Fuzuli Musics

ای صبا! لطف کردی و برای اهل درد، از درمان خبر آوردی؛ به این تن اندوهگین، از جان؛ و به آن جان، از جانان خبر آوردی. در خزانِ غم، بی‌قراریِ و اضطراب بلبلِ نالان را دیدی؛ و چون روزگارِ بهار، از لبخندِ گلبرگِ گل خبر آوردی. اگر سخنت را وحیِ نازل‌شده بنامم، هرگز کفر نگفته‌ام؛ زیرا آن هنگام که جهان را کفر فراگرفته بود، تو از ایمان خبر آوردی. گفتند یار می‌آید تا دلِ عاشقان را گرد آورد و آرام کند؛ اما مگر کسی به یار، از حالِ عاشقانِ پریشان خبری رسانده است؟ از تختِ سلیمان، دلِ دیوِ گمراه را بریدی و بازداشتی؛ و در میان دریا، از نگینِ فرمانرواییِ سلیمان خبر آوردی. ای فضولی! روزگار مرا از شامِ هجران تیره و تار دیدی؛ و چون نسیمِ صبحگاهی، از خورشیدِ رخسارِ یار خبر آوردی

آتشِ عشق، روشنایی بخش راه هدایت عاشقان است. سالکِ راهِ حقیقت، عشق را مقتدای خویش می‌داند. عشق، آن شور و مستیِ کامل است که پیوسته گرمای شراب و نغمه‌ی نی، از او سرچشمه می‌گیرد. وادیِ وحدت، در حقیقت، همان مقامِ عشق است؛ در آن وادی، سلطان از گدا بازشناخته نمی‌شود. محرمِ اسرار خلوت‌سرای وحدت، هرگز عاشق را از معشوق، و معشوق را از عاشق، جدا نمی داند. ای آن‌که اهلِ عشق را ملامت می کنی، دست بردار! مگر تغییرِ تقدیرِ خداوند ممکن است؟ قلمِ عشق بر حرفِ وجودِ عاشق، خط بطلان کشید؛ تا در اثباتِ حق، نفیِ ماسوی ثابت گردد. ای فضولی! از عشق، لذتی بی‌پایان یافتی؛ آری هر کاری که با نامِ حق آغاز شود، چنین می شود.

مسکن ای بلبل، سنه گه شاخ گل دور، گه قفس نئجه عاشق سن کی آهیندن توتوشمازخاروخس؟ یار کویینده گر اولسایدی، مسلمانلار یئریم، کافرم گر روضۀ رضوانه ائیلردیم هوس. کوه فریاد صداسین وئردی فرهادین دئمین، نقش شیرین دیر وئریر، آواز اولوب فریادرس. ناقه، لیلی محملین چکمیش بیابان سیرینه، ائیله مجنونو بو حالتدن خبردار، ای جرس! بیر نفس قالمیش حیاتیمدان،حبیبیم صبح تک نولا گر بیر مهر گؤسترسن منه آخر نفس؟ خالی ائتدیم دل هوای اختلاط خلق دن، بزم غمده نئی کیمی همدم منه فریاد بس! ای فضولی گر، سنه جمعیت دل دیر مراد، باغلا بیر دلداره کؤنلون، غیردن پیوندی کس.

منی جاندان اوساندیردی، جفادان یار اوسانمازمی؟ فلکلر یاندی آهیمدان، مورادیم شمعی یانمازمی؟ قامو بیمارینه جانان دوایی-درد ائدر احسان. نئچون قیلماز منه درمان،منی بیمار سانمازمی؟ غمیم پنهان توتاردیم من، دئدیلر یاره قیل رؤوشن دئسم، اول بیوفا بیلمم، اینانارمی، اینانمازمی؟ شب هجران یانار جانیم، تؤکر قان چشم گیریانیم، اویادار خلقی افغانیم، قارا بختیم اویانمازمی؟ گولی-روخسارینه قارشو گؤزومدن قانلی آخار سو، حبیبیم،فصلی-گولدور بو،آخار سولار بولانمازمی؟ دئگیلدیم من سنه مایل،سن ائتدین عقلیمی زایل، من طعن ائیله ین غافیل سنی گؤرجک اوتانمازمی؟ فوضولی ریندو شئیدادیر، همیشه خلقه روسوادیر، سورون کیم، بو نه سئودادیر،بو سئودادان اوسانمازمی؟

جان وئرمه غم عشقه کی عشق آفت جاندیر عشق افت جان اولدوغی مشهور جهاندیر سود ایستمه سودای غم عشقده هرگز کیم حاصل سودای غم عشق زیاندیر هر ابروی خم قتلینه بیر خنجر خونریز هر زلف سیه، قصدینه بیر افعی ایلاندیر یاخشی گؤرونور صورتی مهوشلرین اما یاخشی نظر ائدیکده سرانجامی یاماندیر عشق ایچره عذاب اولدوغو اوندان بیلیرم کی هر کیمسه کی عاشق دیر ایشی آه و فغاندیر یاد ائتمه قارا گؤزلولرین مردم چشمین مردم دییوب آنلانما کیم ایچدیکلری قاندیر گر دئرسه فضولی کی گؤزللرده وفا وار آنلانما کی شاعر سؤزو البته یالاندیر

گؤرمسەم هر گؤز، آچاندا، اول گول رَعنا اوزون. گؤز یومونجا اشکِ گولگونوم، توتار دنیا اوزون. گَرچی کافرسن سنه، ای بت، یتر اول اجر کیم، رغبتین بت خانه دن دؤندردی مین ترسا اوزون. پردهٔ چشمیمده نقدِ جوهری، تیرین سنین، موجه بنزر کیم توتا، تحریک ایله، دریا اوزون. اولما ای صحرانشین غافل! دئییل هر "سو" سراب، موجِ اشکِ گرمِ مجنوندور توتان صحرا اوزون. یادِ رخساریله اول ماهین گؤزوم قان یاش تؤکر، هر گؤرن ساعتده خورشیدِ جهان‌آرا اوزون. ناز ادیب دؤندرمَه ای بیدَرد! اوز، عشاقیدان، بونجا هم گؤسترمَه فقر اهلینه استغنا اوزون. ای فضولی، دودِ آهیم، تیره ائیلر، عالمى، گؤرمسَم بیر لحظه اول ماه ملک سیما اوزون.