.

⭑ قدم اول: یه کلاژ عکس درست می‌کنم از هرچیزی که دوست دارم این ماه انجام بدم. مثلا: یه تابلو بکشم، برم فلان موزه، سینما برم، با دوستم قرار بذارم و… بعد اون کلاژ رو می‌ذارم بک‌گراند گوشیم که جلوی چشمم باشه. ⭑ قدم دوم: اولویت‌بندی. کدوم کار به آینده شغلی و مسیر حرفه‌ایم کمک می‌کنه؟ کدوم باعث رشد شخصیم میشه یا یه چیزی بهم اضافه می‌کنه؟ کدوم صرفا برای تفریح و علاقه‌ست؟ و بعد قدم سوم: زمانم رو تقسیم می‌کنم. بیشترین ساعت می‌رسه به کار و آینده کاری، بعدش چیزای مفید دیگه، و در آخر یه سرگرمی ساده مثل فیلم و سریال. یه قانون دیگه هم هست: اگه این هفته بیشتر از چیزی که قرار بود کار انجام بدم، کار انجام دادم، به خودم جایزه می‌دم. مثلا یه روز کامل استراحت، یا سفارش یه شیرینی که دوست دارم 🍺 و اینم مهمه که اولویت‌ها هر ماه می‌تونن تغییر کنن و این کاملا طبیعیه. (پ.ن اگه دوست داری شروع کنی و برنامه بچینی، می‌تونیم راجع بهش گپ بزنیم و کلی صحبت کنیم)

در نگاه اول، فقط زنی را می‌بینی که وسط یک دشت بزرگ نشسته و به خانه‌ای در دوردست خیره شده است. اما ماجرای پشت این تصویر، چیز دیگری است. اکثر بیننده ها فکر می‌کنند زن درحال استراحت کردن است. اما واقعیت این است که این زن، «کریستینا اولسون»، توان راه رفتن نداشت. او به بیماری‌ای مبتلا بود که به‌تدریج پاهایش را از کار انداخت. با این حال حاضر نمی‌شد از ویلچر استفاده کند و برای جابه‌جایی، خود را با دست‌هایش روی زمین می‌کشید. نقاش این اثر، Andrew Wyeth، وقتی او را دید که در میان مزرعه تلاش می‌کرد خود را به سمت خانه‌اش برساند. حالا دوباره به تابلو نگاه کن. آن خانه‌ای که روی تپه می‌بینی، مقصد اوست. و آن دشت وسیع، مسیری است که باید با دستانش از آن عبور کند. تصویر ناگهان تغییر می‌کند؛ دیگر یک منظره ساده نیست. تصویری است از تنهایی، رنج و مبارزه‌ای که بیشتر آدم‌ها هرگز تجربه‌اش نمی‌کنند. و به همین دلیل «دنیای کریستینا» هنوز هم بعد از دهه‌ها هنوز تأثیرگذار است. نام اثر: Christina's World نقاش: Andrew Wyeth سال خلق: 1948

قبل از اینکه «سالوادور دالی» به دنیا بیاد، خانواده‌اش یه پسر داشتن؛ که اسمش سالوادور بود. اون بچه توی کودکی فوت می‌کنه. چند ماه بعد، یه نوزاد جدید به دنیا میاد و خانواده دوباره همون اسم رو انتخاب می‌کنن: «سالوادور». دالی بعدها نوشته بود که خانواده‌اش باور داشتن این بچه به نوعی ادامه‌ی کودک قبلیه؛ نه دقیقاً همون آدم، ولی چیزی شبیه بازگشتِ چیزی که از دست رفته. قسمت عجیب ماجرا مرگ اون کودک نیست. اینه که تصور کنی قبل از تو، نسخه‌ای از «تو» وجود داشته؛ همون اسم، همون جایگاه، همون انتظارات. و حالا تو باید زندگی‌ای رو شروع کنی که انگار از قبل نیمه‌کاره مونده. سال‌ها بعد دالی تابلویی کشید به اسم: «Portrait of My Dead Brother» وقتی بهش نگاه می‌کنی چیز ترسناکی نمی‌بینی. فقط یه چهره که انگار کامل نیست. تصویری مبهم از یه کودک! مثل لحظه‌ایه که وارد اتاقت می‌شی و احساس می کنی کسی قبل از تو اینجا بوده!!

یک روز تابلویی کشید که بعد از دیدنش، خیلی‌ها ترجیح دادند اصلاً اسمش را هم نیاورند: L’Origine du monde تصویر ساده بود، اما همان سادگی همه‌چیز را به هم ریخت. آن‌قدر واقعی و بی‌پرده که برای جامعه‌ی آن زمان، چیزی بین «هنر» و «شوک» محسوب می‌شد. تابلو مدت‌ها مخفی ماند؛ پشت درهای بسته، فقط برای چشم‌های خاص. نه چون گم شده بود… بلکه چون دیدنش برای خیلی‌ها قابل تحمل نبود. اما همین اثر، بعدها تبدیل شد به یک سؤال بزرگ: آیا هنر باید فقط زیبا باشد، یا باید حقیقت را هم بدون تعارف نشان بدهد؟ و جوابش هنوز هم کامل داده نشده