غدیر مدیا
Открыть в Telegram
1 085
Подписчики
-124 часа
-297 дней
-18230 дней
Архив постов
1 082
تحلیل شماره یک | پزشکیان؛ ضعیف‌ترین رئیس‌جمهور؟
به باور من، اگر عملکرد دولت پزشکیان را در کنار روسای جمهور پیشین کشور قرار دهیم، می‌توان استدلال کرد که این دولت با یکی از سنگین‌ترین دوره‌های امنیتی، سیاسی و منطقه‌ای جمهوری اسلامی مواجه بوده است؛ دوره‌ای که از نگاه منتقدان، ضعف مدیریت و ناتوانی در پیشگیری از بحران‌ها را بیش از هر زمان دیگری آشکار کرده است.
برای بررسی این ادعا، کافی است به سلسله حوادث دو سال گذشته نگاه کنیم.
در نخستین روزهای آغاز به کار دولت، ترور اسماعیل هنیه در تهران به یکی از مهم‌ترین شوک‌های امنیتی تبدیل شد؛ حادثه‌ای که تنها یک روز پس از مراسم تحلیف رئیس‌جمهور رخ داد و از همان ابتدا سایه سنگین مسائل امنیتی را بر دولت جدید انداخت.
پس از آن، منطقه وارد مرحله‌ای کم‌سابقه از ترور و حذف رهبران گروه‌های مسلح شد. یحیی سنوار کشته شد، حسن نصرالله در مهر ۱۴۰۳ در حمله اسرائیل به بیروت کشته شد و پس از آن، هاشم صفی‌الدین که به‌عنوان جانشین احتمالی نصرالله مطرح بود نیز هدف قرار گرفت. در کنار این افراد، شمار زیادی از فرماندهان و اعضای ارشد حماس و حزب‌الله نیز در جریان درگیری‌ها کشته شدند.
اما بحران تنها به لبنان و فلسطین محدود نماند.
سقوط حکومت بشار اسد در سوریه، که یکی از مهم‌ترین حلقه‌های محور منطقه‌ای ایران محسوب می‌شد، ضربه‌ای راهبردی به نفوذ منطقه‌ای جمهوری اسلامی تلقی شد و معادلات خاورمیانه را به‌شدت تغییر داد.
با ورود به سال ۱۴۰۴، شرایط حتی پیچیده‌تر شد. ایران با دوره‌ای از تنش‌های شدید و درگیری‌های نظامی روبه‌رو شد و حوادث داخلی نیز فضای سیاسی کشور را ملتهب کرد. اعتراضات و ناآرامی‌های دی‌ماه، از نگاه حامیان نظام، به‌عنوان یک «فتنه» بزرگ مطرح شد و در جریان آن جوانانی جان خود را از دست دادند.
در ادامه نیز مجموعه‌ای از ترورهای سنگین و کشته‌شدن فرماندهان و مقامات ارشد نظامی و امنیتی، ضربه‌ای جدی به ساختار فرماندهی کشور وارد کرد.
و شهادت نام‌هایی مانند شهید سیدعلی حسینی خامنه‌ای، علی لاریجانی، امیرعلی حاجی‌زاده، علی شمخانی، عزیز نصیرزاده، حسین سلامی و محمد باقری در میان چهره‌های برجسته‌ای قرار می‌گیرند که از دست رفتن آنان را نتیجه یک دوره بسیار پرهزینه می‌داند؛ همراه با کشته‌شدن شمار زیادی از مقامات ارشد دیگر
با این حال، پرسش سیاسی اصلی همچنان پابرجاست:
آیا دولت پزشکیان توانست در برابر این حجم از بحران، واکنشی در حد انتظار نشان دهد؟
منتقدان پاسخ منفی می‌دهند. از نگاه آنان، مجموعه این اتفاقات نشانه ضعف در بازدارندگی، هماهنگی امنیتی، مدیریت بحران و سیاست خارجی بوده است؛ و به همین دلیل، عملکرد این دولت را حتی ضعیف‌تر از دولت ابوالحسن بنی‌صدر ارزیابی می‌کنند.
بنی‌صدر نیز در دوره کوتاه ریاست‌جمهوری خود با بحران‌های بزرگی از جمله جنگ ایران و عراق، اختلافات شدید سیاسی داخلی و درگیری با نهادهای مختلف نظام مواجه شد. اما منتقدان پزشکیان معتقدند که دولت او در مدت کوتاهی با مجموعه‌ای از بحران‌های امنیتی و منطقه‌ای روبه‌رو شده که پیامدهای آن برای کشور بسیار سنگین بوده است.
بنابراین، از دیدگاه این منتقدان، مسئله فقط «خوب یا بد بودن یک رئیس‌جمهور» نیست؛ مسئله این است که در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ جمهوری اسلامی، چه میزان از این بحران‌ها قابل پیشگیری، مدیریت یا مهار بوده است.
به تعبیر من، اگر معیار قضاوت را میزان خسارت‌های سیاسی، امنیتی و منطقه‌ای در دوران ریاست‌جمهوری قرار دهیم، می‌توان پزشکیان را یکی از ضعیف‌ترین روسای جمهور تاریخ جمهوری اسلامی دانست؛ حتی پایین‌تر از بنی‌صدر.
اما قضاوت نهایی درباره این ادعا نیازمند بررسی دقیق‌تر عملکرد دولت، نهادهای امنیتی و نظامی، شرایط منطقه‌ای و تصمیم‌های اتخاذشده در هر یک از این مقاطع است؛ زیرا نسبت دادن تمام این حوادث به یک شخص، بدون بررسی زنجیره تصمیم‌گیری، از نظر تحلیلی کافی نیست
@Ghdir_Media | غدیر مدیا
