Hêvî

بیشتر آدم‌ها با خیانت دیگران نمی‌شکنند؛ با داستانی که ذهنشان از آن می‌سازد، فرو می‌ریزند. گاهی گل به خودی، از هر ضربه‌ای دردناک‌تر است. ما آدم‌ها را آن‌گونه که هستند نمی‌بینیم؛ آن‌گونه که آرزو داریم باشند، می‌سازیم. بعد، وقتی واقعیت نقاب را کنار می‌زند، اسمش را خیانت می‌گذاریم. حقیقت این است که بسیاری از زخم‌ها را دیگری نمی‌زند؛ انتظارهای ما، توهم‌های ما و تصویری که از آدم‌ها در ذهنمان ساخته‌ایم، خالق آن زخم‌ها هستند

ملکه کسی نیست که بر دیگران حکومت کند؛ ملکه کسی است که بر ذهن، احساس و غرور خودش فرمانروایی کند

به همین دلیل است که رقص، در فرهنگ کُردها، تنها حرکت نیست؛ بلکه حافظهٔ یک ملت است وقتی تاریخ را نتوان نوشت، گاهی آن را می‌رقصند. به همین دلیل رقص در فرهنگ کُردها چنین ریشه‌دار است.

هنر، آرام‌ترین اعتراض جهان به آشوب است. کنار یک نویسنده، یک نقاش، یک رقصنده یا هر انسانی که با هنر زندگی می‌کند، روح انگار دوباره ریتم خودش را پیدا می‌کند. هنرمندها دنیا را زیباتر نمی‌کنند؛ فقط یادمان می‌آورند که هنوز زیبایی وجود دارد. شاید به همین دلیل است که کنارشان، ذهن کمتر می‌جنگد و روح بیشتر نفس می‌کشد

نسبت آدم‌ها همیشه از خون نیست؛ گاهی از زیبایی یک حرکت، یک هنر

«بزرگ‌ترین درسی که از کتاب‌ها گرفتم این بود: جهان پر از همراهان موقت است، اما تنها نگهبان همیشگیِ زندگی‌ات، خودِ تویی» کتاب‌ها

خانواده برای من تکیه‌گاه نیست؛ انتخابی از سرِ عشق است. دوستتان دارم، نه از روی نیاز، بلکه چون بودنِ شما را ارزشمند می‌دانم. عشقی که بر نیاز بنا شود، با بی‌نیازی فرو می‌ریزد؛ اما عشقی که از انتخاب برخیزد، ماندگار است.

میان این همه درد، برقص؛ نه برای انکار رنج، بلکه چون رقص، آخرین شکلِ آزادیِ انسان در برابر جهانی‌ست که همیشه دلیلی برای اندوه دارد.

اگر قاضیِ شهری هستی که حکم می‌رانی، پاسخم را بده: هنرمند؛ خواه خواننده باشد، خواه نقاش یا نویسنده، رسالتش روایتِ درد مردم است، نه ارتکابِ جرم. اگر حقیقت را به بند می‌کشید، زندان جای اندیشه نیست؛ آینه‌ای است که از دیدنِ تصویر خود گریخته‌اید.

ارزشِ حقیقی، در بی‌نیازی از وابستگی معنا می‌یابد، نه در انزوای از دیگران«ثروتمندترین انسان، کسی است که برای کامل بودن، محتاج هیچ‌کس نباشد.»