𝑅𝑜𝑜𝓂 3:13

شمایی که اینو می‌گی خودت قبلا ادعا داشتی از نویسنده فیک سایه گرد متنفری!!!

خب

بسه

با روان پریش ها روان پریش ترم

پاپیون پایین افتاد

خوشگله روان پریش تو چنل منم هستی؟👈👉🎀

الهی آمین

تو که آدم مریضی هستی که اینکارا رو میکنی و دنبال واکنش و توجه خودتو بکش قول میدم کلی توجه کنم بهت

نمیشه بمیری؟

کاش بمیره

خب

https://t.me/Room30AM_art/6404 ادم میمونه واقعا مگه میشه؟؟ اینا روانی ان به خدا...

اصلاً جالب نیست... واقعاً هر کسی که هست آدمی نیست که بشه رفتارشو عادی دونست اینکه بقیه رو اذیت کنی یا بترسونی بیشتر از هر چیزی نشون می‌ده چقدر درونت مریضه واقعاً یه آدم باید چقدر مشکل داشته باشه که فکر کنه ترس و ناراحتی یه نفر دیگه سرگرمیه؟؟ درست ناشناسه نمیدونیم کی هستی، خب؟تهش یه اسم و جنسیت و فوقش سنه رو نمیدونیم ولی شخصیت مریض و روان پریشت رو که می دونیم

جدی اینا حد و مرز ندارن؟چی نصیبشون می شه؟ چقدر یک آدم می تونه مزخرف باشه

یه سوال بپرسم؟

عشق منیییی)))) وای خیلی خوشحالم خوشت اومدد😭🙏

فداتشم امیدوارم خوشت بیاد)))

چندتا مونده؟

بخشی از پرونده شماره 119 هیچ‌کس حتی تصورش را نمی کرد...در یک شب، سفره‌ی سلطنتی به صحنه‌ی مرگ تبدیل شود پادشاه چین و خاندانش دیگر طلوع صبح را ندیدند...و تنها کسی که آخرین بار به غذای پادشاه دست زده بود...آشپز قصر بود..آشپزی که مهارتش در پخت غذاهایش زبانزد عام و خاص بود؛ می‌گفتند با ادویه‌ها معجزه می‌کند..اما هیچ‌کس نمی‌دانست میان عطر ادویه‌های شیرین و ملس، رازهایی نهفته است که بوی خاک و خون می دهد.. شانس با آشپز قصه‌ی ما یار نبود؛ از همان ابتدا، نامش در فهرست اصلی متهمان قرار گرفته بود.می‌گویند هرقدر دستور پختش را مو به مو تکرار کنی، هر ادویه را به همان اندازه بیفزایی و سال‌ها کنار همان اجاق بایستی... باز هم غذایت شبیه غذای آشپز قصر نمی‌شود... رسیدگی به پرونده نیز مستقیماً به دادرس اعظم دربار سپرده شد... بخشی از مجلس بازخواست،رونوشت سوم قاضی اعظم پرسید:«اعتراف می‌کنی که زهر را در غذای پادشاه ریختی؟» سال‌ها هر لقمه‌ای که پادشاه خورد، از زیر دست‌های من گذشت...عجیب نیست؟ تا وقتی زنده بود، هنر مرا می‌ستودید... حالا که مرده، همان هنر را دلیل مرگش می‌دانید. اما دروغ، در کار من نیست... برخلاف بسیاری از اهالی این قصر باشکوه..اینجا همه به دروغ نان خورده‌اند... یکی از وزیران آرام گفت..«زبانش را ببرید... پیش از آنکه کسی حرف‌هایش را باور کند.» نیشخندی زدم،وزیر... روباهِ مکار..اعتراف کن از حذف پادشاه، چه کسی بیشتر از تو سود می‌برد؟ وزیر با خشم از جا برخاست و گفت:«یا اعترافت را کامل می‌کنی... یا همین‌جا زبانت را از دهان بیرون می‌کشند.» فکر می‌کنم... وقتش رسیده. زهر را من داخل غذا نریختم...افتخار ریختنش در جام شراب پادشاه... نصیب وزیر شد البته... مرگ خاندان سلطنتی، بخشی از معامله‌ی ما نبود حداقل نه هنوز بالاخره این سیرک به تماشاچیان نیز نیاز دارد البته که پایان کار...در توان وزیر نبود روایت شب حادثه طبیب، سبدی از گیاهان چیده بود تاتوره..خرزهر ترکیبی ساخت که در هیچکدام از کتاب ها ثبت نشده بود.ماده از که نه فلج میکرد، نه درد منتقل می کرد فقط قلب را در میان طوفان خاطرات اش متوقف میساخت..پادشاه آن شب شرابش را نوشید طعمی تلخ داشت، اما طبیب لبخند زد و گفت: «اکسیر جوانی است، اعلیحضرت.» سپس ایستاد و تماشا کرد که چگونه چشمان پادشاه از سفیدی به سیاهی می رود.. ادامه مجلس بازخواست.. قاضی اعظم: «چطور ممکن است؟» بودن در این قصر از همان کودکی... باعث شد چیزهای زیادی ببینم.. طبیب، سالها پیش، عاشق پسرک نگهبان باغ بود پادشاه به جرم عشق ممنوعه پسرک بیچاره را در چاهی زندانی کرد تا بمیرد.. طبیب در آن شب، نه برای عدالت، بلکه برای انتقام دل تیمار اش دستانش را به خون آلوده کرد.. ترکیبی چید که مرگ را شبیه سکته ی قلبی نشان دهد‌...و شما، جناب دادرس... تک‌تک این جزئیات را می‌دانستید اما حقیقت را نگفتید...چون بهای سکوتتان را وزیر پرداخته بود. قاضی اعظم پس از سکوتی کوتاه گفت:«پس حالا نوبت توست، آشپز... چرا این زمین بازی را درست کردی و مرا مانند مهره های شطرنج ات حرکت دادی؟» تا به حال از خودت پرسیدی... چرا رنگ پوست و چهره‌ام با بقیه‌ی این قصر فرق دارد؟...پادشاه محبوبتان، روستای مرا به آتش کشید. مردمان را کشت، بازمانده‌ها را به بردگی گرفت... و مادرم را فقط به جرم اینکه غذایش کمی شور شده بود، به مرگی دردناک محکوم کرد..آن روز فقط یک روستا نسوخت...یک زن مُرد، یک پدر خاکستر شد و یک خانواده از هم پاشید..تنها یک کودک زنده ماند...کودک‌ها بزرگ می‌شوند بعضی میان پر قو...و بعضی، در آغوش کینه.‌‌..احتمالا جزو هیچ دسته ای نبودم پایان پرونده... پس از اعترافات آشپز، مجلس سلطنتی به آشوب کشیده شد. وزیر و طبیب قصر نیز بازداشت شدند و سال‌ها بعد، اسناد محرمانه بخشی از گفته‌های او را تأیید کرد حکم اعدام آشپز در میدان اصلی شهر اجرا شد..طناب کشیده شد..آشپز فقط لبخند زد..برای نخستین بار پس از سال‌ها، چهره‌اش آرام بود... گویی کودکی که روزی میان آتش جا مانده بود، بالاخره آرام گرفته است.پرونده شماره 119مختومه شد.

@baharannnnnm 💙💙