『 بَعدِ آدم‌ها 』

آدم ضعیفی نبود، اما دیگر حوصله‌ی سختی‌ها را نداشت.

قبلا فکر میکردم برای رسیدن به آرامش باید همه‌ چیز درست بشه. باید مشکلات تموم بشن، باید آدم‌های درست وارد زندگیم بشن، باید اتفاق‌های خوبی بیفته تا بالاخره حالم خوب بشه. برای همین همیشه منتظر بودم؛ منتظر یه روز بهتر، یه خبر بهتر، یه شرایط بهتر. اما زندگی هیچوقت اونجوری که توی ذهنم بود جلو نرفت. هر مشکلی که تموم شد، یه مشکل دیگه از راه رسید؛ هر چیزی که بهش رسیدم، بعد از یه مدت عادی شد. بعد فهمیدم آرامش یه مقصد نیست که یه روز بهش برسی؛ یه تصمیمه؛ اینکه وسط همه‌ی شلوغی‌ها، وسط همه‌ی نرسیدن‌ها، هنوز اجازه بدی دلت کمی آروم بمونه.

و شاید بزرگترین اشتباه من این بود که سال‌ها منتظر زندگی کردنم، در حالی که زندگی همون سال‌ها داشت میگذشت.

من گفتم به جهان بخند دلقک چرا به من میخندی 🗿

بخند که جهان با اندوه تو دگرگون نمیشود.

آدما بهت میگن قشنگم، ولی واگذارت میکنن.  

‏زندگی خیلی عجیبه بدونِ هیچ چیز میای و برایِ همه چیز میجنگی و در نهایت همه چیز را رها میکنی و بدونِ هیچ چیز می‌روی…

یه چیز جالبی درباره بعضی آدم‌ها وجود داره اینه که وقتی بهشون خوبی میکنی دوستت دارن. تا وقتی براشون وقت میذاری، مهمی. تا وقتی کوتاه میای آدم فهمیده‌ای اما کافیه یه بار خودت رو انتخاب کنی؛ یه بار بگی نه؛ یه بار خسته بشی از اینکه همیشه تو درک کنی و همیشه تو ببخشی؛ اون موقع تازه چهره‌ی واقعیشون رو میبینی. بعضی آدم‌ها هیچوقت عاشق خودت نبودن؛ عاشق نسخه‌ای از تو بودن که به نفعشون بود و وقتی دیگه اون آدم سابق نباشی، طوری ازت فاصله میگیرن که انگار تمام خوبی‌هات رو فراموش کردن.

بعضی آدما وقتی از زندگیت میرن، چیزی رو ازت کم نمیکنن؛ فقط ثابت میکنن که از اول هم جایی تو زندگیت نداشتن.

ناگهان به حال خود گریستم، چرا که بعد از هر خوشی، نگران بودم که چقدر طول می‌کشد تا اندوه دوباره به سراغم بیاید.

کل جام جهانی 2022: فقط 4 کارت قرمز افتتاحیه جام‌جهانی 2026: 3 کارت قرمز

سالی که نکوست از بهارش پیداست