بَعدِ سکوت؛

بگذار سقوط كنی ؛ آنچه بايد فرو بريزد، خود تو نيستی توهمى است كه به آن چنگ زده اى.

وقتی میزاری شب امتحان😂🥲

یه فکت روانشناسی می‌گه: اگه یکی گریه نمی‌کنه یا زیاد احساساتی نمی‌شه بخاطر اینه که زیاد سختی کشیده و ناخودآگاهش برای محافظت ازش بی حسش کرده. و چقدر من.

هزاران من درون من است ، هریک درحال دریدن و نابودی دیگری .

قرار نیست دخترم هم همون دردها رو تجربه کنه. من مثل این زن نمی‌شم. دخترم قرار نیست برای محبت التماس کنه یا از من بترسه. من براش پناه می‌شم، کنارش می‌مونم و کاری می‌کنم وقتی اسم «مادر» رو می‌شنوه، یاد عشق و آرامش بیفته، نه درد.

شاید من مادری رو که همیشه آرزوشو داشتم نداشتم، اما یه چیزو خوب می‌دونم

‏افسردگی و حمله پنیک و اضطراب اینا علائم یه فرد ضعیف نیست؛ نشونه های اینه که یه شخص برای مدت طولانی ای بیش از حد قوی بوده.

گاهی آرزو می‌کنی کاش هرگز متولد نمی‌شدی، نه چون از زندگی متنفری، بلکه چون از رنج بی‌پایان آن خسته‌ای.

:)

درواقع هر ملاقاتی، تنها مقدمه‌ای برای یک وداعِ طولانی‌ست

در سخت ترین شرایط زندگی سخن گفتن با تو برایم پناه بود.

بی دست کربلا دست منو بگیر🖤💔

تعریف از خود نباشه هنوز خودکشی نکردم.

- زیدان

چاره‌ای نبود، باید به زندگی بازمی‌گشتم.

🖤💔

و ما زیستیم در روزگاری که «زیستن» فقط یک فعل نبود، بلکه نبردی بود تن به تن با مرگ.

این نفس های عمیقی که می‌کشیم همون حرفاییه که نمی‌زنیم.

‏روا نبود دلی را چنین بیازاری ‏که خالی از دگران بود و از تو آکنده.

سجاد ‌سامانی