Text

اوج نخ دادن من اهنگ فرستادنه.

همیشه زیاده روی کردم تو غصه خوردن، دوست داشتن، اهمیت دادن.

باهم حرف بزنید وگرنه ذهن به جاتون حرف میزنه و داستان میسازه.

واسه بخشیدن تو چه دروغایی به خودم نگفتم

بزرگترین ترسم اینه نه اینا برن نه من.

میرم چایی دم کنم. گور پدر خودت و نوتیفی که ازت ندارم.

من که دیگه سمتت نمیام ولی اگه تو بیای بغلت میکنم

نمیدونم تا کی ولی دلم تنگ بعضی چیزا میمونه.

هر وقت پیش خودت گفتی از کجا میخواد بفهمه ، یادت باشه هم میفهمم هم خارتو میگام

بی توجهی از تو ، قطع ارتباط از من.

اگه بدونی حتی تو جاهایی که احتمال دیدنت هست چقدر قلبم تند میزنه هیچوقت نمیرفتی

زخم که میخوری؛ مزه مزش کن،حتما نمکش آشناست.

از او در من شبی ماند که هرگز صبح نخواهد شد.

«من یه آدم حساسم» پس برای من «سلام» و «سلاممم» «ممنون» و «خیلی ممنونم» «اگه خواستی بیا» و «بدون تو خوش نمیگذره» با هم فرق دارن.

‏منم دلم پیام ریسکی می‌خواد، اما اونی که ریسک کرده من نباشم.

خب اگه دوستم نداشتی چرا اون آهنگارو برام فرستادی؟

من متخصص اهمیت دادن بیش از حد به چیزایی ام که نباید بهشون اهمیت بدم.

جفتمون برای رفتن زیادی همو میشناسیم برای همینم هربار که میریم یجایی دوباره برمیگردیم

نیاز دارم بگذره، خیلی بگذره.

‏یه چیزی بین ما بود که نه اسم داشت نه آخر.