خالد ملاح کنگانی

💠آزادی به سبک غربی وقتی واژه‌ی «آزادی» مطرح می‌شود، گاهی همه‌ی نگاه‌ها به سمت غرب می‌رود؛ گویی در کشورهای غربی انسان‌ها آزادی مطلق دارند و هر کاری که بخواهند، می‌توانند انجام دهند. 🔹️اما یک سؤال ساده: آیا در غرب واقعاً آزادی مطلق وجود دارد؟ طبیعتاً نه. آنجا هم قوانینی وجود دارد که برای رفتار، پوشش، آموزش، خانواده، فضای عمومی و بسیاری از مسائل دیگر محدودیت‌هایی تعیین می‌کند. پس اصلِ وجود قانون و محدودیت، با مفهوم آزادی منافاتی ندارد. 🔹️حال بیایید با همان منطقی که برخی از مدعیان آزادی‌خواهی مطرح می‌کنند، جلو برویم: می‌گویند: «انسان‌ها آزادند و هیچ‌کس نباید آزادی آنان را سلب کند؛ کشورهای غربی هم بر همین اساس عمل می‌کنند.» خب، اگر این اصل را بپذیریم، یک سؤال پیش می‌آید: اگر یک کشور غربی برای مسئله‌ای قانون وضع کرد، چرا باید بگوییم چون قانون خودش را دارد، پس آزاد است؛ اما اگر یک کشور اسلامی برای همان مسئله بر اساس قوانین و مبانی خودش قانون وضع کرد، ناگهان می‌گوییم: «حق ندارد!»؟ اینجاست که تناقض آشکار می‌شود. 🔹️اگر قانون‌گذاری یک کشور، به دلیل حاکمیت و چارچوب حقوقی خودش، بخشی از نظم اجتماعی آن کشور است، این اصل نمی‌تواند فقط زمانی معتبر باشد که نتیجه‌اش مطابق میل ما باشد. نمی‌شود یک معیار را برای غرب «آزادی و حق انتخاب» نامید و همان معیار را وقتی در یک کشور اسلامی اجرا می‌شود، «سلب آزادی» دانست. 🔹️مسئله اینجاست: آیا واقعاً با «اصل آزادی» مشکل دارند، یا فقط با نوع انتخاب و قانونی که دیگران انتخاب کرده‌اند؟ اگر آزادی را اصل می‌دانیم، باید در تعریف و معیار آن صادق و یکسان باشیم؛ نه اینکه آزادی برای یک طرف «حق» باشد و برای طرف دیگر «ممنوعیت». ✍خالد ملاح کنگانی https://t.me/KhaledKangani.