🦢.Reverie.🦢

به شدت به ادم هایی که منو تو زندگیشون دارن حسودیم میشه.

راستش اصلا زندگی جالبی رو تجربه نکردم. بیش از اندازه غمگینم. من زندگی رو دوست دارم، ولی اینی که هست رو نه، این اصلا زندگی نیست.

لک لک مادرجنده اگه گیرت بیارم.....

‏از آدمایی که زود نشون میدن به درد نمیخورن خوشم میاد چون وقتم رو نمیگیرن.

جدی یه فکری به حال اون قلب سیاهتون بکنید شماها خیلی بدجنس و پلید هستین واقعا.

الان تو ذهنم دو نفرم، یکی داره برای آینده‌اش تلاش می‌کنه، اون یکی حتی نمی‌خواد فردا رو ببینه ...

من واقعا دلم میخواد گوشیمو خاموش کنم و کلا از مجازی لف بدم ولی بعدش یادم میاد که چقدر تنها میشم ...

مولانا: شمس: چرا این‌قدر خاموشی؟ شمس: بعضی حرف‌ها را نمی‌توان گفت، باید احساسشان کرد. مولانا: پس چرا مردم این‌همه سخن می‌گویند؟ شمس: چون هنوز به عمق سکوت نرسیده‌اند. مولانا: و در سکوت چه می‌یابی؟ شمس: خودم را گم می‌کنم و او را پیدا. مولانا: او کیست؟ شمس: آنکه هرچه بیشتر دنبالش می‌گردم، بیشتر در دلم آشکار می‌شود.

ناگهان در کوچه دیدم بی‌وفای خویش را باز گم کردم ز شادی دست و پای خویش را گفته بودم "بعد از این باید فراموشش کنم" دیدمش و ز یاد بردم گفته‌های خویش را...

گاهی فقط خودت میدانی که چقد ویرانی ...

بعد یه مدت انگارحس غریبگی دارم به هر کس ...

آدما خیلی غمگینم می‌کنن، کاش می‌تونستم برم تو رویاهام زندگی کنم ...

من از این حس غمگین بودن دائمی خسته شدم بخدا. صبح پا میشم خسته و مغموم ، ظهر خسته و مغموم، شب خسته و مغموم . پس کی میشه دوساعت آدم خوشحال و خوب باشه آخه.

تغییر کردنت هم بعد یه مدت مشکلو حل نمیکنه ...

متوجه شدم که چقدر کم در بدنم زندگی می کنم، چه بسیار در ذهنم.

از یجایی به بعد دیگه از دست آدم‌ها ناراحت نمیشی، ناامید میشی.

یه حس بی تفاوتی درونمو گرفته ، نه از چیزی خوشحالم نه از چیزی ناراحت.