Hêvî

اینجا واقعیت، بی‌نقاب روایت می‌شود؛ نه امیدِ واهی عرضه می‌شود، نه دروغی برای آرام کردنِ ذهن. فلسفه، حقیقت را جایگزینِ تسلّی می‌کند. برای بیدار شدن است. اینجا حقیقت، هرچند تلخ، بر هر دروغِ شیرینی ترجیح دارد

وآگاهی تو را منزوی می کند واین تاوان روشن بینی است چون توده ها از تو فاصله می گیرند اما در عوض دست کم می دانی خودت چ کسی هستی

حاضری دنبالم بیای؟ 🖤

و شاید بزرگ‌ترین حقیقت همین باشد: انسان، تا زمانی که می‌تواند دستِ دیگری را بفشارد و با او هم‌گام شود، هنوز شکست نخورده است.

سوفی: چرا این قلعه مدام در حرکته؟ هاول: چون هنوز جایی را پیدا نکرده‌ایم که بتوانیم به آن دل ببندیم. هرجا که تعلق نباشد، ماندن هم معنایی ندارد.

نمی‌دانم انتخاب‌هایم عجیب‌اند یا جهان، آن‌قدر از من فاصله گرفته که دیگر هیچ‌چیزش آشنا نیست. از میان تمام نویسنده‌ها، فقط صادق هدایت بود که احساس کردم مرا پیش از آن‌که خودم بشناسم، شناخته است. کاش هنوز زنده بود؛ نه برای آن‌که از او امضا بگیرم یا تحسینش کنم، فقط برای این‌که بنویسد. آن‌قدر بنویسد که دیگر مجبور نباشم تکه‌های روحش را در چشم‌های آدم‌ها و میان سطرهای پراکنده‌ی کتاب‌ها جست‌وجو کنم. شاید بعضی آدم‌ها نویسنده‌ای را دوست ندارند🖤

موهای سیاهش مرا اسیر کرد، نه زخم‌های تنش. آنچه مرا از خود ربود، روحِ وحشیِ او بود؛ روحی که بی‌آنکه خونی بریزد، آرام‌آرام روح مرا بلعید و از ویرانیِ من، خانه‌ای برای خودش ساخت

حرف‌های ناب را بنویس؛ نه برای آن‌که دیگران بخوانند، بلکه برای روزی که خودت، غریبه‌ای برای گذشته‌ات شده‌ای. حافظه خیانت می‌کند، آدم‌ها تغییر می‌کنند، اما واژه‌های راستین، تنها چیزهایی هستند که از گذر زمان جان سالم به در می‌برند

«چه تلخ گفت: تو اول "دوستِ من" بودی، بعد شدی "او"، و آخر، شدی "مردم". شاید پایانِ عشق همین است؛ آدم‌ها نمی‌روند، فقط ضمیرشان عوض می‌شود. از "تو"یی که تمام جهانِ تو بود، به "مردمی" تبدیل می‌شوند که دیگر هیچ نسبتی با قلبت ندارند

شاید روح، تنها در مواجهه با هنر به آرامش می‌رسد؛ و اگر آرامش، نزدیک‌ترین تجربه‌ی انسان به حقیقت باشد، پس شاید هنر مقدس‌ترین چیزی است که می‌شناسیم.شاید به همین دلیل است که هنر را به بند می‌کشند؛ زیرا هنر، پیش از آن‌که جهان را دگرگون کند، انسان را از درون آزاد می‌کند. و هیچ آزادی‌ای هراس‌انگیزتر از آزادیِ روح نیست