هِیـوا

این روزها بیشتر از هر چیز، از ذهنم می‌ترسم. از اینکه هر اتفاق کوچکی، هزار شاخه می‌شود و در تمام وجودم می‌دود. انگار هیچ فکری بلد نیست همان‌قدر که هست بماند. همه‌چیز بزرگ می‌شود. همه‌چیز سنگین می‌شود. همه‌چیز تا استخوانم پایین می‌رود. گاهی با خودم فکر می‌کنم شاید آدم از یک درد بزرگ نمی‌شکند؛ از هزار درد کوچکی می‌شکند که هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنند تمام شوند. عجیب‌تر از همه این است که دیگر حتی غمگین هم نیستم. غم، حداقل آدم را وادار به گریه می‌کند. اما این حال… نه اشکی دارد، نه فریادی. فقط سکوت است. سکوتی که آرام‌آرام تمام اتاق‌های وجود آدم را پُر می‌کند. و من نمی‌دانم این سکوت، پایان خستگی است یا آغازش. @Heiyva

خودت رو با مهربونی بغل کن، هیچ‌کس اندازه‌ی تو نمی‌دونه چی گذشت. تو قهرمانِ روزایی هستی که کسی حتی نمی‌دونست دردی هست.

هیوا

اره دارم غصشو میخورم اخه تا الان منتظر بودم...

دارم غصه میخورم دو روز پیش روز جهانی مو فرفری ها بوده کسی بهم تبریک نگفته:)

‏و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب میده، تنهایی رو ترجیح میده، اگر انرژی منفی حس کنه، ناپدید میشه و اگر دیگه کسی باهاش در ارتباط نباشه، براش اهمیتی نداره.

آنچه مرا رنج‌ می‌دهد این است که زندگی نکرده ام :)

برای تمام شب هایی که هیچ کس بهت شب بخیر نگفته من بهت میگم شب بخیر 🫂

دلم میخواد ساعت ها بشینم با یه نفر صحبت کنم ولی خب متأسفانه کسی نیست:) نَهال❤️‍🩹

اولین قدم برای درکِ آدما اینه که بذاری همون‌جوری که هستن باشن. اگه الان ضعیفن، بذار ضعیف باشن. بذار گریه کنن. بذار بگن دیگه نمی‌تونم. بذار بگن همه‌چیز افتضاحه. وقتی تو اجازه می‌دی کسی پیشِ تو ضعیف باشه، اون آدم احساسِ امنیت می‌کنه. لطفا از گفتن جمله‌ی قوی باش به اون آدم خودداری کن، چون اینجوری فقط ازش می‌خوای دردش رو پنهون کنه. آدم‌ها دنبال هم‌دردی می‌گردن نه راه‌حل‌های سریع.

@Heiyva

تو؟ تویی اصلا وجود نداره‌.

تو نوری وسط ناامیدی. نه:)