"𝓿𝓲𝓸𝓵𝓮𝓽."

بعضی آدم‌ها آن‌قدر سطحی به مفهوم عشق نگاه می‌کنند که تصورشان از دوست داشتن، فقط چند کلمه‌ی قشنگ، کمی توجه، چند پیام محبت‌آمیز و ابراز علاقه‌های گاه‌وبی‌گاه است. انگار عشق برایشان چیزی جز نوازش کلمات و تکرار جمله‌های دوستت دارم نیست. اما حقیقت این است که عشق، خیلی عمیق‌تر از چیزی است که این آدم‌ها تصور می‌کنند. عشق فقط مهربان بودن نیست؛ فهمیدن است. فقط ابراز علاقه نیست؛ مسئولیت پذیرفتن است. فقط کنار کسی بودن در روزهای خوب نیست؛ بلد بودنِ ماندن، درک کردن و شنیدن در روزهایی است که هیچ‌چیز آسان پیش نمی‌رود. چه اشتباه بزرگی است اگر کسی فکر کند با چند جمله‌ی عاشقانه می‌تواند معنای دوست داشتن را به تصویر بکشد، درحالی‌که حتی مفهوم احترام، درک متقابل و توجه به احساسات دیگری را نمی‌فهمد. محبت، تنها یکی از شکل‌های بروز عشق است، نه تمام آن. گاهی عشق در سکوتی است که برای شنیدن دیگری انتخاب می‌کنی، در احترامی که حتی هنگام عصبانیت حفظ می‌کنی، در صداقتی که پشت هیچ بهانه‌ای پنهان نمی‌شود و در مسئولیتی که نسبت به قلب شخص دیگری احساس می‌کنی. عشق قرار نیست فقط احساس خوبی به آدم بدهد؛ قرار است بلوغ، درک و انسانیت را هم با خودش به همراه بیاورد. و شاید عجیب‌ترین مسئله این باشد که بعضی‌ها سال‌ها درباره‌ی عشق حرف می‌زنند، اما هنوز نمی‌دانند دوست داشتن یک انسان، با دوست داشتن توجهی که از او دریافت می‌کنند، چقدر متفاوت است. آن‌ها گاهی فراموش می‌کنند که عشق، مالکیت نیست؛ قرار نیست کسی را به خاطر دوست داشتنش محدود کنی یا از او انتظار داشته باشی تمام دنیایش را مطابق میل تو تغییر دهد. عشق بدون احترام، فقط یک ادعای زیباست و محبتی که در آن درکی وجود نداشته باشد، نمی‌تواند جای خالی یک رابطه‌ی سالم را پر کند. آدمی که عشق را می‌فهمد، می‌داند احساسات دیگری اسباب‌بازی نیستند که هر وقت حوصله داشت با آن‌ها بازی کند و هر وقت خسته شد، کنارشان بگذارد. می‌داند دوست داشتن، فقط گرفتن نیست؛ گاهی به معنای درک کردن، پذیرفتن تفاوت‌ها و دیدن چیزهایی است که شاید هیچ‌وقت به زبان آورده نشوند. عشق صرفاً محبت کردن نیست؛ عشق یعنی انسان دیگری را آن‌قدر جدی بگیری که احساسات، مرزها، آرامش و شخصیتش را به اندازه‌ی خواسته‌های خودت ارزشمند بدانی..

چه شناختی..

او..

باز چت شده تو که داری مینویسی میدونم هر وقت حالت خوب نیست شروع میکنی به نوشتن.

گاهی احساسات یک‌دفعه از بین نمی‌روند؛ آرام‌آرام خاموش می‌شوند. درست مثل چراغی که مدت‌ها روشن مانده و کسی متوجه نمی‌شود چه زمانی نورش کم شده است. آدم یک روز به خودش می‌آید و می‌بیند دیگر برای چیزهایی که زمانی تمام دنیایش بودند، شوقی ندارد. دیگر منتظر پیامی نمی‌ماند، از نبودن کسی بی‌قرار نمی‌شود و حتی خاطراتی که روزی قلبش را به تپش می‌انداختند، حالا فقط تصاویری دور و بی‌صدا هستند. عجیب است؛ آدم همان آدم است، همان قلب را دارد، همان خاطره‌ها را به یاد می‌آورد، اما دیگر هیچ‌چیز مثل قبل احساس نمی‌شود. انگار چیزی درونش تصمیم گرفته سکوت کند. نه از روی بی‌رحمی، نه از روی فراموشی؛ فقط چون دیگر توانِ احساس کردن به شکل سابق را ندارد. شاید سخت‌ترین قسمت ماجرا همین باشد؛ اینکه هنوز همه‌چیز را به خاطر داری، اما دیگر دلت برای هیچ‌کدام نمی‌لرزد. نه دلتنگی آن‌قدر عمیق است که اشکت را دربیاورد، نه شادی آن‌قدر واقعی است که لبخندت را ماندگار کند. حتی گاهی دلت برای خودِ گذشته‌ات تنگ می‌شود؛ برای آدمی که با کوچک‌ترین اتفاق خوشحال می‌شد، برای قلبی که هنوز بلد بود با تمام وجود ذوق کند و برای احساسی که زمانی فکر می‌کردی هیچ‌وقت تغییر نخواهد کرد. بعضی وقت‌ها به خاطرات قدیمی برمی‌گردی و از خودت می‌پرسی چطور ممکن است چیزی که روزی این‌همه برایت اهمیت داشته، حالا چنین غریبه به نظر برسد؟ چطور ممکن است اسم‌ها همان باشند، مکان‌ها همان باشند و اتفاق‌ها را مو به مو به یاد بیاوری، اما آن آدمی که آن خاطرات را زندگی می‌کردی، دیگر درونت وجود نداشته باشد؟ شاید آدم‌ها همیشه از چیزی که دوست داشته‌اند عبور نمی‌کنند؛ گاهی فقط یاد می‌گیرند بدون آن زندگی کنند. یاد می‌گیرند کمتر منتظر بمانند، کمتر توضیح بخواهند و کمتر از خودشان برای نگه داشتن چیزی که دیگر مثل قبل نیست، مایه بگذارند. و بالاخره می‌فهمی بعضی احساسات نمی‌میرند، فقط آن‌قدر آرام می‌شوند که دیگر صدایشان را نمی‌شنوی. نه نفرتی باقی می‌ماند، نه اشتیاقی برای برگشتن؛ فقط سکوتی عجیب که جای تمام هیاهوی گذشته را گرفته است. گاهی پایان یک احساس، با رفتن کسی اتفاق نمی‌افتد؛ با خاموش شدن چیزی درون خودت اتفاق می‌افتد. و شاید غم‌انگیزترین بخشش این باشد که حتی نمی‌توانی دقیقاً به یاد بیاوری آخرین باری که از ته دل چیزی را احساس کردی، چه زمانی بوده..

وگا آهنگه آهنگگگگگ😭🤣

اهااااا باشه دیگه:))

میپرستمش..

دقیقاا

هرچی میگم همونو میگی هرچی میگی همونو میگم

از اولشم عادی نبود ینی چی انقد تلپاتی مگه ممکنههه

سطح تلپاتی من و نفس عادی نیست دیگه

صب بخیر..

شب بخیر..

گوخوردوم

چی²؟

نوخام

چی؟