𝖬𝖾𝗆𝗈𝗋𝗂𝗌𝖾 / t𝖾𝗈d𝖾𝗇 🧜🏼♀️
Открыть в Telegram
𝖬𝖾𝗆𝗈𝗋𝗂𝗌𝖾 | Daha17 archive 🧜🏼♀️ t𝖾𝗈d𝖾𝗇 . Instagram | mmemoriise
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
1 449
Подписчики
-724 часа
-147 дней
Нет данных30 дней
Архив постов
https://t.me/+lra8sbcLJN5kNGI0چنل سناریو هامون رو 100 تایی نمیکنید؟🫴🏻
24 июля, 11:40
بیا تحویل بگیر من میدونم دیگه همیشه تو این سکانسا یکی باید بیاد برینه تو حال فندوم نمیشه یه بار خلاقیت به خرج بدین مارو شگفت زده کنین کسی نیاد؟
24 июля, 11:14
حالا این اگه شانس منه دقیقا تو همین سکانس یهو سیلا مثله مگس میپره میاد
24 июля, 11:14
بازم یکی از خوشگلامون ناشناس سناریو نوشته برای اینکه کم شه اندازش گذاشتم تو نقل قول😭🫠
- خیلی قشنگ بود کیززز💕🥹
ریکت یادتون نره
24 июля, 11:06
- اووو هاکان آککیا اومده!!! چخبر باباجون جلسه چطور بود؟ - چه زری میزنی تو؟ مگه مهمه اصلا؟ جواب منو بده چرا مدرسه رو پیچوندی آبرومو بردی منو رسوا کردی من چطوری بهت بفهمونم که یه آککیا هستی نسبت به اون یکم هات رو باید محکم و سنجیده برداری! تئومان پوزخندی زد و گفت: به آککیا بودنت چه افتخاری میکنی! میدونی چیه به جای آککیا کثیفی مثل تو باشم ترجیح میدم اوزتورک بدبخت اما مرد حسابی مثل آراس باشم! هاکان با شنیدن این جمله با ترس و عصبانیت به تئو حملهور شد، یقه اش را جمع کرد و گفت: تو چی میگی ها؟ چی میگی؟؟ - نورای هم تو جلسه بود؟ معشوقه و بچتو دیدی؟ ها؟؟ جواب بده!! - این چه جسارتیه! حرف دهن کثیفت رو بفهم! - اینجوریه؟ هاکان آککیا با هرکس هرکاری میخواد بکنه بعد ما مراقب دهنمون باشیم؟ چیه؟ ترسیدی که رابطت با نورای رو فهمیدم؟ سینه هاکان به شدت بالا و پایین میشد نه فقط از خشم! از ترس! وقتی تا اینجا فهمیده بود اگر میخواست بیشتر هم میفهمید!! موهای سرش را گرفت و او را محکم در آب فرو برد دنیز با ترس دستش را جلوی دهانش گذاشت و شوکه به آنها خیره شده، خواست جلو برود اما بزور جلوی خودس را گرفت و مقاومت کرد. تئو دست و پا میزد و سعی میکرد دست هاکان را از روی سرش بردارد، که هاکان ازش یقه اش گرفت و او را از آب بیرون کشید و کشان کشان از حیاط خارج کرد. وقتی مسیر پله های به سوی انباری رفت قلب تئومان به تپش افتاد! تند تند نفس کشید و مقاومت کرد: نه! نه نمیشه! نمیتونی اینکارو کنی نه!! هاکان او را داخل کمد انداخت و گفت : این برای اینکه بفهمی تو کار پدرت نباید دخالت کنی! در را بست و قفلی به دستگیره زد مردمک چشم های تئومان گشاد شد نفس هایش نامنظم شد قلبش آنقدر تند میتپید که انگار میخواست از سینه بیرون بزند صدای خاطره دردناکی از پس ذهنش آشکار شد! توروخدا منو از اینجا دربیارید! من میترسم! منو از اینجا دربیارید! دنیز که تمام وقایع را شنیده بود با ترس به آبی که تکان میخورد و چند لحضه قبل تئومان در آن درحال دست و پا زدن بود خیره شده بود! با صدای مشت های پی در پی که تئومان به کمد میکوبید به خودش آمد صدا را دنبال کرد و به انباری رسید. صدای مشت ها قطع شده بود. در کمد را که قفل رویش بود دید چشمانش پر شد و با صدایی لرزانی گفت: صبر کن صبر کن الان در میارمت! با آچار قفل روی دستگیره را شکاند و کمد را باز کرد صحنه ای که دید قلبش را به درد آورد: تئومان ناخن هایش را روی تخته زیرش میکشید ، تند تند و منقطع نفس میکشید و چشمانش از اشک پر و سرخ شدهبود. دنیز روی زانوهایش نشست ، شانه های تئومان را گرفت و او را تکان داد: تئومان! تئومان به خودت بیا! به خودت بیا منو ببین! اما تئومان او را نمیشنید همچنان ناخن هایش را روی تخته میکشید انگار چیزی در قلب دنیز تکان خورد.دنیز دست هایش را گرفت و باصدایی بغض آلود و لرزان گفت : نکن! نکن! بسه نکن! نکن خواهش میکنم نکن! سپس دست هایش رو دور صورت تئومان قاب کرد و گفت: منو ببین! منو نگاه کن! سپس با صدای بلندی فریاد زد : منو نگاه کن تئومان! تئومان به دنیز نگاه کرد کودک گریان درون چشمانش قلب دنیز را آتش زد: تو چشمام نگاه کن! سپس آرام مچ دست هایش را گرفت و نرم رگ برجسته مچ دستانش را با شصت های ظریفش نوازش کرد: با من نفس بکش: دم! عمیق! عمیق بده تو! عمیق نفس بکش! تئومان عمیق نفس کشید و به چشمان دنیز خیره شد، اشک درون چشمانش جمع شده بود و صدایش میلرزید. دنیز نبض تئومان را زیر شصتش احساس میکرد که کمی آرام تر شده بود ارام گفت: نگهش دار با من بشمار، تو دلت با من بشمار : یک ، دو ، سه،... اشک های تئومان سرازیر شد و کل وجودش شروع به لرزیدن کرد، اولین بار بود که میدید کسی اینگونه برایش نگران شده بود. - حالا با نفست رو آروم بده بیرون حس آرامشی که داشت برای نفس های عمیقی که کشیده بود، نبود . برای حضور دنیز بود! نفس های گرم و نزدیک دنیز به صورتش برخورد میکرد، نوازش نرمش روی مچ دستش آنقدر حس امنیت و اطمینان میداد که میخواست تا ابد این نوازش روی مچ دستش قفل شود! موهای موج دار و خیسش تکان تکان میخورد و هرازگاهی به صورتش برخورد میکرد، بوی گل و هلویی مه کل مشامش را پر کرده بود بویی بود که حاضر بود تا ابد آن را حس کند. دنیز نگاهش کرد دستش را آرام روی شانه هایش گذاشت و گفت: بهتری؟ تئومان مظلومانه سر کج کرد سرش را تکان داد و گفت: اوهوم! به خاطر تو! لرزش و بغض صدایش باعث شد اشک در چشمان دنیز حلقه بزند در یک لحضه او را در آغوش گرفت و آرام کنار گوشش گفت: تموم شد! باشه تموم شد! تئومان آرام چشم بست و گفت: چون تو اینجایی تموم شد! در هر بخش از بدنش که توسط دنیز لمس میشد، داغی و گزگز حس میکرد دوست داشت تا ابد در این آغوش امن و پر از عشق بماند و این عطر دلپذیر را تا ابد در مشامش احساس کند...
24 июля, 11:05
قطرات خنک و سرد روی سر و بدنش جاری بود اما او آنقدر داغ بود که ذره ای نمیلرزید مدت طولانی بود که زیر دوش صدای کوتای بار ها و بار ها در مغزش میپیچید: نورای از پدرت حاملس!بار ها بهت گفتم تئو تا این دختره روش به تو باز نشده تموم کن این بازی رو ولی چیشد تهش؟ هیچی آقا عاشق دختر زنی شد که از پدرش حاملس!! نگران نباش اینم مثل مادرشه عاشق چشم و آبجی تو نیست دنبال پولته! ولی عیب نداره شاید یه برادر یا خواهر قشنگ شما رو بهم نزدیک کنه چطوره؟ به عنوان برادرش اسمی براش سراغ داری؟ با مشت آب را بست و از حمام بیرون آمد رکابی سفید رنگش را با یک حرکت به تن کرد شلوار گشاد راحتی همراه یک سویشرت سیاه رنگ پوشید. زیپ سویشرت را تا نیمه بالا کشید. بطری شیشه ای را برداشت و آرام به سمت اتاق مهمان رفت ، دنیز هنوز بیدار نشده بود آرام به سمتش رفت سرش رو به سمت دیوار کجا کرد تا قطرات خیس موهایش رو صورت دنیز نریزد دستش را آرام جلو برد و روی پیشانیاش گذاشت هنوز یکم داغ بود، آرام آستین های سویشرتش را تا آرنج بالا زد و حوله خیس داخل ظرف را چلاند روی گردن و گونه هایش کشید و سپس آرام روی پیشانیاش رها کرد. روی صندلی کنار تخت نشست بطری شیشه ای را باز کرد و سرکشید نگاهی به صورت خسته دنیز کرد نمیتوانست از او خشمگین یا ناراحت باشد چون هربار او را میدید درون چشم های غمگینش خودش را میدید مانند خودش قطعا او هم بار ها به خاطر مادرش شب ها نخوابیده بود . وقتی غمگین میشد در گوشهای از تختش به خود میپیچید و زانو هایش را بغل میکرد. قطعا او هم شب های زیادی بیمار شده بود اما کسی نبود تا صبح برایش بیدار بماند او را میفهمید با تمام وجودش میفهمید. نفهمید چقدر گذشته بود اما تا آخرین قطره های بطری شیشه ای را سر کشیده بود. دنیز یواش چشمانش را باز کرد و دید در جایی ناآشنایی است به اطراف که نگاه کرد روی میز تب سنج و سطل آب و حوله را دید و با دیدن تئو دوباره محکم چشمانش را بست!وقتی تئو بطری را روی میز میگذاشت از گوشه چشم آرام تکان خوردن های ریز دنیز را دید. لبخند یک طرفه ای زد و آرام بدون کوچک ترین صدایی دوباره روی صندلی نشست ، دست هایش را زیر بغلش گذاشت و تکان خوردن های ریز پلک هایش را نگاه کرد، منقبض شدنش را از زیر لحاف هم میدید. دنیز هم میتوانست حضور تئو را حس کند اما نمیخواست چشمانش را باز کند. هر دو برای دقیقه های طولانی با سماجت به این بازی ادامه داده بودند تا اینکه دنیز دست های تئو را زیر کمر و پاهایش حس کرد! تکانی خورد که باعث شد لبخند تئو کش بیاید. بدن شرا منقبض کرد و محکم چشمانش را روی هم فشار داد اما هنوز نمیخواست چشمانش را باز کند. حس میکرد آرام آرام از پله ها پایین میرفتند اما باز هم چشمانش را باز نکرد تا اینکه هوای خنک اطراف باعث شد گوشه چشمش را باز کند تئو با چشمانش این صحنه را شکار کرد و لبخند شروری رو لب هایش ظاهر شد دنیز با دیدن استخر شوکه همینکه متوجه قصد تئو شد و خواست مقاومت کند ناگهان خالی شدن زیرش را حس کرد و در آب افتاد دهانش را نبسته بود و آب کامل وارد حلق و پشت بینیاش شد با پایش به کف استخر ضربه زد و روی آب آمد سرفه کنان به تئو نگاه کرد که دست به کمر به او میمیخندید: روانی تو! داشتم خفه میشدم!! تئو با رضایت سر تکان داد و گفت: میخواستی خودتو به خواب نزنی! تقصیر خودته دنیز کیزی! دنیز با حرص مشت به آب کوبید گفت: احمق!! جزای الهی!!! اگه مامان بابات منو ببینن چی روانی!!!! تئو گفت: نگران نباش دنیز کیزی جفتشون برای دورهمی همکار ها، بعد مدرسه رفتن تا نصف شب هم نمیان فقط منو توئیم! دوجمله آخر را با شرارت خاصی گفت که باعث شد دنیز ناخودآگاه بلرزد تئو با لبخند چشمکی زد و ادامه داد: خب حالا کاملا هوشیاری! خم شد و ادامه داد: حالا دستمو بگیر بیا بیرون. دنیز اول نمیخواست دستش را بگیرد ولی بعد از فکر پلیدی که به ذهنش رسید با کج خند یه طرفه ای دست تئو را گرفت و ناگهان او را داخل آب کشید و خودش از آب خارج تئومان دستی به صورتش کشید و خندید: تو از منم روانی تری دنیز کیزی!!! همینجوری بمون تغییر نکن لطفا!! ناگهان صدای هاکان در کل خانه پیچید: تئومان!!! تئو به دنیز نگاه کرد و گفت: لعنت بهش! قایم شو زودباش! دنیز با شوک گفت: مگه نگفتی نمیان؟ - منم نمیدونم چخبره فعلا که اومدن زودباش قایم شو!! دنیز پشت دیوار پنهان شد و با دیدن هاکان که به تئو نزدیک میشد به یاد آورد که دقیقا چرا از اینجا سر درآورده بود! با انزجار نگاهی به هاکان کرد و بعد به تئو نگاه کرد از هردویشان متنفر بود ، حس میکرد قرار است بالا بیاورد باورش نمیشد همچین مرد کثیفی با مادرش...با شنیدن صدای تئومان از افکارش بیرون آمد
24 июля, 11:05
این سناریویی هست که تو سه روز نوشتم دلم نیومد جدا جدا بفرستم واسه همین سه تاشو باهم فرستادم شرمنده خیلی طولانی شد حیاط مدرسه خالی بود همه در کلاس ، سر درس بودند. جز دو نفر که حالا قلب هایشان پر از خشم و نفرت بود. صدای مشت های محکم و پشت سر هم کل حیاط را پر کرده بود تئومان بدون اینکه متوجه شود هزاران مشت روی صورت خونی کوتای کوبیده بود. بعد از اینکه دنیز را دید که تلو تلو خوران در حیاط قدم میزد، دنبالش رفته بود. میتوانست متوجه شود که حالش خوب نبود و دنیا دور سرش میچرخید، اما با شنیدن صدای کوتای که گفته بود: (رابطه پدرت با نورای رو بهش گفتم حالا ولم میکنی؟) آنقدر خشمگین و شکسته بود که متوجه نشده بود دنیز در مقابل چشمانش از حال رفته بود. وقتی مشت هایش رو بدون توقف به صورت کوتای میکوبید ناگهان چشمش به دنیز افتاد که بی حال وسط حیاط از هوش رفته بود. کوتای را همانجا رها کرد و با عجله به سمت دنیز رفت: دنیز؟ دنیز؟ خوبی؟ چشماتو باز کن ، نگام کن... دنیز صدامو میشنوی؟ صدای تئو در گوش هایش میپیچید و اکو میشد آرام چشمانش را باز کرد ، مردمک چشمانش میلرزید اما صدایش بیشتر: چیکار کردیم که لایق این باشیم؟ وقتی حرف های کوتای دوباره در ذهنش تکرار شد دندان هایش را روی هم فشار داد و گفت: نمیدونم... این الان مهم نیست پاشو! باید به خودت بیای! اما دنیز انگار صدایش را نمیشنید. وقتی دوباره از چشمانش روی هم افتاد، تئو بی معطلی یک دستش را زیر کمر و دست دیگرش را زیر پاهای دنیز انداخت و او را بلند کرد، سبک تر از چیزی بود که فکرش را میکرد چند ثانیه به همان شکل دنیز را در آغوش داشت و به این فکر میکرد که چکار کند؟ روپوش از روی شانه اش افتاده بود وقتی که سر بیحال دنیز روی شانهاش افتاد تئو با نگرانی نگاهش کرد لپ هایش گل انداخته بود و دانه های عرق ریز و درشت روی پیشانیاش زیر نور خورشید میدرخشید. آرام بالا تنه دنیز را بلند کرد و پیشانی اش را به صورتش چسباند سپس با ترس و شوکه گفت: دنیز! دنیزتو داری میسوزی! با عجله نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن رانندهاش که در حال صحبت با مردی بود دیگر تردید نکرد آرام به سمتش و همانگونه که دنیز در آغوشش بود یواش او را کمی جابجا کرد و با دستی که زیر پایش انداخته بود سویچ را از جیب راننده برداشت سپس با عجله به سمت ماشین پا تند کرد دنیز را روی صندلی کمک راننده گذاشت. سوار شد و آنقدر با عجله شروع به راندن کرد که ماشین از جا کنده شد و به سرعت حرکت کرد...
24 июля, 11:05
