. شعر .

خواستم گریه کنم قلب صبورم نگذاشت وقت زانو زدنم بود ، غرورم نگذاشت...

به لبهایم مزن قفل خموشی که در دل قصه‌ای ناگفته دارم ز پایم باز کن بَند گران را کزین سودا دلی آشفته دارم

# فروغ_فرخزاد

آن  طبیبی  که  مرا  دید  دمِ گوشم  گفت : دردِ تو دوریِ یار است به آن عادت کن(:💔

مینویسم نامه ای ، روزی از اینجا میروم با خیال او .. ولی تنهای تنها میروم در جوابم شاید او حتی نگوید کیستی؟! شاید او حتی بگوید لایق من نیستی! مینویسم ؛ من که عمری با خیالت زیستم گاهی از من یاد کن ؛ حالا که دیگر نیستم ..

یک نگاهت به من آموخت که در حرف زدن چشم‌ها بیشتر از حنجره‌ها می‌فهمند.👀

یکیو میخام که من مثل محبوبه بگم ”چشم انتظارت نبودم” ولی اون مثل منصور بگه ”ولی من خیلی چشم انتظارت بودم🫠”

چه رفتن ها که می ارزد به بودن های پوشالی...

کسی چه می داند، شاید این جهان جهنمِ جهانی دیگر باشد . . .

چشمانت‌ ارتشِ‌ هیتلر‌ بود‌ُ قلبِ‌ من‌ لهستانِ‌ بی‌دفاع‌.

ڪَفتی از عشق بگو تا ڪہ شوم‌ مهمانت  ڪَفتمش عشق تویی جان و دلم قربانت🌚

از زلیخا آبرو را برد و از یعقوب، چشم . . عشق را بخشنده می‌دیدم ولیكن نیست، نه!

خوشا روزی که می‌گفتی ، که بی عشق تو میمیرم گذشت عمری و فهمیدم ، کسی بی من نمی‌میرد ...

بی مهابا بغلم کن وسط مردم شهر؛ به خدا عشق به رسوا شدنش می‌ارزد . .

ای که در خواب هم از یاد تو بیدارم چون شمعی سوخته در انتظارم...

نخ می‌دهد به عالم و چون می‌رسد به ما شأن نزولِ آیه‌ی تطهیر می‌شود…

روی لبانت بوسه ی تبدار خواهم زد . . اندوه بی رحم دلت را دار خواهم زد . . گر دختری دیگر بجز من عاشقت باشد . . بر صورتش یک سیلی کشدار خواهم زد...

می‌کشم هر دم نفس، من در هوایت بیشتر دوستت دارم کمی از بی نهایت بیشتر🫀

🤍🌚

و ناگهان نوبت تو می‌شود؛ و خداوند با دستانی پر از نور، تمام نبودن‌ها را جبران می‌کند. بمان در ایمان حتی وقتی چیزی نمی‌بینی🤍:)