پژواك𓋜

جامهٔ عقل بر تن کنید؛ شاید این‌بار برازنده‌تان باشد.

مدام می‌گویند: «راست بگو...» انگار خودشان آیینه‌ی تمام‌نمای صداقت‌اند. عجیب است؛ کسی که با ذهن خودش دیگران را قضاوت می‌کند، همه را شبیه خود می‌بیند. من هیچ نیازی ندارم برای اثبات خودم به کسی دروغ بگویم. هرکس، جهان را از دریچه‌ی شخصیت خودش می‌بیند؛ پس لطفاً مرا با معیار خودت نسنج. قرار نیست از هر رهگذری درس بگیرم؛ بعضی آدم‌ها فقط می‌آیند تا به ما یاد بدهند شبیه چه کسانی نباشیم

یا رب،از آن‌که دلم را بی‌حق آزرد،مگذر، که رنجش،بزرگ‌تر از توانم بود…

نوشته بود: اغلب درست تربیت شدگان در رنج‌اند و بیشعور‌ها همیشه خوش‌‌اند.

گذشته‌ام پر از خطا است، اما امیدم به رحمت بی‌پایان خداست

امتحان شود «مرد» به کردارش نه به؛گفتارش     

با خواهر خود سخت گیری کو. و بعد بیا با دختر مردم هر چی دلت میخایه بکو چیشد غیرت . و مردانگی؟

- در نهایت اشک شدی و هر لحظه باریدی از چشمم.

راستش دیگر حوصله‌ام به هیچ چیز نمی‌کشد. شد، شد… نشد بیخیال شده گریه میکنم

بسنج و بدان که درست صحبت کردن نشانه اصالت است.

آنکه از من به تو صدگونه سخن می‌گوید، بخدا عیب تو را نیز به من می‌گوید.

فی عینی،کلّ الاٌجوبه..!