این‌گوشه؛

یه‌سری قوانینم دارم براتون مثلا: ● قانون اول: هیچ‌کس تو رو یادش نمی‌مونه این آدماروهم دیگه نمی‌بینی؛ پس کاری رو که نیازه، بکن! ● قانون دوم: همه درگیر زندگی خودشونن، پس هیچی اون‌قدرها هم زشت نیست. با خیال راحت گوشهٔ خیابون بشین، چونه بزن نظر بده، نظر بقیه رو بپرس. ● قانون سوم: مهم نیست چی می‌گی؛ هرچی بگی، مکالمه شروع می‌شه. فقط شروعش کن (اگه نیازه). بعد از هر بار حرف زدن هم، لازم نیست بشینی فکر کنی و استرس بگیری. تموم شد، رفت دیگه! این یکی تمرین بود؛ بعدی رو بهتر عمل می‌کنی. ● قانون چهارم: مردم دشمن تو نیستن؛ بهشون لبخند بزن! ● قانون پنجم: آدمِ پُری باش تا بتونی هرجایی نظر خوب بدی. (چطوری پُر بشم؟ در چاپ بعدی کتاب میتوانید بخوانید!)

جدی بذار از این حالت دربیام، یه کتاب می‌نویسم: 💡خل‌وار بِزی! «راهکارهایی برای کاهش اضطراب اجتماعی» صفحه اولشم می‌نویسم: عقلا کاری از پیش نبرده‌اند؛ بگذار گاهی هم دیوانگان به شیوهٔ خود عمل کنند.

حالا امروز یه نفر ازم پرسید بیمه سامان کجاست فقط گفتم نمیدونم! و با بغل دستی اتوبوسیم هرچی تلاااش کردم نتونستم دوست بشم تا بهش بگم این‌ورا میوه‌فروشی خوب کجا هست؟! و میدونستی موز شده کیلویی ۴۵۰؟!

شاید بپرسید چرا بسنده؟! چون امروز اعتمادبه‌نفس کافی برای زیستن در اجتماع/شبکه‌های اجتماعی رو نداشتم. عادی‌ش این‌طوریه که بتونی بی‌پروا با آدما صحبت کنی، ازشون سؤال کنی، لبخند بزنی و ... مثلاً پریروز خانوم بارداری بود، پرسیدم: قرصی چیزی مصرف نمی‌کنی؟! گف: چرا، وقتایی که استرس دارم پروپرانول می‌خورم. گفتم: استرس چیو داری؟ (آخه بگو به‌توچه 😂) گف: شوهرم از بلندی افتاده، جفت پاهاش شکسته و حرف و حرف و حرف و... دیدم حق داره بنده‌خدا. گفتم: طوری نی، بخور. زیاد نخور.

خب این یکی هم تموم شد؛ شونصد هزار جمله هست که می‌خوام براتون بذارم تا عنان از کف بدید، ولی به چندتا از بهترین‌هاش بسنده می‌کنم.

🖇[ کتاب ششم | آتش‌بدون‌دود | نادر]

یا ۶ صبح بیدار می‌شی و کارتو انجام می‌دی، یا گرفتارِ چرخه‌ بی‌پایانِ «فردا انجامش می‌دم» می‌شی!

We lived history. You are only beginning yours./🫶🏼

دیشب تولدِ یکی از متصلین به اعلی‌علیین بود. از اندک‌تعداد نخبه‌های هوش مصنوعی‌ ایران! براش کیکِ بدون فر و با همزن پختیم. چه کیکی!🎂 یعنی شما طرز تهیه‌ی اینو داشته باشید، لذت دنیا و آخرتو می‌برید. ●چون طولانیه، بهم پیام بدید تا بفرستمش براتون🤌

اصلاً هنر و فوت کوزه‌گری زندگی همینه؛ بالا و پایین داره، روزای بد داره. به قول امیرالمؤمنین(ع)، قربونش برم، روزگار دو روزه؛ یه روز به سودته، یه روز به ضررت. اون روزی که به سودته، سرمست نباش و اون روزی که به ضررته، غمگین نباش؛ چون توی هر دوتاش داری آزمایش می‌شی! درجهٔ سختی برای هرکسی متفاوته، شیوهٔ سختی کشیدن هم برای هرکس فرق داره. یکی کاریه، یکی درسیه، یکی سلامتی، یکی پول. ولی هنر اینه که تاب بیاری، بتونی دریچهٔ نجاتتو پیدا کنی، نمونی توی اون وضعیت، وسط سختیا چشم از داشته‌هات برنداری. اون موقع‌اس که میبینی اوه چقدر تغییر کردی! چقدر رشد کردی! و بالاخره خودتو می‌کشی بالا، که هیچ‌کی هم نمی‌تونه جز خودتو اون بالایی این کارو برات بکنه. همین./🌝

خب، چی می‌گفتیم؟! راستی امروز یادتون باشه؛ می‌خوام یکی از جنایت‌های علم ناباروری و پزشکی که خیلی هم باکلاسه رو براتون بگم.

یه کانال دیگه هم دارم (که تلاش کردم و نتونستم شیر کنم اینجا) یه خانومی دیگه کیک میپزه برای خودش و کیف میکنه از کارش بچه‌هاش ریخت و پاش میکنن فیلمای بامزه میگیره😂🥹 آیا زندگی راحتی داره؟! نه آیا سختی نکشیده؟! کشیده ولی؟! بالاخره زندگیه دیگه باید تلاش کنی توش خوب زندگی کنی و حال خوب نشر بدی.

مثلا این خانم با یه لکه‌بر خوشحاله😂🤌 ضرر میکنه؟! نه سختی نکشیده؟! کشیده ولی اینطوری حال خودش خوبه ماهم می‌بینیم کیف میکنیم.

یه ثانیه متوقف شو زن؛ چی بهت میدن از اینکه مدااام تو سرِ ما بگی این بده اون بده؟ جز اینکه اوقات مارم تلخ کنی؟! یه نفس عمیق بکش یه نگا به دور و ورت بکن ملت، حسرت زندگی تورو دارن...

یکی از دوستانی که مدام می‌بینمش؛ بنده‌خدا نسبت به همه‌چیز یه ناله‌ای داره و شاکیه. شغل؟! بخدا شما خرین ماما شدین! قبلش از من می‌پرسیدین، می‌گفتم اینا همش حمالیه؛ این طرفا نیاین. شوهر؟! پسرا همشون معتاد و به‌دردنخور شدن. من خودم سه روزه شوهرمو(خدایی شوهر زحمت‌کشی داره) ندیدم. خونه؟! ما تازه یه خونه خریدیم، ولی چه خونه‌ای، بابا! من که شیفتم، آقام که سر کاره؛ کی می‌ره خونه؟ بچه؟! بچه که بیچاره می‌کنه آدمو! این‌قدر سخته، اصلاً فکرشم نکن. بچه چیه، زندگیتو بکن!(خودش یه بچه ناز داره) چای؟! چاییا طعمشون فرق کرده چرا؟! هان؟! پول؟! نه بابا، این پولا برای ما زیاده؛ برای بقیه چیزی نی. اینهمه جون بکن برا هیچی!

دقت کردین جدیداً ناله رو بورسه؟! هرچی ناراضی‌تر = خفن‌تر هر کیم ناراضی نیست، یعنی هنوز وارد زندگی نشده، هنوز سختی نکشیده، هنوز نمی‌فهمه!

سومین دخترِ غنچه خانم | فعلا فاقد نام| نام پیشنهادی آوا | رب‌ساعته از افغانستان | با چاشنیِ چالِ گونه

اورژانس زنان و اورژانس عمومی بیمارستان فاصله‌ی خیلی نزدیکی دارند. امروز در بدو ورودم، بیمارِ آقا با همراهان بسیار و گریان، مُرد! ساعتی بعد، نوزاد پسری بدون اسم و همراه و لباس، اولین نفس زندگی‌اش و اولین جیغ ناکوک‌ش را کشید... همراهان پرسروصدای مریضی که فوت کرده بود را از اورژانس بیرون می‌کنند؛ و ۵۰ متر این‌طرف‌تر، هرچه صدا می‌کنم که همراه خانم فلانی؛ کسی را نمی‌بینم! برای سومین‌بار تکرار می‌کنم: به همراهت بگو بیاد برات آبمیوه‌ای، خرمایی، چیزی بیاره بخوری، جون بگیری؛ خون از دست دادی. لباسای بچه رو هم بیاره. + حالا بذار ببینم چی می‌شه. _ چی چی می‌شه؟! + پول نداره چیزی بخره بیاره، نمیاد دیگه. ●پ.ن۱: خب، باید بغل‌دست خدا بشینیم تا حکمتش رو متوجه بشیم. از این زاویه و با این عقل، منکه چیزی نمی‌فهمم...! ●پ.ن۲: آخر از رنجِ روحیِ این تضادها و این مکالمات، سر به بیابون می‌ذارم. ●پ.ن۳: شاید نه‌چندان صحیح!

[شیفتِ عصرِ جمعه | ۰۷.۱۷]

راستی یه نینی‌ام داشتیم عصری متاسفانه مسخره‌بازی در میوورد خِرخِر می‌کرد؛ بردنش nicu💘 نشد براتون باهاش تولید محتوا کنم