🐟

من اینو گفتم؟ عجب چیزی گفتم

ستاره ها نباید سایه بندازن.. وای😭

بعد از اون وقتی که کمپانی احمق وارد ماجرا شد؛ اینجا واقعاً حرص خوردم 😭 چیزی که بیشتر از همه اذیتم کرد این بود که برای آدم‌هایی که خودشون احساس و زندگی دارن، بقیه تصمیم می‌گرفتن که چه کسی رو دوست داشته باشن و چه کسی رو نبینن. اون جمله‌ی «ستاره‌ها نباید سایه بندازن» خیلی قشنگ بود، ولی از اون قشنگ‌هایی که آدم دلش می‌خواد بابتش حرص بخوره :)) حس خفگی‌ای که بعد از این قسمت ایجاد کردی خیلی خوب منتقل شده بود؛ اینکه هنوز همدیگه رو دوست دارن ولی حتی اجازه ندارن به اون عشق نزدیک بشن... واقعاً دردناک بود.

گریه کنید برای نویسنده ها

در کل میشه توی این مورد گفت دو دسته نویسنده وجود داره یکی درک کرده و نوشته، یکی نیاز به درک کردن داشت اما هرگز بهش نرسیده

یا زندگیشون

بعضیا(نه همه) بعضی نویسنده ها( نه همشون) نوشته هاشون از حسرت هاشون میاد

اول بگم که، روز تولدم نوشتمش و خیلی برام عزیزه پس نظرت چشم بنده جا داره و ممنونم که نظر خوشگل دادی😭🤏🏻💘 وقتی اینو نوشتم، عمیقأ به تک تک خط هاش نیاز داشتم نیاز داشتم زندگی کنمش و خب چون نتونستم و نداشتم نوشتم

اول از همه رابطه ی اسکای نانی اول داستان؛ ماهی، از همون اول یه جوری این رابطه رو توصیف کردی که آدم می‌فهمه قراره این دو نفر فقط «عاشق» هم نباشن؛ قراره پناه هم باشن... و همین، ادامه‌ی داستان رو چند برابر دردناک‌تر کرد. 🥲 اون جایی که گفتی «پناهگاه یکدیگر بودند» واقعاً توی ذهنم موند. چون وقتی دو نفر برای هم تبدیل به امن‌ترین جای دنیا می‌شن، فکر کردن به اینکه قراره از هم جدا بشن خودش درد داره. و اون فضای پشت صحنه، نگاه‌های دزدکی و حرف‌هایی که گفته نمی‌شن... خیلی قشنگ بود. انگار عشقشون از همون اول مجبور بود نصفه‌نیمه زندگی کنه.

#پیشنهادی

آدم هایی که به کوچیک ترین جزییات دقت میکنن نگهدارید اینا خیلی خوبن

عاشق نظر های طولانی و کاملم

خب خب اومدم درباره ی سقوط در سکوت نظر بدم فقط اینکه طولانیه از الان ببخشید

بچه ها نخندینا

شاهکار مامان بیا اینجا🗣️

من دوست دارم این نوشته مورد علاقم شاهکار صدا بزنم

میرسیم به این

خب حالا

بچه ها چنل خودتونه دیس ادمین کنید هرکس محتواهاتون دوست داشته باشه لفت نمیده(

شاید بعضیا رودربایستی دارن دیس ادمین نمیکنن