𝗜 𝗮𝗺 𝘄𝗵𝗼 𝗜 𝗮𝗺.

خوابم میاد

:)))

برسد به دست نیلوفری که اسمش، شبیه خودش، آروم به دل می‌شینه…

می‌نویسم برای دختری که اگه یه روز کسی اونو کنار یه برکه‌ی ساکت ببینه، شاید فکر کنه خودش هم تکه‌ای از همون منظره‌ست؛ همون گل آرومی که با هر موج کوچیکی تکون می‌خوره، ولی نمی‌شکنه. اسمش نیلوفره؛ و عجیب نیست که این اسم سهمش شده، چون بعضی آدما انگار اسمشونو زندگی می‌کنن. ریشه‌هاش یه جایی توی تاریکیِ آب گم شده، ولی خودش همیشه رو به نوره. شاید کسی ندونه زیر اون آرامش چه چیزایی گذشته، چند بار دلش گرفته و دوباره خودش رو جمع کرده تا غصه‌ش روی دل بقیه سایه نندازه. از اون آدماییه که حال بدش رو پشت لبخندش قایم می‌کنه؛ خودش خسته‌ست، ولی باز حواسش به حال بقیه‌ست. و زیباییش فقط به صورتش نیست؛ یه چیزی توی مهربونیش هست که نمی‌شه راحت توضیحش داد. یه آرامش شبیه نور کم‌رنگ صبح، که بی‌سروصدا همه‌چیز رو قشنگ‌تر می‌کنه. فقط کاش یه روز، وقتی حالش خوب نیست، مجبور نباشه پشت لبخندش قایمش کنه. کاش بدونه همون‌قدر که بلده برای بقیه آرامش باشه، خودش هم حق داره گاهی یکی کنارش بشینه و بگه:«لازم نیست همیشه خوب باشی گاهی فقط روی آب بمون. بذار دنیا خودش مسیرتو این باررانتخاب کنه.»...

پی نوشت:ری

دیدنت لای اون پارچه سفید،سردی تنت و یخ زدن صورتت تا ابد قلبمو چنگ میزنه؛

دختر کوچولوم یه فرشته آسمونیه.

خوبم

دختر کوچولوت کیه؟

نیستیا

چشم

نیلو بیا پیوی

:)

منم همینطور

اره بابا عالیم

حالت اوکیه؟

پس خودتو جمع و جور کن

چون با بی اعتماد به نفسی به هیچ جا نمیشه رسید

پس سعی کن توهم داشته باشی

ولی تو توی ۲۰ سالگی نداری

:/