_NOVA_

‌زندگی پُر از آدمای دروغگوییه که از دروغ متنفرن...

کنار آدم هایی که واسه یک ساعتم که شده میتونن از تاریکی های دنیا نجاتت بدن؛ زندگی، زندگی تره.

مغزمو ندیدی مامان(:

اگر دوام آوردن خود یک هنر باشد، ما این روزها بی آنکه بدانیم در حال خلق یک شاهکاریم.

راه برگشتنی وجود نداره قدر همه چیز رو همون موقع بدونید .

بعضی آدما نمی‌کشنِت... فقط یه کاری می‌کنن که آروم‌آروم از درون بمیری...

‏نوتیف گوشیم از نوتیف گوشی مامان بزرگم کم‌تره.

دهن شماست؟ممنون میشم کمتر گوه بخورین.

معمولاً زود متوجه میشی ولی چون نمیخوای قبول کنی، نادیده میگیری و ادامه میدی :))

تو که از جنسِ نماندن بودی ، پس چرا سنگ زدی برکه ی آرامم را؟

وایبشو دوس دارم

قلبامون پیش هم جا موند، سرِهم با دنیا میشه دعوامون.

اصلیه تویی، بقیه فیکتم نمیتونن باشن برا من، اداتم نمیتونن در بیارن.

بله من باهاش کنار اومدم ولی این کنار اومدنم هیچوقت به معنای فراموش کردن غمی که داشتم نبود؛ من فقط پذیرفتم که دیگه همه نقاط اشتراک بین من و تو رسیدن به صفر؛ که دیگه مایی وجود نداره؛ من پذیرفتم که باید غم نشدنمون رو بغل کنم و بپذیرمش. ولی هیچ کدوم اینا به معنای فراموشی تو از ذهنم و پاک شدنت از قلبم نیست؛ نه. تو می‌شی خاطره‌ای که می‌ره اون گوشه‌ی قلبم و چال میشه تاابد؛ تو میشی غمی که تو عمق نگاهامه؛ تو میشی بهانه‌های هرازچندگاهی که میان سراغم و وسط روزمرگی کلافم میکنن؛ تو میشی دلیل فکر کردنم راجع به لیریک آهنگا؛ تو میشی دلیل لبخندایی که هیچوقت دیگه نمیتونن عمیق باشن. بله درسته من باهاش کنار اومدم ولی قلبم هیچوقت نمی‌تونه با تورو دوست نداشتن کنار بیاد.