DēM

“I feel like I need to sleep for a long time and not think about anything.”

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد، چون عموماً عادت دارند این دردهای باورنکردنی را جزو اتفاقات نادر و عجیب بشمارند یا به کلی منکر آن بشوند. در این‌جور مواقع انسان می‌خواهد تنها باشد، به گوشه‌ای پناه ببرد، با سایه‌ی خودش حرف بزند. من فقط برای سایه‌ام می‌نویسم که جلوی چراغ به دیوار افتاده است. باید خودم را به او معرفی بکنم، چون او بهتر از هر کسی مرا می‌شناسد. احساس می‌کنم که این دنیا و آدم‌هایش با من بیگانه‌اند. هر چه می‌کوشم که به آن‌ها نزدیک بشوم، دورتر می‌شوند. گویی پرده‌ای ضخیم میان من و دیگران کشیده شده است. زندگی مثل یک خواب مبهم، یک کابوس طولانی است که آدم گاهی در آن خیال می‌کند بیدار شده، اما باز هم در خواب است. تنها چیزی که برایم مانده، همین نوشتن است؛ نوشتن برای آن‌که فراموش نکنم که هنوز زنده‌ام، هنوز احساس می‌کنم، هنوز درد می‌کشم.-هدایت

آقا لعنت به این سردرد‌ای بی درمون.

Is it better to speak or to die?

O love, aren't you tired yet?

یکهو این تیکه‌ی کاخ نیاوران رو یادم انداخت.

عکس‌های تهِ گالری.

I'm so sad that I haven't read a book in a while.

لعنت بر امتحانات.

"I couldn't get past these sentences."

دلم می خواست های ﻣﻦ ﺯﯾﺎﺩﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪﻧﺪ ﻃﻮﻻﻧﯽ ﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎ مهم ترین ﺩﻟﻢ می خواست ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ: ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﻮﻡ ﭼﻘﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻬﺮ ﺑﻮﺭﺯﻡ ﻭﻗﺖ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻡ همه ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ.

نام بعضی نفرات رزق روحم شده است وقت هر دلتنگی ، سویشان دارم دست جرئتم می‌بخشد ، روشنم می‌دارد نام بعضی نفرات..