Faded Memories

افسردگی همیشه با گریه و گوش دادن آهنگ غمگین خودشو نشون نمیده. یه وقتایی هم اون لباساییه که جمع نمیکنی، ظرفایی که نمیشوری، حرفایی که دیگه نمیزنی، درسی که نمیخونی، بیرونی که نمیری، ارتباطی که برقرار نمیکنی، مودیه سریع تغییر میکنه، اشتهایی که نداری، حوصله ای که نداری و تمام روزاییه که دلت نمیخواد از تختت بیرون بری.

حالم مثل آسمونیه که میخواد بباره ولی نمیتونه.

هر کسی تو کتاب زندگیش یه فصلی داره که وقتی بهش فکر میکنه تا اعماق وجودش تیر میکشه، از علاقه‌های بی سرانجام، از محبت به آدم‌های تو خالی، از اعتماد به آدم‌های رفتنی.

واقعا از جمله ‌“الکی سخت میگیری” متنفرم.

‏آخر می‌فهمیم ایران یه آزمایشگاه روانی خیلی بزرگ بوده با این هدف که تست کنن ببینن سقف تحمل یه انسان چقدر می‌تونه باشه.

هنوزم معتقدم برای منی که به همه چیز خیلی زیاد اهمیت میدم، بهترین حرفی که شنیدم تا امروز این بود: آدمارو همونطوری که هستن بپذیر ولی بذارشون تو جایگاهی از زندگیت که بهش تعلق دارن.

كاش يه روزی،یه جایی،یه زمانی،واقعا “ زندگی “ کنیم.

و دیگر هیچ چیز مثل قبل نشد؛ نه ما ، نه زندگی ، نه ایران.

یکی از خصوصیات بزرگ شدن اینه که یاد میگیری قرار نیست آدما همون قدری که تو دوستشون داری، دوستت داشته باشن.

از قشنگیات می‌شه هزار‌ و‌ یک شب نوشت.