•پارآنـویا•

این بار دیگر توانِ نگه داشتنِ مرواریدها را ندارم؛ نمی‌خواهی گفتگویت را با دیگری به پایان برسانی؟ نمی‌خواهی پیام‌های فرستاده‌شده از غریبه‌ها را بخوانی؟ بخوان، یکی از آن‌ها منم؛ که در سکوتِ کلمات، خود را به یاد تو می‌آورم.

تنها چیزی که میتونه حالمو خوب کنه:

تو همانند نامت مقاوم بودی؛ آن‌قدر مقاوم که حتی نخواستی بدانی دلِ چه کسانی در عبورِ خاموشت،ترک برمی‌داشت

دلم پیام ریسکی میخواد، ولی اونی که ریسک کرده من نباشم.

ذاتا آدم مهربونیم، خیلی باید تخمی باشی که مهربونیم شامل حالت نشه.

تا ابد حق با دختریه که "بارسا" فنه.

حتی اگه براش باشی ستاره٫برا من کُل آسمونی.

اصلیه من بودم که چشمام جز ” تو” کسیو نمیدید.

چشمات کاری که میکرد با من، هیچ ساقی نمیکرد.

نه بابا اشکال نداره، ناراحت نشدم.

تو نمیدانی،در دلم چه غوغایی بر پا میشود وقتی دیگری میخواهد در خندهایت گم شود...

او هرگز متعلق به من نبود، فقط خیال مورد علاقه‌ام بود.

در نهایت هر چیزی تا یه حدی ارزش جنگیدن داره.

می‌گردی دنبالِ من توی بقیه.

چجوری ببخشمت؟ تو حتی خداحافظی هم نکردی فقط تنهام گذاشتی.