ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌ 𝖠ɾı𝖾𝗌 پاکسازی .

‌‌ ‌‌ ‌‌‌‌ ‌‌ 𝖠ɾı𝖾𝗌 پاکسازی .

Открыть в Telegram

Больше
Иран116 696Категория не указана
684
Подписчики
Нет данных24 часа
-77 дней
-12630 дней
Архив постов
.
17 июля, 06:08
17 июля, ~06:11

سبز بزنین بنظرم
17 июля, 06:07
17 июля, ~06:11

سبززز
17 июля, 06:07
17 июля, ~06:11

نصف پستای چنلم آبیه
17 июля, 06:07
17 июля, ~06:11

چرا همش آبی اخه؟
17 июля, 06:07
17 июля, ~06:11

سبز،صورتی،آبی. کدومش ری اکت.
17 июля, 06:03
19 июля, ~05:08

sticker.webp0.00 KB
17 июля, 06:01
19 июля, ~05:23

17 июля, 05:26
17 июля, ~05:53

میدونید چیه آخه؟ دلخوشیمون همین فعالیتاس
17 июля, 05:25
17 июля, ~05:53

منم موافق-
17 июля, 05:25
17 июля, ~05:53

اره فک کنم اینجوری بهتره
17 июля, 05:25
17 июля, ~05:53

تو پیکات رو بزار فعالیتو متوقف نکن😭 اینجوری وضعیت ذوحیه مون بهتر میشه به این صداها فکر نمیکنیم کاش بقیه چنلا هم فعالیتو متوقف نکنن😭😭
17 июля, 05:25
17 июля, ~05:53

‍ ' Out of mind ! '
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

‌ ‌ 死ぬことはないが、死ななかったことを後悔するほど痛いだろう。🎐 ‌ ‌ ‌ ‌
+4
‌ ‌ 死ぬことはないが、死ななかったことを後悔するほど痛いだろう。🎐 ‌ ‌ ‌ ‌
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

Studio : 001 ⊹ ࣪ ˖ 지환 ʚ(🎟)ɞ tap tap
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

💐 Sweet like candy🌟 🤩 lick me, can you?🪙
+4
💐 Sweet like candy🌟 🤩 lick me, can you?🪙
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

Repost from Lovers world
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

⨾ هر خاطره تپش خاموش جانی‌ست                                   که هنوز در گذشته می‌تپد.
در بادهای سرد و خاموش شب؛ بادی که همچون دستی بی‌رحم‌ مرا از اکنون می‌رباید و به ژرفای گذشته‌ای تبعید می‌کند که دیگر وجود ندارد، صدای پای خاطره‌ها را می‌شنوم؛ صدای قدم‌هایی که روزگاری در کنارم بودند اما اکنون در مهی غلیظ و در غباری که از فراموشی ساخته شده، ناپدید گشته‌اند. هر کوچه و خیابانی که از آن عبور می‌کنم، همچون آینه ای شکسته، تصویری محو از روزهای دور را باز می‌تاباند؛ روزهایی که بازگشتی در کارشان نیست. زمان؛ این جلاد خاموش، همچون گردابی بی‌انتها مرا به سوی فراموشی می‌کشاند. و چه تناقض هولناکی‌ست؛ آنچه باید فراموش شود در ژرفای وجودم جاودانه مانده، و آنچه باید جاودانه می‌ماند در تاریکی محو شده است. من در میان خاطرات، همچون زندانی در قفسی بی انتها گرفتارم؛ قفسی که میله‌هایش را از حسرت و سایه و سکوت ساخته‌اند. خاطرات مرا به اعماق خود فرو می‌کشند؛ همچون موجوداتی گرسنه که بر جان آدمی چنگ می‌زنند. در این اعماق، من تنها شاهد خاموشی هستم؛ شاهد لبخندهایی که دیگر باز نمی‌گردند، صداهایی که در خلأ محو شده‌اند، و دست‌هایی که هیچ‌گاه دوباره در دستانم قرار نخواهند گرفت. و این است عذاب انسان؛ زیستن در لحظه‌ای که دیگر وجود ندارد و‌ زندگی کردن در گذشته‌ای که همچون فیلمی بی‌پایان بر پرده‌ی تاریک ذهن پخش می‌شود. و هر بار، من همان تماشاچی تنها هستم؛ محکوم به دیدن دوباره‌ی چیزی که می‌دانم دیگر هیچ‌گاه رخ نخواهد داد. اما خاطرات، چه شیرین و چه تلخ، چونان زخمی پنهان‌اند؛ زخمی که در زیر پوست نفس می‌کشد و هر لحظه، آهسته و بی‌رحم، انسان را از درون می‌جود. آنها انزوا را خانه می‌کنند و انسان را همچون حیوانی درنده و سرگشته، در قفس خود اسیر می‌سازند. نامش را می‌توان زنده زنده سوختن گذاشت؛ سوختنی بی صدا، اما عميق‌. آنها تا واپسین دم حیات، همچون سایه‌ای لجوج بر جان می‌مانند و هر بار، با لمسشان زخم تازه‌ای در دل باز می‌شود. می‌توان به فیلمی تشبیه کرد که گاه و بی‌گاه در تاریک‌ترین سالن‌های ذهن به نمایش در می‌آید. و تو، تنها تماشاگری هستی که هر بار بی‌آنکه بخواهی بر صندلی می‌نشینی و لحظه لحظه‌ی آن را با چشمانی پر از حسرت باز می‌بینی؛ چون آن تصویرها آخرین دارایی توست. هر چه هم وانمود کنم خاطراتم را دفن کرده‌ام، ناگهان چونان روحی بی قرار، از خاک فراموشی بیرون می‌خزند و مرا می‌یابند؛ مانند فرشته‌ی مرگ در برابرم قد می‌کشند و یادم می‌آورند که انکار، هرگز به قدرت حقیقت نیست. چونان رودی بی‌قرار در رگ‌هایم جاری می‌شوند؛ مرا آهسته، بی‌صدا، اما پیوسته می‌فرسایند. زجرآورند آری؛ اما همین زجر، همین شعله‌ی سوزان، آخرين دارايی من است. و شاید، همین درد سوزان است که هنوز مرا به زندگی زنجیر کرده و مرا از سقوط کامل باز می‌دارد. این رنج، همان قلبی‌ست که هنوز می‌تپد؛ همان نفس آخر امید است که نمی‌گذارد تمام شوم. خاطرات، با تمام زهرشان، گاهی تنها دلیل ادامه دادن ما هستند؛ سایه‌ای که هر چند ما را می‌سوزاند، اما در تاریکی، آخرین نشانی نور است.
در نهایت، تنها چیزی که برایم باقی می‌ماند، صدای پای خاطره‌هاست. عجیب است؛ آدم‌ها می‌روند، اما رد رفتنشان، سال‌ها بعد هم هنوز در قلب آدم قدم می‌زند.
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23

Repost from N/a
photo content
+1
17 июля, 05:21
19 июля, ~05:23