یادداشت‌های‌یک‌جادوگـر

این چند روزم زیادی عجیبِ،نه میل حرف زدن دارم...نه میل حرف شنیدن،خیلی دلم می‌خواد گریه کنم داد بزنم ولی حتی اشکمم نمیاد،دلم می‌خواد بنویسم ولی کلمات پشت توده های ذهنم مخفی شدن و پیداشون نمی‌کنم،آهنگ که گوش می‌دم بیشتر غم‌باد می‌شینه رو دلم،غروب به غروب یه جور دلم می‌گیره حس می‌کنم فقط منم که رو این کره خاکی باقی موندم،صبح ها که از خواب بیدار می‌شم مثلِ قبل چندان حس و حال سرزندگی ندارم،دیگه حتی دلم نمی‌خواد صبح ها که بیدار می‌شم به خودم برسم،فقط موهامو می‌بندم و از خونه می‌زنم بیرون،شبا موقع خواب که می‌شه بغض می‌کنم و غمِ عالم رو دلم می‌شینه،با خودم می‌گم شاید مقصر پاییزِ،شاید بخاطر همین مامان پاییزو دوست نداشت،حس می‌کنم تبدیل به کِسل ترین آدم دنیا شدم،حتی دیگه دل و دماغم نمی‌کشه اینجا حرف بزنم و با ذوق از روزم بگم.