مُبهَم...

گفته بودی چرا خوب به پایان نرسید؟ راستش زور منه خسته به طوفان نرسید. "شهریار"

چه کرده چشم های سیاه تو با دل من که دیده های مرا جز تو میل دیدن نیست..!

من آن یخم که از آتش گذشت و آب نشد دعای یک لب مستم که مستجاب نشد من آن گلم که در آتش دمید و پرپر شد به شکل اشک درآمد ولی گلاب نشد "غلامرضا طریقی"

هرکجا نیست کسی آن طرف میز منم خسته و غم زده باخویش گلاویز منم هرچه افتاده کناری و نفهمیده کسی هیچ کسم در پی آن نیست،همان چیز منم خسته، خَلقی پی ما میل ترحم دارند شوم ،شوریده،حزین،گریه یک ریز منم هرکه در من وطنی داشته شدخانه خراب شهر ویران شده از غارت چنگیز منم "سجاد شهیدی"

گیرم که وصال دوست در خواهم یافت این عمر گذشته را کجا در یابم! "مولانا"

خدایا... تو با آن بزرگی در آن آسمان‌ها چنین آرزویی بدین کوچکی را توانی برآورده کنی آیا؟ "شفعی کدکنی"

فصل عوض می‌شود جای آلو را خرمالو می‌گیرد جای دلتنگی را دلتنگی... "علیرضا روشن"

تا شب نشده خورشید را لای موهایت می‌گذارم و عاشق می‌شوم فردابرای گفتن دوستت دارم دیر است. "جلیل صفربیگی"

انقدر موهات موجش زیاده آخر کشتیام غرق شدن توش..

در زدی باز کردم سلام کردی اما صدا نداشتی به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دست‌هایش توی جیبش بود “گروس عبدالملکیان”

تو را دوست می‌دارم طرفِ ما شب نیست صدا با سکوت آشتی نمی‌کند کلمات انتظار می‌کشند من با تو تنها نیستم، هیچ‌کس با هیچ‌کس تنها نیست شب از ستاره‌ها تنهاتر است… "شاملو"

گفتند شعر‌های من جوشش دریاست خروش رود بی‌شک کمی بالاتر به چشمه‌ای می‌رسند که تو هستی "گروس عبدالملکیان"

ای ساربان آهسته ران کآرام جانم می‌رود وان که با خود داشتم با دلستانم میرود "مهراد کاظمی"

بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی شب و روز در خیالی و ندانمت کجایی "سعدی"

در مسجد عشق رفته بودم به نماز گفتند اذان بگو من از آن گفتم... "علیرضا بدیع"

گفته بودم به تو اینبار 'شما' یادت هست! معنی 'تو' شدنت را به 'شما' میفهمی؟! "علی لنکرودی"

تو نمی خواهی عزیزت بشوم، زور که نیست یا نگاهم بکند چشم تو مجبور که نیست آن که با دسته گلی حرف دلش را می زد پرِ درد است ولی مثل تو مغرور که نیست تو مرا دیدی و از دور به بیراهه زدی تو نگو نه، دل دیوانه ی من کور که نیست خواستم دل بکنم از تو ولی حیف نشد لعنتی غیرِ تو با هیچ کسی جور که نیست. "زهرا حسینی"

گیرم که هزاران غزل از هجر نوشتیم جرأت که نداریم به دلدار بگوییم. "علیرضا استادی"

جنگلی از کف پا تا به کمر سوخت ولی دل ضحاک بر این جنگل بی‌چاره نسوخت هرچه ویران شدنی بود ،به ویرانه کشید آنچه ویرانه نمیشد به بیگانه فروخت.