مریمِ نامقدس

از کسایی که چکم می‌کنن تعجب می‌کنم

عشق چسبونکی خیلی نازههه بعد صدسال یه سریال پیدا کردم که درموردش کنجکاوم

اسمش دقیق یادم نیست اون موقع یه تیم بودن خیلی حرفه ایی داده جمع اوری کردا بودن و سایتشو ساختن اسم مشاور فک کنم یه بهمن اینا داشت😂پزشکی هم نبود

کاش دوست اصفهانی داشتم صبح تا شب بهم ویس می‌داد با لهجه.

دوستم می‌گه الان شرایط ایجاب می‌کنه که برای داشتن یک زندگی خوب، چندجا سرمایه گذاری بکنی من موافق نیستم به نظرم چندتا چیز باهم پیش بردن، به آدم احساس ناکامی می‌ده نظر شما چیه ؟

«خیلی پیش اومده راهم رو گم کنم و سردرگم باشم ولی همیشه دوباره پیداش کردم. »

اگه چنل داری (کنکوری/دانشجو/غیرکنکوری و....)👩🏻‍💻🦋📚🍂؛ •این پیامو فور کن تا فولدر بزنم و همدیگه رو پیدا کنیم✨💕 اد اجباری نداریم| "اینجا جوین باش".

دوباره یچیزی در ذهنم اومد و اومدم که به شماهم بگم دیدین جدیدا هرجا رو نگاه می‌کنی آدم‌ها انگار چندتا هندونه رو باهم برداشتن؟ مثلا می‌بینی طرف همههه کار می‌کنه(چیزیه که نشون می‌ده) و تو فقط این ظاهر رو می‌بینی که فلان آدم، پنج تا زبان رو باهم پیش می‌بره ورزش می‌کنه درس می‌خونه و به تفریحاتش می‌رسه کار می‌کنه و همه‌ی اینها باهم. ممکنه در ذهنت بیاد که پس من چمه؟ چرا من نمی‌تونم؟ واقعیتی که باید بپذیریم درمورد زندگی، همینه که از یجایی به بعد، مولتی تسک بودن اصلا کار آسونی نیست. نفر اول کلاس ما واقعا تمام زحمتش رو برای درس می‌ذاره و حق هم داره چون رقابت سختیه و نهایتا برسه یک کار دیگه انجام بده چون درسا سختن. کسی که کنکور رشته‌ی خوب قبول می‌شه قطعا از چندتا بعد دیگه‌ی زندگیش زده. کسی که پنج تا زبان بلده بیشتر تمرکزش رو گذاشته روی این بعد زندگیش. کسی که ورزش حرفه ای می‌کنه ناچارا به درسش نمی‌رسه(کاملا طبیعی). اینا همه طبیعی هستن. اجازه ندید که ظاهر چیزی که می‌بینید این حس رو بهتون بده که شما کافی نیستید یا مشکل از شماست که نمی‌تونید همه‌ی ابعاد زندگی رو باهم پیش ببرید. به نظرم اینکه هدف نهاییت این باشه که در زندگیت بین این بعدها تعادل ایجاد کنی خیلی خوبه، ولی این هدفیه که باید براش تلاش کرد تا شاید روزی بهش رسید و امیدوارم همگی بهش برسیم.🎀

عضو جدید اتاق، جودی :))🥕

همیشه می‌ترسیدم از خودم فاصله بگیرم و خودمو یادم بره و دیگه یک انسان منحصر به فرد نباشم حالا به نقطه ای رسیدم که حتی شک دارم خودم دقیقا چجوریه؟

من خیلی عادت دارم بیام اینجا حرف لحظه ای بزنم الان که ساعت دوی صبح میام حرف لحظه ای می‌زنم درجا ده نفر می‌بینن هم عجیبه

راضی شدنم هم دست خودمه نمی‌دونم چرا دست نمی‌جنبونم.

چقدر از زندگیم ناراضی ام

دقیقا بعد از اینکه گفتم چطور می‌شه ماه تولد رو به خصوصیات اخلاقی ربط بدی آخه، اینو دیدم و چقدر حرف‌های خوبی می‌زنن این خانم.💘

زمانی میتونی بگی حرف دیگران برات مهم نیست که این “دیگران” شامل آدم‌هایی که دوستشون داری و برات مهم هستند هم بشه. منظور در رابطه با نحوه‌ی برخورد با اون آدم‌ها در رابطه نیست. (که مثلاً طرف مقابل بهت بگه حرفت من رو ناراحت کرد و تو به‌جای عذرخواهی بگی نظرت برات مهم نیست.) منظور در طرز فکر اونها درباره‌ی طوری هست که تو باید باشی و طوری که در واقعیت دوست داری باشی/هستی. نیازی نیست تصویری که دیگران از تو در ذهنشون می‌سازند واقعیت تو بشه. حتی اگر اون دیگری، عزیزت باشه. اگر واقعاً تو براشون عزیز و مهم هستی، همون‌طور که هستی قبولت خواهند داشت نه اون‌طوری که دلشون می‌خواست تو باشی. و این یک قابلیتی هست که بسیار سخت بدست میاد چون انسان‌ها بنده‌ی تماشای خودشون از دید دیگرانند. برای همین یکی از متود بسیار ساده‌ی خام کردن طرف مقابل، حرف زدن و تعریف کردن ازش هست. آدم‌ها ساعتها سکوت می‌کنند و به توضیحاتت از خودشون گوش می‌کنند و اون‌هایی که یک شناخت قوی از کسی که هستند ندارند، حرفهات رو درونی می‌کنند. برای همینه که برای بعضی، فالگیر و تاروت و ماه تولد و ام‌بی‌تی‌آی میتونه کاملاً توصیف کننده‌ی کاراکترشون باشه. چون خودشون رو برحسب یک سری قیدِ مشهور و طرفدار دار تعریف می‌کنند. یه مدت ماچا خوردن مد میشه. توی ایران ماچا پارتی راه میندازن. بعد تنفر ازش مد می‌شه. زیر هر پستی که یکی ماچا میخوره نوشتن «مزه‌ی علف میده.» یه مدت عکس با کتاب گذاشتن کلاس داره، یک مدت دیگه می‌شه پرفورمتیو و بازیگری. فی‌الواقع باید در یک گروه باشند تا بتونند شخصیت خودشون رو تعریف کنند چون به تنهایی شخصیتی ندارند. برای همین “خود” بودنه می‌شه یک ترند نه یک چیز واضح. جملاتی مثل: باید خودم رو پیدا کنم. باورهامو باور کنم. و… از همین دنبال کردن ترند میان. سرآخر همه‌ی اینها کپی پیست یک شخصیت جنریک، بی‌عمق و بی‌رنگ و لعابه. (شبیه به این پرامپت‌هایی که بهتون میدن بزنین در چت‌جی‌پی‌تی که شمارو برای خودتون تعریف کنه.) آدمیزاد به هر ریسمانی چنگ می‌زنه که مجبور نباشه خودش خودش رو بسازه و تعریف کنه چون وحشت‌داره از غلط تعریف شدن. تعریف “غلط” چه تعریفیه؟ تعریفی که برای مخاطبِ خاص اون شخص جذاب نباشه. اگر نتونه اون گروه خاص رو جذب کنه، زندگی براش معناش رو از دست می‌ده چون در خودش نهادینه کرده که هدف نهایی در زندگیش “خواسته شدنه”. پس برای بدست آوردن این هدف خودش رو تبدیل به یک خمیر بازی می‌کنه که هرشکلی می‌گیره تا مخاطبِ خاص رو جذب کنه. چون مخاطبِ خاص در هر مرحله از زندگیش تغییر میکنه. و این‌گونه می‌شه که جامعه‌ای شکل می‌گیره پر از آدم‌هایی که ثبات شخصیتی ندارند چون تعریفی از “خودآگاهی” ندارند.

شاید یکمی نامحبوب باشه نظرم ولی اگر بجز سرگرمی باشه واقعا خنده داره =)) من یک مهرماهی پر توقع هستم

ربط دادن ماه تولد به خصوصیات اخلاقی خنده دار نیست؟

اینو مچاله ته کیفم پیدا کردم و فهمیدم از اولین نقاشی های بافت شناسی ترم یکه و نگهش داشتم خیلی مچاله‌ست ولی پر خاطره‌ستت :))

و بعد چیشد اینو در ۱۸ سالگی جایزه گرفتم برای خودم؟