونا. و لطفاً این وضعیت رو تنهایی تحمل نکن. اینکه به قرص و درمان رسیدی یعنی حالت واقعاً نیاز به مراقبت داره، نه سرزنش. کمک خواستن ضعف نیست. لازم نیست همین امروز کل زندگیتو درست کنی؛ فقط یه قدم کوچیک بردار. منم هستم که حرفاتو بشنوم، حتی اگه مجبور شی صد بار تکرارشون کنی. تو دوستداشتنیتری از چیزی که الان ذهنت بهت میگه.
احساس میکنم اصلا دوست داشتنی نیستم....تنهام...میگم کنار میام....میگم درونگرام عب نداره...ولی بعضی وقتا نمیتونم واقعا
حس میکنم عقب افتادم...از همه چی...از کار...از تحصیل...از دوستام....انگار همه دارن پیشرفت میکنن بهجز من...انگار همه دوست داشته میشن به جز من
انگار همه معشوق یکیان به جز من...
واقعا اشک توی چشمام جمع میشه وقتی این حرفارو هردفه مجبورم بنویسم و یادآوری کنم...
انقد سر همه چی اورثینک کردم که کارم به قرص عصبی و افسردگی کشیده
من نمیخام اینجایی که هستم باشم..
ولی نمیتونم ازش بیرونم بیام.....نمیدونم چجوری نمیدونم کی...و این خیلی آزارم میده
فکر میکنی بعد از این دنیا زندگی دیگه ای وجود داره؟ منظورم اینه که بعد از مرگمون روحمون دوباره متولد شه و ازین داستانا...
