𝐏𝐢𝐞𝐜𝐞 𝗼𝐟 𝗺𝐞

‏بله کشور آرام است. آرام همچون سردخانه مردگان.

و او کسی بود که حتی تصور آغوشش، صدایش، چشم هایش، خنده هایش و حضورش نیز مرا از غم نجات می‌داد.

هیچ‌کس نمی‌فهمه شب‌هایی که نخوابیدی، به چی فکر می‌کردی.

‏غم دیگه از میون چشمامون گذشته، تومونه.

من به یه چیزی برای ادامه دادن نیاز دارم، نمیدونم چی، دارویی، دراگی، آدمی، اتفاقی.

معلمِ ادبیات زبون شعرهای منو می‌فهمه و غمش رو می‌خونه. و من برای همه‌مون غمگینم که زبان مشترکِ ما شده این شعرها.

:)

دبیران کتاب تاریخ نسل‌های آینده، تمام اتفاقات هجده و نوزده دی‌ماه رو باید ایستاده تدریس کنند.

18 بهمن.

یک ماه پیش،هزاران نفر،بی آن‌که بدانند،برای آخرین بار از خواب بیدار شدند. برای آخرین بار صبحانه خوردند.

برای آخرین بار مادر خود را بوسیدند. برای آخرین بار با عزیزان خود حرف زدند. برای آخرین بار کار کردند. برای آخرین بار آهنگ گوش دادند. برای آخرین بار لباسی را پوشیدند. برای آخرین بار خندیدند. برای آخرین بار بند کفش‌های خود را بستند. برای آخرین بار گفتند:نگران نباشید،مواظبم. برای آخرین بار از در خانه بیرون رفتند. برای آخرین بار شجاع و شریف ماندند. برای آخرین بار به آسمان نگاه کردند. برای آخرین بار عاشق ایران بودند. برای آخرین بار امید داشتند. برای آخرین بار ترسیدند اما پا پس نکشیدند. و برای آخرین بار زیستند؛و دیگر هیچوقت بازنگشتند. ما یادمون نمیره.

‏این سرزمین همیشه یک‌چیزی برای گرفتن از ما داشت ،خنده‌هامان، امیدمان، جوانیمان، آزادیمان و جانمان.

خیلی دیر میفهمی که داری تو وجود آدمای دیگه دنبال من میگردی، ولی به هیشکی نمیرسی.

- وقتی سوگی در وجود ما هضم شود، چه می‌شود؟ + دردش شهامت زیستن را هزاران برابر می‌کند.

واقعیت و حقیقت یکی نیستند.

‏تا وقتی که بلد نیستی بهش احترام بذاری، مهم نیست چقدر دوستش داری.

از امشب دقیقاً یک ماهه که دیگه زندگی نکردیم.

لعنت به شنبه واقعا حالم ازش بهم میخوره.

هوای سرد اونجا خوبه که وقتی بغلش میکنی حرارتِ تنشو روی تنت حس میکنی.

‏کاش یکی دفترچه راهنما این مرحله از زندگی رو بده، من اصلا بلد نیستم.

نمیشناسمت ولی مشکیه رنگ تیشرت تنم تو تنهاییم برات اشک میریزم :)