Hêvî

قول داده بود نگذارد زمین بخورم. زندگی بارها مرا تا یک قدمیِ سقوط برد، اما او هر بار میان من و زمین ایستاد. آن روز فهمیدم وفاداری یعنی کسی آن‌قدر به حضورت ایمان داشته باشد که حتی در نزدیک‌ترین فاصله با شکست، رهایت نکند.

گفت دستت را به من بده؛ جهان از آغاز بر مدارِ تنهایی نچرخیده است. آدم‌ها آمده‌اند تا در ویرانه‌های یکدیگر چراغی روشن کنند. گفت با هم همه‌چیز را درست می‌کنیم؛ نه اینکه گذشته را پاک کنیم، بلکه یاد می‌گیریم چگونه از شکسته‌ترین تکه‌های زندگی، معنایی تازه بسازیم. و من باور کردم که گاهی بزرگ‌ترین معجزه، نه تغییر دنیا، بلکه یافتن کسی است که بخواهد در ساختن آن، هم‌قدم تو باشد.»

چطور باد را مقصر بدانم وقتی خودم پنجره را باز گذاشته بودم؟ رشدِ واقعی شاید همین باشد؛ روزی که آدم می‌فهمد بیشتر زخم‌هایش را دنیا نزده، اعتمادِ بی‌جای خودش زده است. و عجیب است… از لحظه‌ای که انسان سهمِ خودش را در ویرانی‌ها می‌پذیرد، درد کمتر نمی‌شود، فقط رنج، نجیب‌تر می‌شود. چون عذابِ اصلی از اشتباه کردن نیست؛ از این توهّم است که «من نمی‌توانستم جور دیگری انتخاب کنم.» آدم‌ها وقتی به اشتباهاتشان آگاه می‌شوند، کمتر شکنجه می‌شوند؛ چون حقیقت، هرچقدر تلخ، از فریب آرام‌تر است.

بهش گفتم برو خونه… خندید و گفت: خونه؟ مگه آدم از خودش فرار می‌کنه؟ هر جا بری، خاطره‌هام قبل از تو رسیدن. خونه برای بعضیا یه آدرسه، برای من جاییه که نفس‌هات توی هواش پیچیده. تو میگی برم؛ ولی من سال‌هاست توی تپشِ اسمِ تو زندگی می‌کنم. خانواده؟ زندگی؟ نفس کشیدن؟ همه‌شون وقتی معنا دارن که ردّی از تو توش باشه. من اگر برم، فقط جسممه که دور میشه؛ دل آدم بعضی وقتا تا ابد توی یک نفر جا می‌مونه

می‌رقصم بر ویرانه‌های جهانی که انسان‌هایش از اهریمن نیز تاریک‌تر شده‌اند؛ جهانی که مرگِ بی‌گناهان در آن، دیگر فاجعه نیست… عادت است.

سرنوشت، سهمِ تاریکیِ من بود؛ اما به او گفتم: «دستت را از من نگیر… گاهی دو انسان، فقط با کنارِ هم ماندن، از پسِ تمامِ سیاهیِ جهان برمی‌آیند.»

«بعد از جنگ، با چوبدستم انجیر‌های تازه را برای تو خواهم چید با تو خواهم ماند، با تو خواهم خواند و تورا در بُهتِ آفتابی‌ات خواهم بوسید اگر اَبر‌ها بگذارند…» https://t.me/Hevii777

ازدست همه مارها زنده ماندم . اما یک پروانه مرا ازبین برد.

آری، قطعا دوستت دارم وگرنه در وطنی غمین و غارت شده چه می‌توانستم بکنم...؟

پس من و تو کِی مذاکره کنیم عزیزم؟