euzahra...

گاهی انسان برای پیدا کردن خودش، باید از تمام چیزهایی که می‌شناسد فاصله بگیرد. راهی را انتخاب کند که هیچ‌کس جز خودش معنای آن را نمی‌داند. _کافکا در کرانه

« فرو رفت از غمِ عشقت دَمَم دَم می‌دهی تا کی؟ دَمار از من برآوردی نمی‌گویی برآوردم » -حافظ

همیشه هروقت این صدارو میشنوم چشمام بارونی میشن اوج بی تابی از همه چی بدتره

رقیه جان خودت حال دلمو خوب کن به یه خوشحالی نیاز دارم.../

روزی به تلافیِ تمامِ قوی بودن ها ، آغوشی خواهم گُزید و روی چهارخانه ی پیراهنی ، گریه خواهم کرد . روزی انصراف خواهم داد از ادامه دادن و جنگیدن ، جایی میانه ی مسیر ، خواهم ایستاد و به همه ی آن چیزی که هست ، اکتفا خواهم کرد . روزی خودم را به یاد خواهم آورد و به حرمتِ هیچ قوی بودنی ؛ بغض هایم را نخواهم بلعید ، اشتیاقم را کتمان نخواهم کرد ، بیش از توانم نخواهم جنگید و خودم را برای تمام تلاش هایی که کرده ام ، در آغوش خواهم کشید . روزی اعتراف خواهم کرد خسته ام ، دیگر به خودم سخت نخواهم گرفت ، به شانه ای تکیه خواهم زد ، نفسِ راحتی خواهم کشید و نگرانِ چیزی نخواهم بود ...

پادکست هایی که برای امروز اختصاص داده شد…

پایان شب چهارم آن شب، قصه فقط برای زنده ماندن نبود، شهرزاد آرام‌آرام شاه را در جادوی داستان‌هایش گرفتار می‌کرد.

پایان شب سوم شهرزاد قصه را ادامه داد، هر واژه‌اش یک شب دیگر به زندگی‌اش می‌بخشید.

تنها وسوسه‌ای که کسی هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود: "وسوسه‌ی امید"

پیام روشن است: امروز را قربانی فردا نکنید.اگر امروز غم زده اید، همین حالا فکری به حال آن بکنید، چرا که ما فقط از این " آن" تا آن " آن" بعد وجود داریم و به گفته ثارو:فقط وقتی شروع به دانستن خواهیم کرد که همه ی دانستنی ها را دور بریزیم. لیسپکتور

اما به خستگی آخرش میارزه:)

همیشه دیدن رعدوبرق برام لذت بخشه اما اینکه بدونی خدا باهات حرف میزنه یه جور دیگه قشنگه:)

اون عزیز گفت تو حوزه  یه کتابی راجب رعدو برق هست اگه هروقت صدای رعدوبرقی شنیده بشه ذکرخداوند هست که باعث میشه ابرها به زبان بیارن

مباحثه بود و رسید به آیه 19 بقره که یه جورایی اینجا رعدوبرق نماد روشنایی هست که اگه گمراهان این صدارو بشنون از ترس مرگ دست هاشون روی گوش هاشون میزارن وخدا به اونا احاطه داره

سخنی از یه عزیزی الان شنیدم اینجا هم میگم حالا جلوی چشم خودم هم باشه

در من، گویی روحی از دیفن‌باخیا دمیده شده است. با برگ‌هایی سبز و پهناور که چونان سایه‌بانی، آرامش را هدیه می‌دهند. و بر تن این سبزی عمیق، طرح‌هایی از نور می‌درخشد، هر لکه، چون روزنه‌ای است که نوید شکوفایی و امیدی تازه را می‌دهد. من نیز، در سکوتِ خویش، در پیِ همین نور و رشد بی‌صدا هستم.

باز آی و دل تنگ مرا مونس جان باش وین سوخته را محرم اسرار نهان باش

حافظ

تنها استعدادی که هیچوقت نداشتم همین نقاشی کشیدنه از همون بچگی هم بلد نبودم دست بکشم:)

پایان شب دوم شهرزاد قصه را ادامه داد، قصه‌ای که برای نجات جانش، پایانش را به شب بعد سپرده بود.