𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

‏هیچوقت هیچوقت به اندازه الان مفهوم عزای عمومی درک نکرده بودم.

دستم به زندگی نمی‌ره.

‏اون سکانس رو دیدید که خسرو شکیبایی تو تاکسی گریه می‌کنه و همه شروع به گریه می‌کنن باهاش؟ دقیقا همونیم. ‏ما سال هاست که همه‌مون توی اون تاکسی نشستیم.

چرا نمیمیرم؟؟چرا باید بمونم لحظه لحظه بمیرم:)

من نمُردم، زنده هم نماندم.

بعضی مواقع یه حس تنهایی عجیبی بهت دست میده انگار همه با همن و خوشحالن، ولی تو تنهایی و تو خودتی.

بعضی اوقات دست کسیو فشردن از بغل کردنش حس قشنگ‌تری داره.

اصلیه همونیه که همه‌چیز رو باصبر و حوصله برات توضیح میده و نمیذاره overthink کنی.

زخممو دیدی نشدی دوای دردم فقط تو بگاییا بهم زدی لبخند...

از خون جوانان وطن لاله دمیده...

روزی در تاریخ می نویسند درد آن قدر گسترده بود که اشک ها نمی دانستند بر کدام نام کدام شهر کدام زخم ایران فرو بریزند.

‏تو ایران حتی مادر داشتنم سخته ‏مجبوری به خاطرش خودتو نکشی.

حوصله توضيح دادن ندارم ولى اگه بغلم كنى تاخود صبح گریه ميكنم:)

(:

این روزایی که می‌گید غصه نخور، می‌گذره؛ جوونیمونه احمق.

لِوِل، لِوِل خیلی مهمه بچه‌ها پشت هیچ دکوری نمیشه پنهونش کرد.

به یاد آنان که جسارت بیشتری از ما داشتند، حرف مارا بلندتر فریاد زدند، و امروز در کنار ما نیستند.

آسمون قشنگه چون بچه‌هامون مهمونشن..

خون ریخته شده مظلوم هیچ وقت بی جواب نمیمونه...:)

داد میزنه🖤...