SKY HUNTERS
Открыть в Telegram
🦅🇮🇷 ⚔️ SKY HUNTERS IRANIAN 🇮🇷 MILITARY • AVIATION • INTEL @SKY_HUNTERS_JOURNAL
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
661
Подписчики
-224 часа
+337 дней
+5030 дней
Архив постов
661
Repost from FLY Estarika ✈️
مطالعات رسمی Lockheed CL-1201 در سال ۱۹۶۹ آغاز شد. لاکهید در آن زمان بررسی می‌کرد که با فناوری موجود دهه ۱۹۶۰، حداکثر ابعاد و توانایی قابل‌دستیابی برای یک هواپیمای غول‌پیکر چه می‌تواند باشد
برای CL-1201 تاریخ رسمی مشخصی برای لغو پروژه منتشر نشده است. اساساً این هواپیما از مرحله مطالعه و طراحی مفهومی فراتر نرفت و هیچ نمونه‌ای از آن ساخته نشد. حتی سرنوشت گزارش اصلی لاکهید نیز کاملاً روشن نیست
چرا ساخته نشد؟
مشکل فقط «بزرگ بودن هواپیما» نبود. طرح تقریباً در تمام بخش‌ها با چالش‌های عظیم روبه‌رو بود:
پیشران هسته‌ای: قرار بود راکتور هسته‌ای انرژی لازم برای پرواز طولانی‌مدت را فراهم کند، فناوری‌ای بسیار پیچیده برای هواپیمایی با این ابعاد
ابعاد خارق‌العاده: طول بال طراحی‌شده حدود ۳۴۱ متر بود، یعنی فراتر از هر هواپیمای ساخته‌شده در آن زمان
برخاست: برای بلند شدن چنین غولی، طرح به تعداد بسیار زیادی موتور بالابر عمودی نیاز داشت.
هزینه و پیچیدگی: ساخت، نگهداری و عملیاتی‌کردن یک هواپیمای هسته‌ای چند هزار تنی از نظر اقتصادی و فنی بسیار دشوار بود.
ایمنی: سقوط یک هواپیمای مجهز به راکتور هسته‌ای می‌توانست پیامدهای بسیار جدی داشته باشد. مسئله ایمنی یکی از مشکلات اساسی برنامه‌های هواپیمای هسته‌ای آن دوره بود
P3
#PHANTOM✈️ @Fly_Estarika
661
Repost from FLY Estarika ✈️
🛩️ چرا «ناو هواپیمابر پرنده»
نسخه تهاجمی CL-1201-1-1 قرار بود بتواند حدود ۲۴ جنگنده کوچک را درون/زیر ساختار خود حمل کند و آن‌ها را برای مأموریت‌های رزمی به کار بگیرد. در طرح‌های اولیه، F-4 Phantom به‌عنوان یکی از هواپیماهای موردنظر مطرح شده بود. همچنین برای آن قابلیت حمل موشک‌های دوربرد نیز در نظر گرفته شده بود
ایده اصلی این بود که به‌جای ساخت یک ناو هواپیمابر در دریا یا ایجاد پایگاه‌های متعدد در سرزمین‌های دیگر، یک پایگاه هوایی متحرک در آسمان ایجاد شود که بتواند مدت بسیار طولانی در منطقه عملیاتی باقی بماند
☢️ بخش دیوانه‌وار پروژه
انرژی اصلی قرار بود از یک راکتور هسته‌ای تأمین شود. طرح حتی برای برخاست عمودی نیز راهکارهایی در نظر گرفته بود، چون چنین غول چند هزار تنی به باند معمولی وابستگی بسیار سختی پیدا می‌کرد
اما اندازه بسیار عظیم، پیچیدگی فنی، هزینه، ایمنی راکتور هسته‌ای و آسیب‌پذیری چنین هواپیمای بزرگی باعث شد CL-1201 از مرحله مطالعه طراحی فراتر نرود
قرار نبود صرفاً یک هواپیمای بزرگ باشد؛ ایده آن ساخت یک «ناو هواپیمابر پرنده» بود: پایگاهی هسته‌ای در آسمان که جنگنده‌ها، تجهیزات و نیروها را برای مدت طولانی همراه خود نگه دارد
P2
#PHANTOM✈️ @Fly_Estarika
661
Repost from FLY Estarika ✈️
🇺🇸 ناو هواپیمابر در آسمان
Lockheed CL-1201
یکی از عجیب‌ترین طرح‌های تاریخ هوانوردی نظامی بود: یک هواپیمای عظیم با پیشران هسته‌ای که قرار بود نقش یک پایگاه هوایی پرنده را ایفا کند
✈️ مشخصات
طول بال‌ها: حدود ۳۴۱ متر
جرم طراحی‌شده: حدود ۶۰۰۰ تن
پیشران: هسته‌ای
ماندگاری پروازی پیشنهادی: تا حدود ۴۱ روز
سرعت کروز طراحی‌شده: حدود ماخ ۰٫۸
خدمه: صدها نفر
P1
#PHANTOM✈️ @Fly_Estarika
661
مرجع تخصصی صنعت هوانوردی | Fly Estarika
در دنیای پیچیده و پیشرفته‌ی هوانوردی، داشتن اطلاعات دقیق و به‌روز، یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت است.
فلای استاریکا ایستگاه اول و آخر برای کسانی است که هوانوردی نظامی و غیرنظامی را فراتر از یک سرگرمی، به عنوان یک دانش دنبال می‌کنند.
🔅 آنچه در این رسانه تجربه خواهید کرد:
🔅 تحلیل‌های فنی و استراتژیک: بررسی دقیق سوانح، تکنولوژی‌های نوین و ساختار هواگردهای نظامی و غیرنظامی
🔅 پوشش اخبار بین‌الملل: گزارش لحظه‌ای از غول‌های صنعت (Airbus, Boeing) و رویدادهای یاتا (IATA).
🔅 دانشنامه تصویری: دسترسی به محتوای بصری باکیفیت و مستندات نایاب از دنیای پرواز.
🔅 ژورنالیسم تخصصی : مقالات اختصاصی در حوزه اویونیک، عملیات هوانوردی و مدیریت ترافیک هوایی.
🔅کوییز های جایزه دار ماهانه هوانوردی نظامی و غیرنظامی
ما در فلای استاریکا ، تلاقی علم و هیجان را به تصویر می‌کشیم.
✈️ به جمع نخبگان و علاقه‌مندان به صنعت هوانوردی بپیوندید
✈️ @Fly_estarika
661
در واقع، نسخه اولیه Tu-160 را می‌توان نقطه آغاز خانواده‌ای دانست که بعدها با Tu-160M و Tu-160M2 وارد نسل جدید شد. روسیه در نسخه‌های جدید، تجهیزات الکترونیکی، سامانه‌های ارتباطی، ناوبری و موتورهای هواپیما را ارتقا داده است، اما فلسفه اصلی همچنان همان چیزی است که شوروی در دهه ۱۹۸۰ دنبال می‌کرد:
یک بمب‌افکن سنگین، دوربرد و مافوق‌صوت که بتواند تسلیحات راهبردی را در فاصله‌ای بسیار دور از خاک خود حمل و پرتاب کند.
به همین دلیل، Tu-160 اولیه فقط یک هواپیمای بزرگ و سریع نبود؛ نمادی از رقابت راهبردی دوران جنگ سرد و یکی از بلندپروازانه‌ترین دستاوردهای صنعت هوانوردی نظامی شوروی بود. 🦢🇷🇺
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
پایان یک دوره، آغاز یک میراث
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، داستان Tu-160 وارد مرحله‌ای پیچیده شد. تعدادی از این بمب‌افکن‌ها در اوکراین باقی ماندند و در نهایت بخش عمده ناوگان باقی‌مانده به روسیه منتقل شد یا از بین رفت. روسیه نیز تعدادی از هواپیماها را حفظ کرد و به تدریج آن‌ها را برای ادامه خدمت آماده کرد.
با وجود پایان جنگ سرد، Tu-160 از صحنه کنار نرفت. طراحی قدرتمند، سرعت بالا، برد زیاد و قابلیت حمل موشک‌های راهبردی باعث شد این هواپیما همچنان برای روسیه ارزش نظامی داشته باشد.
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
💣 چه تسلیحاتی حمل می‌کرد؟
Tu-160 اولیه عمدتاً موشک‌بر بود و تسلیحاتش را در دو محفظه داخلی حمل می‌کرد.
از مهم‌ترین تسلیحات نسل اولیه:
Kh-55 / RKV-500
موشک کروز راهبردی دوربرد
قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای
سلاح اصلی برای حمله به اهداف بسیار دور
به‌صورت داخلی حمل می‌شد
Kh-15
موشک هواپرتاب مافوق‌صوت
برای حمله به اهداف مهم در بردهای کوتاه‌تر
نسبت به Kh-55
قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای در نسخه‌های مربوطه
در نتیجه، Tu-160 قرار نبود مثل یک جنگنده بمب‌های مختلف را زیر بال‌هایش آویزان کند. طراحی آن بیشتر حول حمل موشک‌های راهبردی و شلیک آن‌ها از فاصله دور شکل گرفته بود
تصویری از این بمب افکن در کنار موشک‌های KH_55
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
فیلمی از این بمب افکن در یکی از رزمایش‌های سالیانه پیروزی در جنگ جهانی ؛ با اسکورت 4 فروند میگ 31 و سوختگیری از IL_78
⚡ سرعت
Tu-160 اولیه یکی از سریع‌ترین بمب‌افکن‌های ساخته‌شده بود و حداکثر سرعت آن حدود ماخ ۲، یعنی تقریباً ۲٬۰۰۰ تا ۲٬۲۰۰ کیلومتر بر ساعت، ذکر می‌شود.
نکته مهم این است که این سرعت به معنای آن نبود که هواپیما قرار است دائماً با سرعت ۲ ماخ پرواز کند. فلسفه طراحی آن ترکیبی از برد بسیار زیاد + سرعت مافوق‌صوت + حمل تسلیحات سنگین بود.
بال متغیر هواپیما هم دقیقاً برای همین انعطاف طراحی شده بود: در سرعت‌های پایین‌تر بازتر و در سرعت‌های بالا پس‌گرا می‌شد.
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
🦢 چرا «قوی سفید»
در روسیه این بمب‌افکن با لقب Белый лебедь، یعنی «قوی سفید» شناخته می‌شود؛ لقبی که به ظاهر سفید و خطوط نرم بدنه آن اشاره دارد. در ناتو نیز نام گزارش‌دهی Blackjack برای آن تعیین شد.
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
این بمب افکن ، هواپیمایی عظیم بود. بال‌های آن قابلیت تغییر زاویه داشتند، به‌گونه‌ای که در سرعت‌های مختلف می‌توانستند از حالت باز به حالت پس‌گرا تغییر کنند. دهانه بال در حالت باز حدود ۵۵٫۷ متر و در حالت جمع‌شده حدود ۳۵٫۶ متر بود.
حداکثر وزن برخاست آن حدود ۲۷۵ تن و ظرفیت حمل تسلیحات آن در منابع مختلف تا حدود ۴۰ تن ذکر شده است. خدمه نیز چهار نفر بودند.
تولید سری Tu-160 از ۱۹۸۴ آغاز شد و نخستین هواپیماهای عملیاتی در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شدند. در ۲۳ آوریل ۱۹۸۷ نخستین دو فروند به هنگ بمب‌افکن سنگین گارد در پایگاه پریلوکی در اوکراین تحویل داده شدند. تا پایان سال ۱۹۹۱، این یگان در مجموع ۱۹ فروند Tu-160 دریافت کرده بود
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
661
یک تولد قدرتمند به اسم TU_160 !
یکی از جاه‌طلبانه‌ترین پروژه‌های هوانوردی راهبردی اتحاد جماهیر شوروی بود. طراحی آن در دهه ۱۹۷۰ در دفتر طراحی توپولف آغاز شد و هدف اصلی، ساخت یک بمب‌افکن سنگین و مافوق‌صوت بود که بتواند در مسافت‌های بسیار طولانی به‌عنوان سکوی پرتاب موشک‌های راهبردی عمل کند.
نخستین نمونه آزمایشی، با نام 70-01، در ۱۸ دسامبر ۱۹۸۱ نخستین پرواز خود را انجام داد. حدود سه ماه بعد، نمونه آزمایشی نخستین پرواز مافوق‌صوت خود را تجربه کرد و در آزمایش‌ها سرعتی در حدود ۲۲۰۰ کیلومتر بر ساعت ثبت شد
#TU160
🦅 @HuntTheSky 🇮🇷
