آشوبِ نہان

پسر بودن، روایت ناگفته‌هایے‌ست؛ روایت قلب‌هایے که گاهے پشت سکوتشان، هزاران حرف نگفته پنهان کرده‌اند. آدم‌هایے که یاد گرفته‌اند از پس روزهاے سخت بربیایند، حتے وقتے هیچ‌چیز مطابق میلشان پیش نمے‌رود و دنیا آن‌قدرها هم با آن‌ها مهربان نیست. پسرها هم گاهے دلشان پناه می‌خواهد؛ جایے که مجبور نباشند همیشه محکم بمانند، لبخند بزنند و وانمود کنند که هیچ‌چیز خسته‌شان نکرده است. آن‌ها هم رؤیاهایے دارند که براے رسیدن به آن‌ها، شب‌هاے زیادے را با فکر و خیال به صبح رسانده‌اند. شاید کمتر از احساساتشان حرف بزنند، اما این به معناے نداشتن احساس نیست؛ بعضے دردها را فقط در سکوتشان جا می‌دهند و بعضے آرزوها را دور از چشم همه، در گوشه‌اے از قلبشان نگه می‌دارند. امروز، بهانه‌اے‌ست براے یادآورے تمام پسرهایے که با وجود تمام فراز و نشیب‌ها، هنوز براے ساختن فردا تلاش می‌کنند؛ براے آن‌هایے که خسته شدند، اما از حرکت نایستادند و گاهے خودشان به دیگران امید دادند، وقتے که در دل خودشان دنبال ذره‌اے از آن می‌گشتند.

تبریک کوچک من، از جنس احترام و مهر؛ تقدیم به تمام پسرهایے که فارغ از تمام قضاوت‌ها، حق دارند خودشان باشند، احساس کنند، اشتباه کنند، دوباره شروع کنند و براے خوشبختے خودشان بجنگند.

روز پسر مبارڪ؛ امیدوارم دنیا براے دل‌هاے خسته‌تان مهربان‌تر، مسیر آرزوهایتان هموارتر و سهمتان از زندگے، بیشتر از آن چیزے باشد که تا امروز نصیبتان شده است. 🩶🕊️