نشانیِ سوّم

هی بهم سقلمه می‌زد که بریم! بریم! یک جای دیگه قرار داریم. یادت رفته؟ یادت رفته؟ هی آسمان! دیر شد. یادت که نرفته؟ باید بریم! کجا بریم؟ دلم می‌خواد زیر همین درخت‌ها خاک بشم. دلم می‌خواد صدای حرف‌های تکراری، دنباله‌دار و خنده‌هامون تا بی‌نهایت ادامه داشته باشن. 《یوزف! راه را بر چیز‌های دیگر ببند! به ابدیت بیندیش. به پشتش نگاه کن. تصور کن که تا بی‌نهایت به گذشته می‌نگری. زمان تا ابد به عقب برمی‌گردد. و اگر زمان تا ابد به عقب بازگردد، آیا آنچه رخ می‌دهد، نباید پیش از این رخ داده باشد؟ آیا هر چه در گردش است، نباید پیش از این همین راه را پیموده باشد؟ و اگر همه‌چیز پیش از این در بی‌نهایت زمان، گذشته است، در آن صورت نظرت درباره‌ی این لحظه که ما با بکدیگر زیر درخت نجوا می‌کنیم، چیست؟ آیا این لحظه نیز پیش‌تر رخ نداده است؟ و زمانی که تا بی‌نهایت به عقب بازمی‌گردد، آیا نباید تا بی‌نهایت نیز به جلو پیش برود؟ آیا ما در این لحظه و هر لحظه تا ابد تکرار نمی‌شویم؟》 کجا بیام؟ کجا بریم؟ دلم می‌خواد این‌جا بمونم. دلم می‌خواد انقدر بمونم و احساس پایِ این لحظه بریزم که سال‌ها بعد هر کسی از زیر این درخت ها رد شد، صدای پچ‌پچ و خنده‌ها، صدای قصه‌مون رو بشنوه. "مگه قرار نبود بریم یه جای روشن‌تر؟ جایی که آدما می‌گن عشق اون‌جا به مساوات تقسیم می‌شه؟ همه با هم مهربونن، تقریبا خوش‌بختن، هر کی بشنوه، از شوق بالا و پایین می‌پره! آسمان دیوونه نشو! بیا بریم." 《علی کوچیکه! علی کوچیکه! نکنه تو جات وول بخوری، حرفای ننه قمرخانم یادت بره گول بخوری! تو خواب، اگه ماهی دیدی خیر باشه خواب کجا حوض پر از آب کجا؟ کاری نکنی که اسمتو توی کتابا بنویسن سیا کنن طلسمتو آب مث خواب نیس که آدم از این سرش فرو بره از اون سرش بیرون بیاد تو چار راهاش صدای سوت سوتک پاسبون بیاد شکر خدا پات رو زمین محکمه کور و کچل نیسی علی، سلامتی، چی چیت کمه؟ حیفه آدم اینهمه چیزای قشنگو نبینه الا کلنگ سوار نشه شهر فرنگو نبینه گیرم تو هم خودتو به آب شور زدی رفتی و اون کولی خانومو به تور زدی ماهی چیه؟ ماهی که ایمون نمیشه، نون نمیشه اون یه وجب پوست تنش واسه فاطی تنبون نمیشه دس که به ماهی بزنی از سر تا پات بو میگیره بوت تو دماغا میپیچه دنیا ازت رو میگیره بگیر بخواب، بگیر بخواب که کار باطل نکنی با فکرای صد تا یه غاز حل مسائل نکنی》 اما اگه هر چیزی که تو دنیا می‌خوام هم پشت اون میز و صندلی ها باشه، من هیچ جایی نمی‌رم علی کوچیکه. من معنیِ عشقو همین‌جا ها دیدم. همین روزا دیدم. همین لحظه ها بود که قلبمو تو دستام گرفتم و دوییدم. حالا تو می‌گی نمی‌فهمی چرا؟نمی‌دونی چه‌گونه؟ چه جوری آدم همچین‌چیزیو به همه چیزای قشنگ دیگه ترجیح می‌ده؟ می‌گم بهت! دیوان حافظو باز کنم یا تو هم از بری این شعرو؟ اشکالی نداره خودم می‌خونم برات. ساقی به نور باده بر‌افروز جام ما مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما!

و چه زیبا. چه زیبا. =)

این زندگی هیچ نقطه پایانی به‌غیر از خودت نداره.

چه عیبی دارد؟ اصلا چه فرقی دارد؟ گیرم که هیچ نامه‌ای هم به مقصد نرسد. دیگر برای عشق ناکامِ تو، بخت و چرخ را به ناسزا نمی‌کشم. پذیرفتم. تو همیشه هستی. تو مثل یک راز، مثل یک پرنده، مثل لطیف‌ترین پارچه‌ای که تا به حال در دنیا بافته شده در قلبم حضور داری. من هر چه سکه‌ی عشق و وفا در عالم ضرب شده است را به پایت می‌ریزم و تو نمی‌دانی. تا زمانی که روحی، نوری، وجودی به نامِ من هستی دارد، تو را با لحظه به لحظه‌‌ای که این نفس آمده است و رفته است، تو را با هر نگاهِ محبتی که به هر چیزی در دنیا انداخته‌ام، با بند بندِ وجودی که تا به حال تا این‌جا آمده‌ است، زندگی کرده است، مردگی کرده‌ است، خود را قدم به قدم تا این‌جا کشانده‌ است و خواهد کرد، دوستت دارم. دوستت دارم.

چه عیبی دارد؟ اصلا چه فرقی دارد؟ هنوز باد می‌آید، باران می‌آید هنوز هم می‌دانم هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد. حالا کم نیستند، اهلِ هوای علاقه و احتمال که فرقِ میان فاصله را تا گفتگوی گریه می‌فهمند فقط وقتشان اندک و حرفشان بسیار و آسمان هم که بارانی‌ست.

بچه‌ها می‌شه برنامه مثل اسپاتیفای معرفی کنید؟ بالا نمیاد واسم و واقعا بدونش نمی‌تونم زندگی کنم.

وسطش دارم می‌گم: "جونِ عمم" آهنگ خیلی پولداریه😂😂

مسسمسجسمثسج این شکلی شده بودم.

یک سری از ری‌پستارو باقی گذاشتم. واقعا بیشتر از این نمی‌تونم خود سانسوری کنم. خواستن بردارم، می‌گم که حرف زدن از این‌ها باعث فخر و مباهاتمه. می‌خواید بخواید، نمی‌خواید نخواید.

بیدارید همچنان؟

بدجوری حیفم میاد. خدا می‌دونه.

تروخدا حرف بزنید

باشه من با حرص دارم ری‌پستای سیاسی و اجتماعیم رو برمی‌دارم ولی شما یادتون باشه که من تلاش دارم می‌کنم. و همیشه هم این‌طور نمی‌مونه.

که این دختر بچه بتونه حرف بزنه. بگه. نترسه. که دوباره تکرار نشه. آدم دیگه نمی‌دونه چه‌طور و چند بار بگه که اینا بفهمن.

بله زشته گفتنش. عذر می‌خوام. اما زشت‌تر می‌دونید چیه؟ اینه که قبل از حادثه، فرهنگ‌سازی نشه که مقصر همیشه و همیشه متجاوزه.❗️❗️❗️❗️❗️❗️

همین‌جوری که خانواده‌های ما با این خیال خوش می‌خوابن که "زشته، درباره‌ش حرف نزنیم که اتفاق هم نیفته، کرم از خود دختره بوده"، بشنوید از بلاگری که تازگیا مدرک ازش در اومده که به کودک تعرض کرده. پستش رو یکی از شما فرستادید.