N

و دیگرحضورش برایم ارزشی نداشت وقتی یادم میامد که من داشتم میسوختم و او جوری رفتار میکرد که انگار غریبه و گناهکاری پیش نیستم.

دلم می‌خواست در عصر دیگری دوستت می‌داشتم؛ در عصر تالارهای باشکوه و موسیقی ویولن،رقص‌های درباری ،گل‌های خشک شده میان صفحات کتاب،و قرار هایی پنهان پشت پنجره‌های بلند رو به باغ.

اتفاقا برو بهش پیام بده،بازم غرورتو بزار زیر پات،زنگ بزن،فالوش کن،دوباره احساستو بیان کن،بزار پشیمونت کنه بزار بزنه تو ذوقت بزار احساساتتو خدشه دار کنه اون موقع میفهممی چطوری دل بکنی.

به قوربانت بم بەو نەویستنەی تۆ زۆر شکامەوە...

من در سخن گفتن ناتوانم. خدا کند که تو در خواندن چشمانم ماهر باشی