Ангел смерти
Открыть в Telegram
Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
308
Подписчики
-224 часа
-57 дней
-830 дней
Архив постов
308
دلتنگم... نه از آن دلتنگیهایی که با یک نامه، با یک صدا، با دیدنِ دوبارهی چهرهای در قابِ عکس آرام بگیرند؛ دلتنگِ کسیام که دیگر صدای نفسهایش به این جهان نمیرسد. کسی که روزی نفس میکشید، میخندید، دستهایش گرمای زندگی داشت و صدایش در خانه میپیچید؛ و حالا میان من و او، تنها چند وجب خاک مانده است و جهانی از نرسیدن. چه تلخ است اینکه آدم، دلتنگِ نفسهای کسی باشد که دیگر ریههایش سهمی از هوا ندارند. دلتنگِ صدایی باشی که دیگر از پشتِ هیچ دری صدایت نمیکند. دلتنگِ آغوشی که اکنون زیر خاک، خاموش و دور از دسترسِ تمام دستهای دنیاست. گفتهاند: «رفتی و داغِ رفتنت از جان نمیرود این زخم، سالهاست که درمان نمیشود» و چه کسی میفهمد مادر یعنی چه، وقتی فرزندش را به خاک میسپارد و هنوز چشمهایش در انتظار بازگشت اوست؟ مادر، فرزندش را برای خاک به دنیا نیاورده بود؛ برای آغوشش، برای خندههایش، برای آن «مامان» گفتنِ سادهای که میتوانست تمام خستگی یک عمر را از تنش بیرون کند، بزرگش کرده بود. اما روزی رسید که به جای بوسه بر پیشانیاش، خاک بر سرش نشست؛ به جای آنکه لباسهایش را برای رفتن به خانه مرتب کند، لباس سیاهش را پوشید؛ و به جای شنیدنِ صدای قدمهای فرزند، صدای هقهق خودش را شنید. «کاش آن روز که رفتی، آسمان میمرد که اینگونه زمین، بیتو نمیماند» و چه بیرحمانه بود آن گلولهها... گلولههایی که فقط به تنها اصابت نکردند؛ از سینهی جوانی گذشتند و به قلبِ یک مادر رسیدند، به سفرهای که یک صندلیاش برای همیشه خالی ماند، به اتاقی که هنوز بوی صاحبش را داشت، به خانوادهای که از آن پس هر صدای در را با امیدی کوتاه و دردی ابدی شنید. چهارده؟ نه... چهل و دو هزار نام، اگر واقعاً بخواهی غیابشان را بشماری، چهل و دو هزار جهان است؛ چهل و دو هزار خانه، چهل و دو هزار آغوش، چهل و دو هزار مادر که شاید هنوز در دلشان میگویند: «کاش فقط یک بار دیگر میآمد... فقط یک بار دیگر صدایش را میشنیدم... فقط یک بار دیگر در آغوشم میگرفتمش.» «مادر هنوز چشم به راهِ آمدنت است در خانه، هنوز جای قدمهایت هست» و من ماندهام با این پرسشِ سنگین که چرا مرگ باید اینهمه بیرحم باشد؟ چرا باید جوانی، پیش از آنکه فرصت کند تمام رؤیاهایش را زندگی کند، سهمش از جهان چند وجب خاک شود؟ چرا باید دستی که میتوانست نوازش کند، سرد شود؟ لبی که میتوانست «دوستت دارم» بگوید، خاموش بماند؟ و چشمانی که میتوانستند هزار بار دیگر به آسمان نگاه کنند، برای همیشه بسته شوند؟ ای کاش مرگ، پیش از بردن آدمها، یک بار صدای مادرانشان را میشنید. ای کاش میفهمید پشت هر نامی که بر سنگی نوشته میشود، یک خانه فرو ریخته، یک مادر پیر شده، یک پدر شکسته، یک خواهر که هنوز برادرش را صدا میزند، و یک آغوشِ خالی مانده است. «ز خاکِ سرد تو، مادر هنوز میگوید کجاست آن پسرم؟ خانه بیصدا شده است» و شاید دردناکترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه جهان ادامه پیدا میکند. صبح میشود. خورشید طلوع میکند. مردم به خیابان میروند. کسی قهوه مینوشد، کسی میخندد، قطاری از ایستگاهی عبور میکند؛ اما جایی، پشت پنجرهای، مادری هنوز به عکسی خیره مانده که صاحبش دیگر هرگز در را باز نمیکند. و خاک، چه رازدارِ سنگینیست... هزاران نفس را در خود پنهان کرده و هیچکدام را پس نمیدهد. «به خاکم سپردند و من ماندم و یادش که مرگ آمد و نگذاشت ببینمش دوباره» برای آنهایی که رفتند، برای آنهایی که بیرحمانه از نفس افتادند، برای مادرانی که آغوششان هنوز به اندازهی یک فرزند خالیست، برای خانههایی که یک صدا از آنها کم شده، و برای تمام نامهایی که روزی انسان بودند، نه عدد... کاش دستکم یادشان، تا ابد زنده بماند.18.19
