Faded Memories
Открыть в Telegram
a place for the memories we were never ready to forget
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
933
Подписчики
-324 часа
-147 дней
+4230 дней
Архив постов
روزهای سخت حق ندارند نام مرا عوض کنند؛ من همان آدمِ رویاهایم، فقط با استخوانهایی محکمتر.
ما که مجردیم دیگه بیخیال پیدا کردن نیمه گم شدمون شدیم ، ولی نمیدونم متاهل ها چرا هنوز دارن میگردن🥸😂
Aynı yere tekrar gidebilirsin ama aynı anıya asla. Ne orası artık eski yerdir ne de sen eski sen
میتوانی دوباره به همان مکان برگردی، اما هرگز نمیتوانی به همان خاطره برگردی. نه آنجا دیگر همان جای قبلی است و نه تو دیگر همان آدم سابق
Sırtım mermi izi dolu ama
biri öyle bir isabet ettirdi ki kendi kanımla boğuldum
پشتم پر از جای گلوله است، اما یکی چنان دقیق به هدف زد که با خون خودم خفه شدم
کم کم میفهمی که بحث شب و روز بودن نیست آدم میتونه ساعت هفت صبح درست بعد از بیدار شدن از خواب هم دچار فروپاشی روانی بشه.
بعضی روزا فکر میکنی بدشانسترینی، ولی همون بدشانسیها مسیرتو جوری عوض میکنن که آخرش به بهتر از چیزی که تو ذهنت بوده میرسی.
Yarından haber yok dün bitti
Saatler son günü çalıp gitti
Yeminler yaşlandı dudaklarda
Düğümlendi derken söz bitti
Vagonlar bir dolup bir boşadı
Kuruyan gözlerim yine yaşardı
Sarardı sırayla fotoğraflar
Ne hayatlar içimde kaldı
Unutursun içim yana yana
Unutursun ölüm sana bana
Zaman basıp kanayan yarana
Unutursun unutursun
Unutursun için yana yana
Unutursun ölüm sana bana
Zaman basıp kanayan yarana
از فردا خبری نیست، دیروز تمام شد ساعتها، آخرین روز را دزدیدند و بردند قسمها روی لبها پیر شدند وقتی گره خوردند، کلمات تمام شدند واگنها یکی پر شدند، یکی خالی شدند چشمهای خشکشدهام دوباره گریستند عکسها یکییکی زرد شدند چه زندگیها که در درونم جا ماندهاند فراموش میکنی، دلم میسوزد و میسوزد فراموش میکنی، مرگ برای من و توست زمان میگذرد و روی زخم خونینت فشار میآورد فراموش میکنی، فراموش میکنی فراموش میکنی، دلت میسوزد و میسوزد فراموش میکنی، مرگ برای من و توست زمان میگذرد و روی زخم خونینت فشار میآورد
فشار عصبى روم زياده
چون انگار همه چى
همزمان ريخته رو سرم
وهيچ كدوم هم قصد
كوتاه اومدن ندارن
ذهنم يه لحظه هم
ساكت نمى شه هى فكر
پشت فكر،هى سناريو
پشت سناريو ومن
وسطش فقط دارم نگاه
مى كنم كه چطور
آروم آروم دارم از خودم
خالى مىشم يه
خستگی عجيبى
نشسته توجونم كه نه با
خواب میره نه با حرف زدن
فقط هست و سنگينى مى كنه روى
شونه هام ومن هر روز
ياد مى گيرم چطور
باهاش راه برم بدون
اينكه كسى بفهمه چقدر
دارم كم ميارم...
